Je alleen voelen

Hoi, ik heet Lea Ik ben rond de 18 jaar oud en ik voel me heel eenzaam. Ik heb onlangs ook mijn begeleider en psychologen ontslagen vanwege hun onvermogen om mijn pijn te zien en te begrijpen. Ik voel me heel erg alleen. En na alles wat ik heb meegemaakt vraag ik me af of er een goed einde wacht. Ik wil leven etc, maar het voelt alsof mijn leven een eindeloze gevecht is zonder vrede en een goed einde. Wat doen jullie op dit soort momenten?

Hi iedereen, hoop dat goed met jullie gaat. My first time here. Ik voel me soms zo eenzaam. ik ben begin 20 en het lijkt alsof iedereen het naar zijn zin heeft. Relatie, uitgaan, ouderschap, vrienden en fijne familie. Ik weet dat het soms zo kan lijken maar toch doet het iets met mij. Ik gun het ze maar soms voelt het alsof ik achterloop alsof ik nooit zo een leven mag krijgen.Ik ben eigenlijk heel positief (hahaha lijkt nu ff niet zo maar geloof me), probeer goed te zijn en ben vaak de schouder waar anderen op kunnen steunen (doe ik met liefde maar wie is er voor mij?). Ik ben wel heel erg op mezelf, introvert, ga niet uit, ga alleen uit eten/bios, woon op mezelf, heb beetje moeilijk relatie met familie (pleegzorg/jeugdzorg verleden).Ik vond altijd mijn kick in datingsapps, afspreken en snel seks. Maar vaak bleef ik achter met een leeg gevoel. Ik probeer nu niet op datingsapps te zitten omdat ik weet dat het niet geeft wat ik echt zoek. En nu kickt die leegte hard in. Liefst wil ik ee

Hoi iedereen, hopelijk alles goed met jullie :>Dit is mijn eerste keer dat ik hier post, dus ik weet niet zo goed hoe alles werkt, roep gerust! Mijn naam is Dee, ik ben 18. Ik zit ondertussen twee jaar thuis door de ziekte EDS. Ik ben hierdoor eigenlijk mijn hele vriendenkring, werk en verkering verloren. Toen ik net merkte dat ik niet meer mee kon met de rest zat ik er nog erg positief in, ik ben altijd een positief persoon geweest. Ik dacht dat studeren nog wel zou lukken en ik had een leuke baan waar ik wel eventjes thuis van kon blijven. Jammer genoeg ging het thuiszitten van weken naar maanden en van maanden naar jaren.Het jaar dat mijn ziekte mijn leven een beetje kaapte was eigenlijk het jaar dat ik eindelijk van het gymnasium zou afstuderen, dat is jammer genoeg niet meer gelukt.Inmiddels zit ik al twee jaar thuis en is mijn leven helemaal stilgelegd. Dagen, weken smelten in elkaar, ik mis het contact met andere mensen en ik ben gewoon niet meer blij. Ik voel me hier erg sto

Hi me naam is Selma ben 27 jaar oud Ik woon al tijdje beschermd en heb me structuurIk heb wel moeite met vrienden maken wegens een moeilijke verleden.  Ik zoek eigelijk een community gecentraliseerde rond angst of eenzaamheid, me hobbies zijn lezen, diamond painten. Oude huizen bekijken, Mythologie, ik hou ook wel van tarot kaarten en spiritualiteit gemeenschappelijk dingen. Wat zijn jullie ervaringen hiermee? 

Ik heb al bijna 8 jaar last van depressie klachten. Inmiddels ben ik al bijna 21. Er lijkt geen dag te zijn waarop het beter wordt. Ik zit al ruim een jaar in therapie, maar ik ben nog geen meter opgeschoten. Ik denk dagelijks zelfmoord. Ik voel me door niemand gezien of gehoord. Zelfs niet door mijn eigen therapeuten. Zij willen me namelijk weer ontslaan, omdat ze niet weten hoe ze mij moeten helpen. Het enige wat ik nodig heb is een luisterend oor. Ik krijg die alleen nergens gevonden. Thuis niet, op mijn werk niet, nergens niet. Ik heb ook last van een trauma dat ik al jaren bij me draag en van een vervelende thuis situatie, waar het niet is toegestaan om emoties te uiten. Ik weet geen raad meer met wat ik met mezelf aan moet. Voor mij lijkt de dood de enige uitweg om mezelf hier uit te krijgen. Ik ben gewoon op. Ik ben zo alleen, zo eenzaam. Ik heb voor mijn gevoel nog nooit een echte connectie met iemand gehad. Voor mensen ben ik hetzelfde als lucht, terwijl ik altijd voor iederee

Eenzaam  hoort bij dat denk iedereen lijkt zo  druk en ik nog zoekend naar mij pad bang om te falen wie herkent zich hier in

10 dagen alleen thuisBeste lezer,Ik ben een jongen van 22 jaar. Over een week, dus vanaf donderdag 9 juli, ben ik 10 dagen alleen thuis. Dit komt omdat mijn ouders vanaf donderdag 9 juli op vakantie zijn met de caravan. Ik ben alleen thuis tot en met zaterdag 19 juli. Ik tel zondag 20 juli niet mee, omdat ik op die dag vroeg moet vertrekken richting Schiphol en om 15:10 uur naar Zuid-Frankrijk vlieg, waar mijn ouders mij komen ophalen op de airport.Ik woon nog thuis, dus het is voor mij best moeilijk om hier overheen te stappen. De angst die langzaam ontstaat - een week van tevoren -  is dat ik me alleen ga voelen. Dit uit zich dan in het feit dat ik eigenlijk een beetje aan tafel zit en me een gevoel van eenzaamheid bekruipt. Ik probeer dan te kijken of ik toch met iemand contact kan zoeken, maar als dit niet lukt, probeer ik mijn aandacht te verleggen. Vaak ga ik dan tv kijken en dan gaat het wel weer, maar ik weet gewoon dat dit soort momenten gaan komen. Ik snap alleen niet waarom

Voelt iemand zich ook eenzaam naast mensen of overweldigd gevoel dat je alles wilt doen of achter loopt of echt niet weet watje wilt leven

Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!