Je (weer) oké voelen

Hoi allemaal,Ik heb dus al een aantal jaren last van depressie en de laatste tijd is het steeds erger geworden. Ik wil graag mijn mood wat gaan verbeteren door bijvoorbeeld hobby’s te proberen, maar ik vind de meeste hobby’s dus echt te saai en heb er dus geen motivatie voor. Weten jullie misschien nog leuke hobby’s die ik zou kunnen proberen?En daarnaast heb ik nog een vraag; wat zijn jullie tips bij depressie?Alvast heel erg bedankt voor het beantwoorden!groetjess 

Vaak dagdroom ik over mijn middelbare schooltijd, alleen in plaats van mijn leven heb ik dan dat van een andere versie van mijzelf of mijn zusje haar leven.Ik deel dit alleen niet met mijn familie, zij zijn namelijk streng religieus en haten transgender mensen. De laatste keer dat ik het had tegen mijn ouders over mijn gevoelens werd ik gestraft en kreeg ik zelfs een paar klappen, omdat ik meisjes kleren bij een vriendin van mij had gedragen. Ik was toen een jaar of 14 en dacht dat deze gevoelens weg zouden gaan en ik een normaal persoon zou worden. alleen gebeurden het tegenovergestelde.Vandaag de dag doe ik niet echt iets anders dan dagdromen en wachten tot mijn ouders uit huis zijn zodat ik VRchat kan spelen. Daar denken mensen dat ik een meisje ben omdat ik een stem getraind heb. En de mensen die een probleem zijn kan ik gewoon blokkeren. Soms lees ik een boek of doe ik wat anders maar 90% van de tijd dagdroom ik of ben ik op VRC. Veel andere dingen voelen een beetje zinloos. Mijn

Hi,Warning: dit wordt een lang bericht, maar help me please! Ik heb autisme en heb moeite met dingen goed aanvoelen. But here comes:Een van mijn vrienden vertelde laatst over een gebeurtenis waardoor mijn aandacht werd gevestigd op een bepaalde jongen uit mijn klas, laten we hem even Moos noemen. De gebeurtenis was tijdens een van de Engels lessen die ik de week daarvoor had gemist. De klas was rumoerig en de docent stond dicht bij Moos en zijn vrienden en vroeg aan hen of een van hen mij kende en mij een of ander formulier kon geven. Geen van hen zeiden mij te kennen, behalve Moos, hij was van ‘ik kan het haar wel geven’. De andere jongens waren van ‘huh je kent haar?’ en hij antwoordde dat hij wist wie ik was. De docent was toen van ‘oh *mijn naam* is het meisje, that makes sense’ en gaf het formulier toen aan mijn vrienden. De docent had waarschijnlijk aangenomen dat het missende formulier van de jongen met dezelfde naam als ik was en niet van mij, daarom waren de jongens eerst gevr

Hoi!Twee maanden geleden ben ik gestopt met make-up dragen (behalve naar feestjes of op date met mn vriend) omdat ik merkte dat ik mezelf alleen nog maar mooi vond terwijl ik make-up draag.Ik merk dat ik nu twee maanden later wel wat meer gewend ben aan mijn gezicht zonder make-up maar toch vind ik mezelf nog steeds minder mooi. Want dan merk ik dat ik best donkere wallen heb, lijkt het alsof ik geen wimpers heb en zie je beter de oneffenheden in mijn huid. En waarschijnlijk merkt niemand anders het behalve ik, maar tochIs er iemand hier die ook is gestopt met make-up dragen om deze reden? Want hoe lang denk je dat het duurt voor ik me weer goed voel zonder make-up?En voor mensen die niet gestopt zijn of nooit make-up dragen: heb je andere tips of iets om te zeggen?

Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!

Hey ik ben 20 jaar oud en het is nu meer dan een jaar verder dat mijn ex en ik uit een toxic relatie kwamen maar we hebben wel alles bijgelegd en zijn nu gewoon goed bevriend alleen wil ik weer een stap verder maar zij wilt dat duidelijk niet alleen is het probleem dat als ze iets verteld of doet met iemand anders ik erg jaloers word en het biet prettig vind moet ik afstand van haar nemen of het maar accepteren en jaloers blijven want op deze manier is voor mij ook heel lastig 

Ik ben erg benieuwd, een beetje positiviteit is soms ook fijn 😊Op dit moment haal ik veel voldoening en energie uit mijn vrijwilligerswerk in een woonzorgcentrum. Ik heb echt een goede band gekregen met ongeveer 10 dames met dementie, en zij voelen zich ook beter door wat bezoek en persoonlijke aandacht (soms het enige wat ze op een dag of week krijgen 😥)En natuurlijk mijn hobbies: ik vind het leuk om creatief te zijn. Op dit moment ben ik veel kaartjes aan het schrijven en schrijf ik veel in mijn dagboek. Echt fijn om te doen aan het einde van de dag. En jullie? Waar halen jullie energie uit?Misschien krijgen we nog inspiratie van elkaar!

Dit is iets waar ik al een tijdje mee zit.Ik heb een oudere broer. Hij is 20 en studeert sinds vorig jaar in (naam stad). Hij doet het er goed en ik ben ook best trots op hem maar toch zit ik met iets. Sinds hij daar woont en studeert is hij heel druk daar z’n eigen leven aan het opbouwen. Dat is natuurlijk logisch, en ik gun het hem ook, maar soms heb ik het gevoel dat ik een beetje buiten de boot val. Hij zit er nu sinds september en in die bijna 9 maanden ben ik nog geen 1 keer bij hem langs geweest en spreek ik hem weinig, op af en toe een appje na dan. Ik heb al meerdere keren voorgesteld om een keer op bezoek te komen maar telkens als ik een datum voorstel heeft hij een excuus waarom het niet uitkomt. Soms heb ik het gevoel dat hij er gewoon niet op zit te wachten dat z’n broertje op bezoek komt. Laatst heb ik een keer voorgesteld om met m’n vriendje langs te komen. Ze konden het altijd erg goed met elkaar vinden dus dat leek me wel leuk. Op dat voorstel heeft hij niet eens echt

Hai iedereen, ik woon nu bijna een jaar op mijzelf (begeleid wonen) en ik heb nogsteeds veel moeite met alleen wonen. Ik vind het moeilijk om voor mijzelf en voor mijn huis te zorgen en schaam mij daarvoor ook. Ik voel mij ook bijna wel elke dag erg eenzaam en somber (nu al helemaal met de wintermaanden en winterdepressie)ik woon begeleid sinds mijn ouders niet meer voor mij konden zorgen en iedereen in huis overspannenen raakte door elkaar (plus andere redens), ik woon nogsteeds best dichtbij dus ik zie ze nu bijna elk weekend, maar toch blijft dat zwaare gevoel van eenzaamheid.Nu een jaar later kan ik wel zeggen dat het beter gaat met de verzorging van mijzelf en mijn huis maar ik ben nogsteeds erg hard op mezelf met de dingen die niet lukken, ik heb dan ook veel moeite met het vragen aan begeleiding thuis sinds in mijn hoofd moet ik alles zelf moeten kunnen doen, en als ik hulp nodig heb bel ik liever mijn ouders.Ik vind het heel lastig om over dit soort dingen te praten omdat ik zo

Hallo allemaal, Ik ben 22 en de afgelopen twee jaar heb ik chronische suïcidaliteit ontwikkelt. Dat betekent dat ik elke dag vecht tegen mijn eigen duistere gedachtes. Ik beland vaak ik een acute crisis, wat betekent dat ik vervolgens een poging doe waarna ik wordt opgenomen in een kliniek of hulpdiensten betrokken worden door omstanders.  Niet alleen staat mijn leven hierdoor stil, maar ook die van mijn omgeving. Omdat ik constant in de gaten gehouden moet worden loopt mijn moeder in de ziektewet.. De afgelopen twee weken ging het een stuk beter, maar ik heb een enorme terugval. Eentje waarbij mijn hoofd me dwingt een einde te maken aan mijn lijden.  Ik heb vandaag in een gesprek met mijn psychiater benoemd dat praten niet helpt. We hebben daarom afgesproken om in plaats van 1x per week 1x per 2 weken te praten. Maar op dit moment rol ik langzaam in een crisis en ik weet echt niet wat ik moet doen. Moet ik contact opnemen en zeggen dat het niet goed gaat? Ze is er pas donderdag weer,

Hoi allemaal, Ik wil graag iets delen wat al jaren een deel van mij is. Al ruim tien jaar merk ik dat haar en het knippen van haar een bijzondere aantrekkingskracht op me hebben. Sinds een tijdje weet ik dat dit een naam heeft: trichofilie. Het knippen zelf geeft mij een gevoel van spanning, rust en blijdschap tegelijk. Niet op een sensuele manier, maar meer als een vorm van ontspanning en voldoening. Hoe meer haar er geknipt wordt, hoe intenser dat gevoel van plezier en rust wordt. Het is iets wat eigenlijk dagelijks in mijn gedachten speelt – soms dagdroom ik er zelfs over, gewoon omdat het me een fijn, kalmerend gevoel geeft. Ik knip vooral vrouwen, omdat ik me daarbij op mijn gemak voel. Wat voor mij het belangrijkste is, is dat degene die ik knip blij en tevreden is met het resultaat – dat geeft mij juist het meeste geluk. Het gaat voor mij om de beleving, het vertrouwen en het gedeelde plezier in het moment. Daarnaast word ik zelf ook blij als ik geknipt word – niet door een kapp

Hoi allemaal, Een enkel jaren geleden ben ik slachtoffer geworden van seksuele intimidatie met ongewenste aanraking. Destijds heb ik hier weinig over willen praten, omdat ik het gevoel had dat het allemaal mijn eigen schuld was en dat ik het dus ook maar zelf moest oplossen. Toen alles een half jaartje bezig was, heb ik uiteindelijk wel aan een paar mensen verteld wat er gaande was, maar daarbuiten hield ik het graag voor mijzelf. 2 jaar geleden ben ik erachter gekomen dat ik hier stiekem toch meer last van heb, dan wat ik eigenlijk had willen toegeven en ben ik door mijn moeder naar de huisarts gestuurd om hulp te zoeken. Ik verloor de controle over mijzelf en ben in een half jaar tijd bijna 20 kilo afgevallen. Doordat de artsen zich meer zorgen maakte over mijn gewicht ben ik de eerste tijd behandeld tegen een eetstoornis, in plaats van het gene waar ik last van had. Toen ik bij mijn laatste therapeut mijn intake had, kwam deze al snel tot de conclusie dat het geen eetstoornis, maar

Goedeavond allemaal  het gaat mentaal even niet zo goed met mij krijg vaak het gevoel dat alles aan mij ligt kan me ex niet goed verwerken waar doe ik ver nachtmerries heb en anderhalf uur uit kom op slaap mensen begrijpen mij niet dag als iets niks kan of lukt dat ze te keer naar me gaan 

Ik ben J, 25 jaar en ik heb last van mezelf. ik ben sinds kort uit elkaar met mijn vriendin. Wij hebben 3 jaar een relatie gehad en eigenlijk altijd als ik een relatie geef, geef ik de volle 100% maar op een andere manier als de meeste dames willen denk ik. Ik vind het erg moeilijk om soms liefde te uiten of dingen te vragen omdat het mij vaak niet boeit of geen gevoel heb hoe andere mensen zich voelen. Ik heb zware adhd ook en zit er in mijn hoofd met chaos, ik heb nooit geen rust en weet ook niet zo goed hoe ik dat wel krijg. Ik voel me zo alleen en ik kan zo geen ritme voor mezelf creëren. Ik woon op mezelf, dat maakt het niet altijd beter. Ik heb ook een apart beroep waardoor ik 14 dagen in de maand vrij ben en daar dus een enorme eenzame periode creëer, andere mensen werken namelijk gewoon. Ik verlang zo naar vriendschap en liefde van iemand dat ik mezelf meer een loser vind dat ik me andere relaties niet kon onderhouden. Ik wil gewoon iemand hebben waar ik geluk uit haal en voor

Hallo iedereen,  ik wil even mijn ervaring en tips delen wat mij heeft geholpen tijdens moeilijke situaties/periodes. Wellicht helpt het jullie. Ik heb het zelf wellis lastig in mijn gezin, en kamp daardoor ook met eigen persoonlijke problemen die daardoor zijn ontstaan (Concentratie problemen op school, Soort slapeloosheid, Depressies etc) Ik heb daar nooit goed over kunnen praten in mijn omgeving, ook niet vrienden die ik in het verleden had gehad.  En de hulpverlening die ik in verleden had in gezin, die luisterde niet voldoende naar wat ik toen zei als 16 jarig meisje.  (Ik ben overigens nu inmiddels 21 jaar).  Wat mij heeft verder geholpen, was afstand doen van mijn huidige vriendengroep. Door mijn situaties was ik voor mijn gevoel al wat sneller volwassener (Wijzer) dan al mijn leeftijdsgenoten, waardoor ik niet echt met hun meer kon levelen, ook was ik te druk met overleven in mijn situatie en had ik daardoor weinig energie/tijd om echt doortebrengen met vrienden of leuke dingen

Heyheyy,Op dit moment weet ik even niet meer wat ik met m’n leven aanmoet. Doe werk wat ik niet leuk vind, waar ik niet mezelf kan zijn. Ben zo extreem stil daar en weet niet wat ik moet zeggen. Voel me daar zo kut over. Maar weet niet wat ik ermee moet. Ik wil ook graag wat anders, maar geen idee wat. Ben ook al aan 3 opleidingen begonnen, maar was allemaal niks, dus ben ook bang om weer iets nieuws te beginnen. Dat is niet de enige reden. Ik heb heel veel last van sociale angst. Ik ben gwn bang voor mensen, ik ontloop ze het liefst. Daarom is het vreselijk om bijv te werken, maar dat ‘gaat’ wel, want ik heb gwn standaard werk en hoef niet veel te overleggen. Maar ik sta wel bekend op het werk als de stille. En om dus iets anders te doen, vind ik echt doodeng. Want ja daar moet ik wel omgaan met andere mensen maar hoe?! Ook heb ik geen vrienden en dat voelt ook beschamend. Zeker vergeleken met m’n zusje, die echt heeel veel vrienden heeft en mega sociaal is en alles mee heeft lijkt he

Ik denk regelmatig zelfmoord last van stemmingswisseling maar ook me erg alleen voelen vorige week heb voor zo veel keer examen rijbewijs niet gehaald ook keek voor opleiding ervaring deskundig ben afgewezen ik zoek gewone plek in deze maatschappij maar weet niet wat wil met me leven herkend iemand zich hier in of tips

Ik schaam mij om hierover te praten en vind het moeilijk om mijn gevoelens te verwoorden . Maar het moet de wereld uit. Ik heb last van seksuele gedachtes en dwangmatig. Als ik in gesprek ga met mensen dan komen er seksuele gedachtes over diegene en dan schaam ik mij zo en durf ik diegene niet meer aan te kijken. Ik raak dan in paniek en voel mij slecht. Ook was ik bezig om het seksueel misbruik te verwerken, maar heb het idee dat het verergert is. Kan niet meer rustig zitten met iemand of ik krijg het gevoel dat ik weer sks heb met diegene. Word er gek van. Ben momenteel bij fier. Maar het duurt lang voor ik behandeling krijg. Ondanks dat ik aangeef dat ik in crisis zit. 

Mijn vriend waar ik al een aantal jaar mee samen ben, wil volgend jaar vanaf eind augustus tot net voor de kerst op exchange gaan. Eerst had hij het over Spanje, dit vond ik lastig, maar uiteindelijk had ik kunnen relativeren dat ik hem dan nog steeds meerdere keren kan opzoeken. Nu vertelde hij van de week dat hij wellicht verder wilt zoals Oceanië of Canada. Ik krijg dit maar niet uit mijn hoofd en merk dat ik ontzettend verdrietig wordt van het idee. Zover weg wil namelijk zeggen dat ik hem niet meer op kan zoeken. Ook merk ik dat dit mij beklemt, omdat ik er dan bewust van ben dat er door het tijdsverschil echt twee verschillende levens komen. Ik denk dat ik er zo verdrietig van wordt omdat ik bang ben dat hij mij gaat vergeten, mij niet meer nodig heeft of het gevoel heeft dat het zonder mij ook leuk is. Ik vind dit heel lastig en kan hier op dit moment moeilijk mee omgaan. Ik merk dat ik behoefte heb om er over te praten, maar vind dit lastig met hem of mijn ouders. Ik wil nameli

Hallo hallo allemaal, ik schrijf dit verhaal met enige schaamte op, want doordat ik zelf vreemd ben gegaan of nou ja ik heb via Snapchat lange tijd contact gehad met iemand anders op een verkeerde manier waar mijn vriendin is achtergekomen. Hierdoor is mijn relatie nu voorbij, omdat het vertrouwen nu natuurlijk compleet weg is. Ook heb ik op het begin van onze relatie een keer afgesproken met die meid maar heb ik daar niks mee gedaan gelukkig. Er is voor de duidelijkheid ook nooit iets fysieks gebeurt. Maar ik begrijp mezelf dus zo totaal niet, want ik haalde eigenlijk totaal geen voldoening uit die gesprekken met die andere meid en ik voelde ook 0.0 voor haar en op mijn eigen vriendin was ik zo ongelofelijk verliefd. En dan toch doe ik zulke intens domme dingen waardoor ik nu alles verkloot heb. Hoe kan ik zo dom zijn?! Dit was echt iemand waarmee ik een toekomst zag en alsnog moet ik dan blijkbaar zulke dingen doen, wie doet nou zoiets? Ik heb nu zo’n ongelofelijke hekel aan mezelf e

Hallo allemaal,Mijn naam is Stijn, ik ben 22. Ik functioneer steeds minder goed. Ik blijf enorm last hebben van depressieve gedachten en ik heb eigenlijk nergens motivatie meer voor. Letterlijk alles kost teveel moeite. Ik probeer zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen maar het weegt heel zwaar. Ik heb complexe PTSS en een lichte vorm van autisme en dit veroorzaakt veel problemen voor mij. Ik voel me extreem dysfunctioneel in deze samenleving. Alsof ik gebroken ben en iedereen verder gaat zonder mij. Ik voel weinig motivatie om mensen te leren kennen en ik heb moeite met sociaal contact. Dat terwijl iedereen on mij heen al in relaties zitten en in het weekend naar het cafe gaan. Het voelt allemaal nogal hopeloos en ik zie geen uitweg.

Hi,ik beschadig mezelf en het voelt alsof het nooit genoeg is. Het moet altijd erger en meer en nog schreeuwt er een stem in mijn hoofd.. het is gek om te zeggen maar het voelt bijna normaal. Alsof het hoort op de dag net als tandenpoetsen. Ik wil er zo graag van af maar de teller komt niet verder dan 7 dagen:( ook de alternatieve lijst werkt niet en ik zit er echt doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk lelijk.. maar stoppen lukt niet.. vaak komt de gedachten van wat is het leven nog waard vooorbij en ben ik boos op de hele wereld. Ik snap het gewoon niet. Psychologen willen het ene pilletje na het andere. Crisisdienst doet pas wat als je pogingen doet. Iemand die tips heeft voor een klein lichtpuntje, iemand die dit herkent?liefs

Ik heb gevoel dat ik een identiteit crisis heb, wie herkent zich in het gevoel alles willen doen en echt keuze stress. Wat is de goed keuze of het juiste padDoe ik het wel goed, ik heb stress van sociale media alles volgen 

Hi allemaal! Ik heb sinds een jaar de diagnose adenomyose (vorm van endometriose) en daarnaast ook ‘het prikkelbare darm syndroom’, al zegt mijn gynaecoloog dat dit hoogstwaarschijnlijk met elkaar te maken heeft. Nu ben ik zoekende in hoe ik met dit alles om kan gaan. Op aanraden van mijn gynaecoloog ben ik nu gestart bij een diëtist die gespecialiseerd is in endometriose. Vorige week heb ik hier mijn intake gehad en nu ben ik sinds maandag gestart met het FODMAP-dieet. Zijn er meerdere mensen die ervaring hebben met een (streng) dieet? Of met de diagnose adenomyose/endometriose? Het lijkt mij fijn om ervaringen en tips uit te wisselen. :)  Liefs Saar 

Hoi allemaal, Sorry weer een topic van mij, maar ik vind jullie steun heel fijn en voor de duidelijkheid ook beter om onderwerpen te scheiden denk ik.Ik voel me op het moment echt heel verdrietig, omdat ik het gevoel heb dat niemand me wil helpen terwijl mijn leven steeds moeilijker wordt. Ik sta al 17 maanden op de wachtlijst voor de ggz, ivm een grote hoeveelheid trauma's en ik slaap nooit langer dan 4 uur achter elkaar, heb erg veel nachtmerries (2 tot 5 per nacht) en dan ook herbelevingen. Dat is echt enorm slopend en het maakt me ook suïcidaal. Ik heb dus al een tijd hulp van Fier via de chat, maar de huisarts heeft toestemming gegeven om de hulp te stoppen en dat gaat dus ook gebeuren. Ook ben ik bekend bij 113 vanwege die zelfmoordgedachtes, maar zij geven nu aan dat ze niet gespecialiseerd zijn in mijn ingewikkelde problematiek, dus ook hier ben ik vanaf volgende week nog maar een paar keer per week welkom, heb ik meer hulp nodig dan verwijderen ze mij gewoon uit de chat en moe