Hallo allemaal,
Ik ben 22 en de afgelopen twee jaar heb ik chronische suïcidaliteit ontwikkelt. Dat betekent dat ik elke dag vecht tegen mijn eigen duistere gedachtes. Ik beland vaak ik een acute crisis, wat betekent dat ik vervolgens een poging doe waarna ik wordt opgenomen in een kliniek of hulpdiensten betrokken worden door omstanders.
Niet alleen staat mijn leven hierdoor stil, maar ook die van mijn omgeving. Omdat ik constant in de gaten gehouden moet worden loopt mijn moeder in de ziektewet.. De afgelopen twee weken ging het een stuk beter, maar ik heb een enorme terugval. Eentje waarbij mijn hoofd me dwingt een einde te maken aan mijn lijden.
Ik heb vandaag in een gesprek met mijn psychiater benoemd dat praten niet helpt. We hebben daarom afgesproken om in plaats van 1x per week 1x per 2 weken te praten. Maar op dit moment rol ik langzaam in een crisis en ik weet echt niet wat ik moet doen. Moet ik contact opnemen en zeggen dat het niet goed gaat? Ze is er pas donderdag weer, maar ik ben zo bang dat ik haar en mijn moeder weer tot last ben. Niemand kan me hierbij helpen, ik ga echt helemaal kapot. Wat zouden jullie doen?
Ik wil geen last meer zijn. Ik wil niet dat mijn moeder hier aan onderdoor gaat. Ik wil niet dat mijn psychiater me vervelend vind. Ik voel me zo alleen en om hulp vragen is eng, omdat ik dan een stukje van de controle verlies...
Is er iemand die iets soortgelijks mee maakt en hier over wilt praten? Of iemand die weet wat ik kan doen? Alvast bedankt <3
