Je (weer) oké voelen

Hoi!Ik ben benieuwd wat jullie deze vakantie gedaan hebben en wat jullie na de vakantie weer gaan doen?Ik ben zelf namelijk niet op vakantie geweest, daar had ik geen geld voor. In plaats daarvan heb ik 3-4 dagen per week gewerkt in een verzorgingshuis. Dat vond ik erg leuk.Ik ben ook weer begonnen met meer sporten en ben gaan borduren. Ook ben ik begonnen met het verzamelen van DVD’s nu ik een DVD speler heb. Nu ben ik Greys Anatomy aan het kijken voor de eerste keer ooit. Erg leuk!Na de vakantie ga ik beginnen met mijn eerste stage ooit en ga ik mijn masterscriptie schrijven. Heel spannend! Ben benieuwd hoe dat zal zijn, ik gok dat ik in het begin veel vermoeid zal zijn en heel erg moet wennen aan mijn nieuwe schema.Ik hoor het ook graag van jullie! (En tips voor de overgang naar stage zijn erg welkom!)

Hoi iedereen,Ik loop al een tijdje rond met de gedachte dat ik graag in therapie zou willen. Echter heb ik nooit hardop tegen mensen gezegd wat er in mijn leven allemaal speelt, vaak uit angst voor eventuele veranderingen in mijn thuissituatie en dat dan zou komen doordat ik mij heb uitgesproken. Toch merk ik dat ik heel erg struggel en graag er over zou willen praten. Therapie leek mij dan het fijnst om er echt professionele hulp bij te krijgen. Echter vind ik het lastig om aan te vragen bij mijn huisarts, want dan moet je je problemen al redelijk uitspreken (zover ik weet).Is er iemand die tips heeft over dit onderwerp? 

Ik ben 19 jaar en heb een paar maanden mijn diagnose ADHD mogen ontvangen. Dit maakt voor mijzelf heel veel van wat ik doe duidelijk. Ik loop alleen wel vast tegen mijn moeder. Ik heb het gevoel dat mijn moeder mijn ADHD niet serieus neemt. Het moment dat ik me iets herinner wil ik er meteen op handelen want ik weet vanuit mijzelf dat als ik dat niet doe dat ik het dan weer zal vergeten. We hebben samen de afspraak dat tussen 10 en 11 uur savonds we gaan zitten en kletsen zonder telefoon om hopelijk onze band weer te kunnen herstellen. Laats realiseerde ik me dat ik nog een paar dingen moest regelen m.b.t verjaardagen of speciale evenementen. Ik herinnerde me dat terwijl ik met mijn moeder in gesprek had horen te zitten. Ik pakte vrijwel direct mijn telefoon en begon appjes te sturen en dingen te regelen die ik moest regelen. Mijn moeder pakte dat op dat ik me niet aan de regel hield en sprook me daar op aan. Ik probeerde toen uit te leggen waarom ik zo handelde “Mam als ik dit nu niet

Hi,Ik ben sinds eind januari met iemannd aan het daten. In het begin ging dit super goed en heel leuk en had hij als verrassing op de tweede date dat hij me meenam om een hondje voor hem op te halen en bleef ik spontaan bij hem thuis eten (hij woont nog thuis dus moeder was er en kookte voor ons). Op de derde date bleef hij slapen bij mij. Het ging dus snel maar niet te snel.Nu zijn we dus bijna 7 maanden aan het daten en hij weet niet wat hij wil. Hij zegt dat het geen 'nee’ is maar hij weet ook niet waarom hij twijfels heeft. Ik daar in tegen heb overduidelijke gevoelens en dat weet hij ook. Als het aan mij lag waren we al maanden samen. Hij vindt deze situatie zelf heel vervelend en wil er ook wel mee bezig zijn maar vindt dat dan ook weer moeilijk omdat zijn vorige relatie hem veel pijn heeft gedaan. Als ik hem tijdens date meemaak vind ik hem heel zorgelijk en krijg ik echt het gevoel dat hij ook een relatie wil, dat maakt het voor mij zo verwarrend.Ik vroeg me gewoon af of iemand

Ik merk dat ik me de latsen maanden steeds minder gelukkig voel Ik zonder me steeds vaker af Ben vaak overprikeld  of emotioneelEn zit beetje in een down situatie ik heb dit al keer eerder gehad en toen heb ik ook aan sh gedaanen merk dat daar nu ook weer mee wil beginnen  maar weet ook dat niks doetMaar ik zoek eigelijk iets waar mee ik  Afgeleid raak  en niet naar sh ga Wat kan ik doe  om me zelf uit die down momenten te houden  

Mis ik mijn ex, of verveel ik me gewoon? Dat vraag ik me de laatste tijd steeds vaker af.Hii, het is inmiddels iets langer dan een jaar uit met mijn ex. We hadden maar vier maanden een relatie, maar hij was wel de eerste persoon die ik na ongeveer drie jaar weer écht leuk vond. Daardoor heeft hij altijd een speciale plek bij me gehouden.Het ging uit omdat ik naar een ander land zou verhuizen. We wisten allebei dat een relatie op afstand waarschijnlijk niet zou werken, dus hebben we het toen beëindigd. Daarna heb ik het contact verbroken. In de periode daarna heeft hij ongeveer acht keer uit zichzelf opnieuw contact gezocht. Meestal was het smalltalk, stuurde hij oude foto’s of video’s, of likete hij mijn TikToks en Instagramstories. We praatten dan even en uiteindelijk verwaterde het contact weer.De laatste keer dat hij contact met mij zocht, was ongeveer een halfjaar geleden. Daarna heb ik zelf ook geen contact meer gezocht. Toen ik inmiddels alweer twee maanden terug was in Nederland

Hoi  ik weet om eerlijk te zijn niet wat ik mort doen ik heb niet echt vrienden… eerst had ik er echt veel maar een meisje kwam in mijn leven en had haarzelf in mijn vriendschappen gedwongen die ik dus had… en ze ging leugens over mij lopen vertellen dat ik over ze had geroddeld wat ik dus niet had gedaan zodat ze mijn vrienden kon afpakken.. het is echt verrot want nu heb ik niemand ik heb maar 1 vriendin die niet echt als een vriendin telt want zij gaat alleen met mij om als zij niemand heeft ik kan nergens nieuwe vrienden vinden en weet echt niet wat ik moet doen

Hii,ik vroeg me af of hier meer mensen zijn die last hebben van zelfbeschadiging wat begon als afleiding en nu straffend geworden is.  de lijstjes met elastiekjes, ijsblokjes etc werkt niet meer..hoe gaan jullie hiermee om?plus: een uitlaatklep voor mij is altijd zwemmen geweest maar ik lees nu overal dat dat niet mag als je wondjes hebt, iemand tips?

Hi,Heeft iemand ervaring met een sociale angststoornis?Ik loop sinds kort bij de praktijkondersteuner, ze heeft voor mij ook een doorverwijzing gemaakt om te gaan praten met een psycholoog. Maar ik vraag me af of mijn klachten echt zo erg zijn. Ik zit niet lekker in mijn vel en de praktijk ondersteuner denkt aan een sociale angst stoornis. Hier kan ik mezelf ook wel in vinden maar heb het idee dat er mensen zijn die deze hulp beter kunnen gebruiken dan ik. En dat ik er zelf ook wel uit kan komen, maar of dat echt zo is of dat het wegdrukken van gevoelens is weet ik niet.Iemand tips?

would you rather be a cow without legs or a train without wheels?

Lang verhaal kort, ik ben geobsedeerd met iemand geraakt aan wie ik me niet langer kan vasthouden, dit doet veel pijn. Ik zie diegene nog wel best regelmatig, maar ga hem niet meer spreken.Dat dit zo is gegaan, kan niemand wat aan doen en dat maakt het juist zo fucking moeilijk. Niemand heeft de schuld, het leven is gewoon kut omdat het kut is.Deze persoon is voor mij een bron van hoop, een reden om te leven. Ik voel me vaak in de steek gelaten en zo verdrietig, ik wil het loslaten, maar zonder dat gevoel, is er alleen maar leegte.De leegte is gevaarlijk, in de leegte wil ik dood. In de leegte verdien ik het om pijn te hebben en misbruikt te worden.Ik heb het er al meerdere keren met mensen over gehad, maar het gaat er altijd alleen om hoe ik de dag of week doorkom, wat als ik iemand wil die bij me blijft? Wat als ik iemand wil die om me geeft en me het gevoel geeft dat ik iets waard ben?Maar dat is er niet en ga ik ook niet krijgen.Ik heb al vaker met 113 gepraat, maar ik wil geen man

Ik ben een jongeman van 24 jaar met autisme. Voor mij kan het in bepaalde situaties lastig zijn om situaties in te schatten, te interpreteren, hoe ermee om te gaan. Dit kan zeker gebeuren als signalen of hints subtiel of indirect zijn. Ook kan ik me onzeker voelen waar mijn verantwoordelijkheid begint en eindigt in het openbaar als, op z'n Engels, een '’common citizen.'’Een ding waar ik vaak over zit te denken is wat ik vaak op het nieuws hoor; straatintimidatie gericht tegen vrouwen. Nu heb ik dit zelf nog niet in het echt zien gebeuren, en ik zou zeker nooit zelf intimidatie plegen. Maar nu wordt wel eens gezegd '’Ook als omstander ben je verantwoordelijk (om in te grijpen)'’, '’Alle mannen moeten verantwoordelijkheid nemen'’.Nu zit ik vaak te twijfelen; hoe is die omstander verantwoordelijkheid van toepassing als bij die omstander neurodiversiteit een rol speelt? Veel signalen van intimidatie kunnen subtiel zijn die nauwkeurige interpretatie vragen, iets waar een persoon als ik moei

(This is going to be in English then translated) for people with DID/OSDD or some partial Dissociative Disorder, what do you do if there’s a new person? But not a good one, like one that deliberately wants to harm you? and I don’t mean like self harm (though it’s that too), I mean, genuinely want to rape you? Lemme know how to deal with it if there’s any experience. How’d you even know it was real and not just yourself coping? Or rather, because that invalidates what happened/happening in a way, how do you know there’s actually another person there?  Slechte Nederlands vertaling : Voor mensen met DID/OSDD of een andere vorm van dissociatieve stoornis: wat doe je als er een nieuw 'deel' (of persoon) bijkomt? Maar dan niet een 'goede', maar eentje die je bewust kwaad wil doen? En dan bedoel ik niet zoiets als zelfbeschadiging (hoewel dat er ook bij kan horen), maar iemand die je echt wil verkrachten? Laat me weten hoe je daarmee omgaat, als je daar ervaring mee hebt. Hoe weet je überhaup

Soms denk ik dat ik alleen ben hierin, ik heb mij nooit oke gevoeld, ik weet eigenlijk heel weinig van mijn kindertijd behalve dat ik na mijn verhuizing naar Nederland nooit meer vrolijk ben geweest. Ik deed natuurlijk alsof maar voelde het niet. Er wordt dan gesproken over die ene keer dat, en ik knik maar mee. Geen idee of het echt gebeurt is. Ik weet wel dat ik extreme emoties vertoonde altijd, mijn ouders hebben me op zoveel cursussen gezet ervoor en zeiden: als je volwassen bent komt het goed, je dimt wel. Maar dat dimmen is niet gebeurd, nu ben ik 26 en voor mij duurt dit al te lang om toe te geven dat ik hulp nodig heb en die ga zoeken. Mijn man heeft er inmiddels ook last van,hij zegt dat hij mij ziet door alles heen maar dat begint voor hem nu te lastig worden. Zeker na een klotejaar op mijn werk en medisch is het thuis moeilijk te behappen soms, ik explodeer in woede of verdriet. Sloop dingen, loop weg en ben de controle kwijt. Ik doe geen leuke dingen en vrienden heb ik niet

Hoi ik ben noah en ik ben 25 en dankzij cptsd (complex ptsd) heb ik soms als alles teveel word dat ik mij lichamelijk en mentaal klein voel dit gebeurd vooral met triggers zoals mijn vader die drinkt, ruzie moeilijke situaties zoals depressie en mij niet goed genoeg voelen en als ik mij alleen voel en het voelt alsof ik er maar half er ben als in ik voel mij geestelijk 4 maar ben al 25 en vind het lastig hier mee om te gaan herkent iemand dit? En hoe ga jullie ermee om? Ik voel me hier beschamend over

Hoi,De afgelopen twee jaar is mijn relatie met mijn ouders heel toxic? geworden. We hebben bijna elke dag ruzie vaak om de kleinste dingen en we zijn allemaal heel slecht in het begrijpen van elkaars emoties. Afgelopen jaar zijn er een paar situaties geweest waarin mijn moeder me heeft geslagen, geduwd, etc. In mijn familie is het heel normaal om je kinderen te slaan om ze discipline aan te leren, maar de laatste tijd begin ik te twijfelen of ik het echt verdien om geslagen te worden. Ik ben me ervan bewust dat ik geen makkelijke dochter ben, maar verdien ik het echt om geslagen te worden voor dingen die soms wel en soms niet mijn schuld zijn? Ik hou heel veel van mijn ouders en ze hebben ook zoveel voor mij gedaan, maar ik ben gewoon in de war. Ik weet niet of het echt allemaal mijn schuld is of niet. Mijn ouders zeggen vaak dat het aan mijn gedrag ligt, en ik begin dat ook te geloven. Ik weet het niet meer. Het is allemaal zo vermoeiendJongeren die in een vergelijkbare situatie zitte

Hallo allemaal!In dit topic kun je nummers delen die je leuk vind. Ik zal beginnen 😉