Je (weer) oké voelen

Hoi allemaal, Een enkel jaren geleden ben ik slachtoffer geworden van seksuele intimidatie met ongewenste aanraking. Destijds heb ik hier weinig over willen praten, omdat ik het gevoel had dat het allemaal mijn eigen schuld was en dat ik het dus ook maar zelf moest oplossen. Toen alles een half jaartje bezig was, heb ik uiteindelijk wel aan een paar mensen verteld wat er gaande was, maar daarbuiten hield ik het graag voor mijzelf. 2 jaar geleden ben ik erachter gekomen dat ik hier stiekem toch meer last van heb, dan wat ik eigenlijk had willen toegeven en ben ik door mijn moeder naar de huisarts gestuurd om hulp te zoeken. Ik verloor de controle over mijzelf en ben in een half jaar tijd bijna 20 kilo afgevallen. Doordat de artsen zich meer zorgen maakte over mijn gewicht ben ik de eerste tijd behandeld tegen een eetstoornis, in plaats van het gene waar ik last van had. Toen ik bij mijn laatste therapeut mijn intake had, kwam deze al snel tot de conclusie dat het geen eetstoornis, maar

Goedeavond allemaal  het gaat mentaal even niet zo goed met mij krijg vaak het gevoel dat alles aan mij ligt kan me ex niet goed verwerken waar doe ik ver nachtmerries heb en anderhalf uur uit kom op slaap mensen begrijpen mij niet dag als iets niks kan of lukt dat ze te keer naar me gaan 

Ik ben J, 25 jaar en ik heb last van mezelf. ik ben sinds kort uit elkaar met mijn vriendin. Wij hebben 3 jaar een relatie gehad en eigenlijk altijd als ik een relatie geef, geef ik de volle 100% maar op een andere manier als de meeste dames willen denk ik. Ik vind het erg moeilijk om soms liefde te uiten of dingen te vragen omdat het mij vaak niet boeit of geen gevoel heb hoe andere mensen zich voelen. Ik heb zware adhd ook en zit er in mijn hoofd met chaos, ik heb nooit geen rust en weet ook niet zo goed hoe ik dat wel krijg. Ik voel me zo alleen en ik kan zo geen ritme voor mezelf creëren. Ik woon op mezelf, dat maakt het niet altijd beter. Ik heb ook een apart beroep waardoor ik 14 dagen in de maand vrij ben en daar dus een enorme eenzame periode creëer, andere mensen werken namelijk gewoon. Ik verlang zo naar vriendschap en liefde van iemand dat ik mezelf meer een loser vind dat ik me andere relaties niet kon onderhouden. Ik wil gewoon iemand hebben waar ik geluk uit haal en voor

Hallo iedereen,  ik wil even mijn ervaring en tips delen wat mij heeft geholpen tijdens moeilijke situaties/periodes. Wellicht helpt het jullie. Ik heb het zelf wellis lastig in mijn gezin, en kamp daardoor ook met eigen persoonlijke problemen die daardoor zijn ontstaan (Concentratie problemen op school, Soort slapeloosheid, Depressies etc) Ik heb daar nooit goed over kunnen praten in mijn omgeving, ook niet vrienden die ik in het verleden had gehad.  En de hulpverlening die ik in verleden had in gezin, die luisterde niet voldoende naar wat ik toen zei als 16 jarig meisje.  (Ik ben overigens nu inmiddels 21 jaar).  Wat mij heeft verder geholpen, was afstand doen van mijn huidige vriendengroep. Door mijn situaties was ik voor mijn gevoel al wat sneller volwassener (Wijzer) dan al mijn leeftijdsgenoten, waardoor ik niet echt met hun meer kon levelen, ook was ik te druk met overleven in mijn situatie en had ik daardoor weinig energie/tijd om echt doortebrengen met vrienden of leuke dingen

Heyheyy,Op dit moment weet ik even niet meer wat ik met m’n leven aanmoet. Doe werk wat ik niet leuk vind, waar ik niet mezelf kan zijn. Ben zo extreem stil daar en weet niet wat ik moet zeggen. Voel me daar zo kut over. Maar weet niet wat ik ermee moet. Ik wil ook graag wat anders, maar geen idee wat. Ben ook al aan 3 opleidingen begonnen, maar was allemaal niks, dus ben ook bang om weer iets nieuws te beginnen. Dat is niet de enige reden. Ik heb heel veel last van sociale angst. Ik ben gwn bang voor mensen, ik ontloop ze het liefst. Daarom is het vreselijk om bijv te werken, maar dat ‘gaat’ wel, want ik heb gwn standaard werk en hoef niet veel te overleggen. Maar ik sta wel bekend op het werk als de stille. En om dus iets anders te doen, vind ik echt doodeng. Want ja daar moet ik wel omgaan met andere mensen maar hoe?! Ook heb ik geen vrienden en dat voelt ook beschamend. Zeker vergeleken met m’n zusje, die echt heeel veel vrienden heeft en mega sociaal is en alles mee heeft lijkt he

Ik denk regelmatig zelfmoord last van stemmingswisseling maar ook me erg alleen voelen vorige week heb voor zo veel keer examen rijbewijs niet gehaald ook keek voor opleiding ervaring deskundig ben afgewezen ik zoek gewone plek in deze maatschappij maar weet niet wat wil met me leven herkend iemand zich hier in of tips

Ik schaam mij om hierover te praten en vind het moeilijk om mijn gevoelens te verwoorden . Maar het moet de wereld uit. Ik heb last van seksuele gedachtes en dwangmatig. Als ik in gesprek ga met mensen dan komen er seksuele gedachtes over diegene en dan schaam ik mij zo en durf ik diegene niet meer aan te kijken. Ik raak dan in paniek en voel mij slecht. Ook was ik bezig om het seksueel misbruik te verwerken, maar heb het idee dat het verergert is. Kan niet meer rustig zitten met iemand of ik krijg het gevoel dat ik weer sks heb met diegene. Word er gek van. Ben momenteel bij fier. Maar het duurt lang voor ik behandeling krijg. Ondanks dat ik aangeef dat ik in crisis zit. 

Mijn vriend waar ik al een aantal jaar mee samen ben, wil volgend jaar vanaf eind augustus tot net voor de kerst op exchange gaan. Eerst had hij het over Spanje, dit vond ik lastig, maar uiteindelijk had ik kunnen relativeren dat ik hem dan nog steeds meerdere keren kan opzoeken. Nu vertelde hij van de week dat hij wellicht verder wilt zoals Oceanië of Canada. Ik krijg dit maar niet uit mijn hoofd en merk dat ik ontzettend verdrietig wordt van het idee. Zover weg wil namelijk zeggen dat ik hem niet meer op kan zoeken. Ook merk ik dat dit mij beklemt, omdat ik er dan bewust van ben dat er door het tijdsverschil echt twee verschillende levens komen. Ik denk dat ik er zo verdrietig van wordt omdat ik bang ben dat hij mij gaat vergeten, mij niet meer nodig heeft of het gevoel heeft dat het zonder mij ook leuk is. Ik vind dit heel lastig en kan hier op dit moment moeilijk mee omgaan. Ik merk dat ik behoefte heb om er over te praten, maar vind dit lastig met hem of mijn ouders. Ik wil nameli

Hallo hallo allemaal, ik schrijf dit verhaal met enige schaamte op, want doordat ik zelf vreemd ben gegaan of nou ja ik heb via Snapchat lange tijd contact gehad met iemand anders op een verkeerde manier waar mijn vriendin is achtergekomen. Hierdoor is mijn relatie nu voorbij, omdat het vertrouwen nu natuurlijk compleet weg is. Ook heb ik op het begin van onze relatie een keer afgesproken met die meid maar heb ik daar niks mee gedaan gelukkig. Er is voor de duidelijkheid ook nooit iets fysieks gebeurt. Maar ik begrijp mezelf dus zo totaal niet, want ik haalde eigenlijk totaal geen voldoening uit die gesprekken met die andere meid en ik voelde ook 0.0 voor haar en op mijn eigen vriendin was ik zo ongelofelijk verliefd. En dan toch doe ik zulke intens domme dingen waardoor ik nu alles verkloot heb. Hoe kan ik zo dom zijn?! Dit was echt iemand waarmee ik een toekomst zag en alsnog moet ik dan blijkbaar zulke dingen doen, wie doet nou zoiets? Ik heb nu zo’n ongelofelijke hekel aan mezelf e

Hallo allemaal,Mijn naam is Stijn, ik ben 22. Ik functioneer steeds minder goed. Ik blijf enorm last hebben van depressieve gedachten en ik heb eigenlijk nergens motivatie meer voor. Letterlijk alles kost teveel moeite. Ik probeer zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen maar het weegt heel zwaar. Ik heb complexe PTSS en een lichte vorm van autisme en dit veroorzaakt veel problemen voor mij. Ik voel me extreem dysfunctioneel in deze samenleving. Alsof ik gebroken ben en iedereen verder gaat zonder mij. Ik voel weinig motivatie om mensen te leren kennen en ik heb moeite met sociaal contact. Dat terwijl iedereen on mij heen al in relaties zitten en in het weekend naar het cafe gaan. Het voelt allemaal nogal hopeloos en ik zie geen uitweg.

Hi,ik beschadig mezelf en het voelt alsof het nooit genoeg is. Het moet altijd erger en meer en nog schreeuwt er een stem in mijn hoofd.. het is gek om te zeggen maar het voelt bijna normaal. Alsof het hoort op de dag net als tandenpoetsen. Ik wil er zo graag van af maar de teller komt niet verder dan 7 dagen:( ook de alternatieve lijst werkt niet en ik zit er echt doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk lelijk.. maar stoppen lukt niet.. vaak komt de gedachten van wat is het leven nog waard vooorbij en ben ik boos op de hele wereld. Ik snap het gewoon niet. Psychologen willen het ene pilletje na het andere. Crisisdienst doet pas wat als je pogingen doet. Iemand die tips heeft voor een klein lichtpuntje, iemand die dit herkent?liefs

Ik heb gevoel dat ik een identiteit crisis heb, wie herkent zich in het gevoel alles willen doen en echt keuze stress. Wat is de goed keuze of het juiste padDoe ik het wel goed, ik heb stress van sociale media alles volgen 

Hi allemaal! Ik heb sinds een jaar de diagnose adenomyose (vorm van endometriose) en daarnaast ook ‘het prikkelbare darm syndroom’, al zegt mijn gynaecoloog dat dit hoogstwaarschijnlijk met elkaar te maken heeft. Nu ben ik zoekende in hoe ik met dit alles om kan gaan. Op aanraden van mijn gynaecoloog ben ik nu gestart bij een diëtist die gespecialiseerd is in endometriose. Vorige week heb ik hier mijn intake gehad en nu ben ik sinds maandag gestart met het FODMAP-dieet. Zijn er meerdere mensen die ervaring hebben met een (streng) dieet? Of met de diagnose adenomyose/endometriose? Het lijkt mij fijn om ervaringen en tips uit te wisselen. :)  Liefs Saar 

Hoi allemaal, Sorry weer een topic van mij, maar ik vind jullie steun heel fijn en voor de duidelijkheid ook beter om onderwerpen te scheiden denk ik.Ik voel me op het moment echt heel verdrietig, omdat ik het gevoel heb dat niemand me wil helpen terwijl mijn leven steeds moeilijker wordt. Ik sta al 17 maanden op de wachtlijst voor de ggz, ivm een grote hoeveelheid trauma's en ik slaap nooit langer dan 4 uur achter elkaar, heb erg veel nachtmerries (2 tot 5 per nacht) en dan ook herbelevingen. Dat is echt enorm slopend en het maakt me ook suïcidaal. Ik heb dus al een tijd hulp van Fier via de chat, maar de huisarts heeft toestemming gegeven om de hulp te stoppen en dat gaat dus ook gebeuren. Ook ben ik bekend bij 113 vanwege die zelfmoordgedachtes, maar zij geven nu aan dat ze niet gespecialiseerd zijn in mijn ingewikkelde problematiek, dus ook hier ben ik vanaf volgende week nog maar een paar keer per week welkom, heb ik meer hulp nodig dan verwijderen ze mij gewoon uit de chat en moe

Hallo ik ben 19 jaar oud en ik heb al een tijdje witte bultjes op me penis en een soort wiite lijn op me eikel ik heb het al geprobeerd schoon te maken maar gaat niet weg wat is het? En wat zijn die witte bultjes komt het door te veel aftrekken of door glijmiddel kan ik iemand me vertellen waardoor het komt wat het is en of die 2 dingen weg gaan?

Beste iedereen Ik kan niet alles vertellen, want veel informatie ben ik verloren en kwijt, maar ik kan je wel dit vertellen:'’I gained the opportunity'’ om een bloedmooie vrouw te ontmoeten, wij hebben een superleuke tijd gehad, uiteraard ook dieptepunten. In onze pluspunten, genoten wij echt van onze tijd samen. Uiteindelijk, besloten wij, dat we als vrienden verder gingen. van lekker genieten in de McDonald's tot een etentje, en alles daar tussenin. 3 maanden lang hadden wij echt een hoogtepunt. Maar ik merkte dat alles bergafwaarts ging, en dat is jammer, maar zaak dat we allebei er volwassen ermee omgaan. Uiteindelijk heeft zij onze vriendschap eenzijdig beëindigd. Ik heb gevochten voor onze vriendschap, maar de strijd die ik voerde, mocht helaas niet baten. Met vechten bedoel ik uiteraard figuurlijk. Dit is geen ultimatum wat ik nu ga doen, maar meer een laatste hoop naar de toekomst en naar haar. Ik geef haar 15 jaar de tijd om bij me terug te komen, ik weet, 15 jaar is ontzetten

Ik ben vandaag gestopt met mijn opleiding, die pas 4 dagen bezig was. Ik voelde me er zo niet thuis, omdat ik alleen zat en ik zag iedereen samen reizen terwijl ik alleen in het ov zat. Ook mijn klasgenoten gingen allemaal samen zitten, terwijl ik al een tafel had waar nog heel veel mensen bij konden en ik weet 100% procent zeker dat ze me gezien hadden. Dat is eigenlijk niet de reden waarom ik gestopt ben, maar ik ben gewoon super onzeker en ik was heel bang om de school in te lopen en ik was een keer te laat en ik durfde het lokaal gewoon niet in te lopen omdat ik bang was dat de hele klas mij aan zou kijken terwijl ik een plek moest zoeken. Ook wist ik eigenlijk al dat de opleiding niks voor me zou zijn voordat ik eraan begon, maar ik weet gewoon helemaal niet wat ik wil doen en dit was wat het beste overeen kwam. Maar uiteindelijk toch niet. Ik ben dus vandaag meteen naar huis gegaan toen ik aan kwam en toen met mijn vader besloten te stoppen. Toen ben ik ook naar de huisarts gegaa

Ik wil heel veel vertellen, maar ik ben niet zo goed in het verwoorden van dingen die ik wil zeggen, maar ik ga zo goed mogelijk mijn best doen om alles goed te vertellen.Ten eerste voel ik me heel erg eenzaam. Ik heb geen vriendinnen en daardoor heb ik ook nooit leuke activiteiten om te gaan doen, waardoor ik ook geen nieuwe mensen leer kennen. Ik wil heel graag uitgaan en naar festivals gaan enzo, maar ik wil dat niet alleen. Ik wil heel graag vrienden maken, maar op de een of andere manier lukt het gewoon niet en blijft het alleen maar bij “elkaar kennen”. Ik ben ook helemaal geen persoon die heel veel praat, of überhaupt praat eigenlijk, want ik heb gewoon niet veel om over mee te praten in een gesprek, hoe graag ik het ook wil. Ik schaam me er ook wel een beetje voor dat ik geen vrienden heb en het maakt me ook heel erg verdrietig dat ik thuis zit terwijl iedereen van mijn leeftijd wel leuke dingen meemaakt. Ik heb een zus bijvoorbeeld die heel veel vriendinnen heeft en bijna elke

Oké dus kleine context, van 12 t of 14 had ik anorexia. Het was natuurlijk heftig maar ben in herstel gegaan. Ik ben nu 18. Herstel heeft terugvallen gehad en dat hoort er bij. Maar het gaat nu al best een tijd redelijk steady (als is het nog steeds echt wel met ups en downs) maar ik vraag me gwn af of het mogelijk is hier ooit oprecht volledig van te herstellen? Want mensen zeggen van wel maar… ik geloof daar ondertussen nauwelijks meer in. Ik kan het gewoon niet ofz. Ik en ik wil gewoon een normale relatie met mijn lichaam en eten maar het lijkt gewoon onmogelijk, hoe veel beter alles nu dan ook is.

Heyhey iedereen, ik heb ff hulp nodig voor een nieuwe visie ...Ik had enkele jaren een slechte 'relatie' sinds die relatie blokte ik alles af die met liefde, relaties of jongens te maken kon hebben. In deze relatie had ik allesbehalve goede ervaringen, zo hield hij nooit mijn hand vast of in het openbaar was er nooit iets van affectie, maar eens we uit het publieke waren moest het volgens zijn normen. Als we knuffelden zette hij me op zijn schoot en trok en duw aan me voor zijn plezier. Vanaf dat moment heb ik gezworen dat ik dit nooit meer zou doen of ervaren. Ik had een enorme afkeer naar alles die er mee te maken had en zeker met seks enz hier was ik soort van 'vies' van of bang van.Nu heb ik midden december een jongen leren kennen waar ik nu 2 maand officieel mee samen ben, hij communiceert enorm goed en wil altijd doen waar ik me goed bij voel. Hij vraagt of ik oké ben om de zoveel tijd, vraagt of hij (bv. eerste keren dat we knuffelden tot nu nog steeds, legde hij zijn handen alt

Hoihoi allemaalMischien kennen jullie dit ook. Je hebt een leuke dag achter de rug met vrienden. Je begins voldaan te raken en bent toe aan rust. Maar na een tijdje valt de avond. Je raakt in een dip en je voeld je aleen en ook wel sober. Of je hebt veel mensen en vrienden om je heen, maar je voeld je toch op een bepaalde manier eenzaam. Avonden zijn voor mij vaak een hel, omdat ik vaak in deze dip raak ondanks ik slechte of minder slechte dagen heb. Vaak wat er ook bij komt is dat moe ben tot ik in bed lig, mijn hoofd gaat aan en lich veel te piekeren.Dan heb ik de behoefte om met iemand te sparren die me echt begrijpt of minder in eenzaamheid kan brengen. Maar helaas kan niet aan deze dip doorkomen. Ik moet er dwars door heen. De dagbehandeling die ik ga krijgen brengt mij zo veel spanning, maar ik velang naar eens een keer echt goed voelen, mezelf echt te acsepteren voor wie ik werkelijk ben, ik verlang naar herstel en duurzame contacten.  Maar de weg is lang en zwaar en is met vall

Hallo Iedereen  Ik ben een meisje van (bijna) 19 jaar. Ik zit de laatste tijd nogal met mezelf en mijn gedachten in de knoop en hoopte dat iemand van jullie me wat verduidelijking of verheldering zou kunnen brengen.  Het zit zo: in 2022 had ik een relatie die voor mij allesbehalve prettig was, hier heb ik dan ook niet alles over gezegd tegen mijn ouders. Eens ik me van die jongen had ‘losgemaakt’ sloot ik me volledig af van liefde en jongens of alles wat er mee te maken kon hebben. Tot rond nieuwjaar dit jaar, daar leerde ik een jongen kennen waar ik sinds midden juli officieel mee samen ben.  Het probleem is dus dat mijn mama hem te lelijk vind voor me + ik chatte eens met hem via Discord omdat ik een privaat gesprek wou aangezien mijn ouders nogal vaak mijn GSM checken en alle berichten lezen. Toen mijn mama dit had uitgevonden zei ze dat ik achterbaks gehandeld had en hun vertrouwen had gebroken door zo een gesprek met hem te voeren (dit ging over hoe ik me voelde op dat moment) Ik

Hoi mensen, ik heb het recentelijk uitgemaakt met mijn vriend. Ik kwam er achter dat hij mij bedroog. Echter nu het een paar dagen geleden is, heb ik de neiging om weer contact met hem te zoeken. Terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik weet als ik daar aan begin ik weer terugval en straks weer in het zelfde toxic circletje zit. Dit is namelijk niet de eerste keer dat ik het uitmaak.Maar ik mis hem ook. Ik mis het appen, het feit dat iemand aan je denkt. Iedereen om me heen zegt dat ik hem gewoon moet vergeten. Hij heeft mij zo veel pijn gedaan, maar waarom lukt dat vergeten dan niet? Ik geloof altijd in het goede van mensen. Ben ik gewoon te naief dat ik nog geloof in dat het goed zou komen? Ik heb gelukkig wel goede vriendinnen. Eentje hiervan heeft me aangeraden om in plaats van hem elke ochtend/avond een appje te sturen, er eentje naar mezelf te sturen. En mezelf te vragen hoe het gaat, of hoe m'n dag is. Ik probeer dit nu, maar komt bij mij ook wel verdrietig over. Omdat niemand echt

Hallo allemaal, Ik ben nieuw op dit platform. Ik ben 18 jaar en ik woon nog bij mijn ouders. Ik had best veel problemen met mijn moeder, omdat zij nogal gestresst is omdat ze een alleenstaande moeder is van 3 kinderen (eentje van 20 jarig, eentje van 18 en eentje van 6). Ook hebben wij best veel geldproblemen wat de stress nog groter maakt. Ik heb daar altijd respect voor gehad. Ik probeer mijn moeder te helpen door vaak mijn eigen avondeten te betalen en door het huis vaak op te ruimen. Ook pas ik vaak op mn broertje van 6. De irritaties naar elkaar werden groter, omdat ik het vervelend vind dat mijn moeder vaak zegt dat niemand hier iets in huis doet terwijl zij 1x in de maand iets opruimt en ik verder bijna alles doe. De fricties werden hoger en ik ben 2x uit huis gezet. 1 keer was de reden dat ik zogenaamd geblowd had terwijl ik dat niet had gedaan dus dat probeerde ik uit te leggen, maar ze vond dat ik een grote mond had en erover loog. De andere keer was omdat ik iets niet had op

Heyy allemaal, Ten eerste, mijn excuses dat ik de laatste tijd zo inactief ben op het forum. Ik ging afgelopen week voor de eerste keer alleen met vriendinnen op vakantie - aangepast door moderator vanwege communityregel 3- . Moest mij daar een beetje mentaal op voorbereiden. Was heel leuk, op een paar punten na.Het begon allemaal goed, we hadden het zeer gezellig, tot de donderdag. Mijn vriendinnen en ik hadden namelijk bedacht om naar een discotheek of café te gaan. Voor mij was dat de eerste keer sinds vorig jaar oktober, dus ik wist niet wat ik moest verwachten. Eerst indrinken natuurlijk, had ik niet moeten doen achteraf, met mijn medicatie waar op het doosje heel groot ‘pas op met alcohol’ staat. Vodka gemixt met cola is dan geen goede combinatie. Maar goed, we gingen dus uit. Het begon allemaal redelijk rustig, afgezien van dat een vriendin een beetje raar deed (waarschijnlijk door de alcohol), ze haar grenzen niet goed meer aan kon geven en dat lastig voor ons was aangezien een