Veranderingen in je leven

Hey , Ik ben net 18 geworden en vind het best spannend eigenlijk ik probeer me zelf geruststellen dat 18 niet zo oud is maar het voelt raar de overgang als kind naar volwassenen en sommige mensen vinden dat ik jonger lijk (meer op 15/16) en ik voel me eigenlijk nog niet echt  18 en ik vind de hele overgang beetje verwarrend en spannend heeft iemand misschien tips over de overgang als kind/tiener naar jongvolwassen

Hey, ik ben van plan een paar maanden naar Ierland te gaan om te werken in een bakkerij/horeca. Ik wil graag mijn engels verbeteren en vrijer worden in het spreken van de taal. Heeft iemand hier ervaring mee? En kan ik goed te taal leren zonder een taalcursus te volgen?

Hoi allemaal ik heb vraagje ik heb net iets meegemaakt wat heel eng was voor me ik weet niet of ik naar de politie moet ik ben in paniek sinds een uurtje lang ik kan niet eens huilen ik ben helemaal in de war alstublieft als iemand me kan helpen of me gerust stellen dat het goed komt ik kan dit niet eens met me familie delen ik voel me vies wat kan ik doen 

Lieve medeforummers,Ik weet niet of dit een vraag is of dat ik gewoon mijn ervaring wil delen, maar ik wil het in ieder geval even van me afschrijven (of typen). Er is en gaat komende tijd enorm veel veranderen voor mij en er moet eigenlijk ook veel veranderen. Laat ik er mee beginnen dat ik niet zo goed tegen veranderingen kan, heel goed dingen kan uitstellen en dat ADD daar ook zeker niet bij helpt.Ik heb nu al een half jaar nauwelijks gesport. Nadat ik vorig jaar iets van 20 rijlessen heb gedaan en tijdelijk was gestopt voor de zomervakantie ben ik daar ook niet meer mee begonnen sinds terwijl ik al meer rijlessen betaald heb. Ik heb een half jaar gestudeerd, maar bijna geen vakken gehaald dus nu toch besloten om te stoppen met studeren. Ik heb in dat half jaar veel geleerd en het is zeker geen verspilt half jaar. En de overstap van de middelbare school naar de universiteit kwam natuurlijk ook met superveel veranderingen, maar hier had ik me al langer op voor kunnen

Heyy allemaal, Door mijn huidige situatie ga ik volgend schooljaar naar of het MBO, of de VAVO. Nou ga ik bij de laatste volgende week kijken, maar ik zou graag jullie mening willen. Zijn hier mensen die op dit moment VAVO doen of hebben afgerond? Alvast bedankt! :)xx Eenmeisje004

I’m starting this as I feel lonely and sad lately and I want to vent or get my feelings or thoughts out for them to be witnessed / validated.Unfortunately my social circle is limitted. My partner ended our relationship couple of months back. He was my first & only relationship I had. After the breakup I relised that emotionally & socially I feel lonely.Yes I have people in my life but they are around when I’m in good state or suprefacially. My family live in another country and even with them it’s difficult.I have been trying to carry on with my life but somedays like now, it’s hard and then I dont know what to do.  I reach out to people, i cry talk explain what I’m going through but then i either get advice or I feel ashamed that I’m in that state, as If I’m wasting my life. People around me disappre, they know the state I’m in and that it’s hard on me, but they just dont call, ask or listen which makes me feel disconnected and more like a burden.

Heyy allemaal, Ik heb een klein vraagje, gewoon uit nieuwsgierigheid. Welke opleiding doen jullie/hebben jullie gedaan en welke baan willen jullie gaan doen/ doen jullie nu? xx Eenmeisje004

Mijn huidige situatie is dat ik zo’n 3 maanden een hele fijne relatie heb met mijn vriend. Wij wonen 1,5 uur van elkaar vandaan wonen dus wij rijden regelmatig naar elkaar toe. Dit bevalt goed maar we hebben het steeds vaker over samenwonen. Hij woont al op zichzelf. De kans is zeer groot dat ik naar hem toe ga verhuizen. Alleen voor mij is dit best een grote stap omdat ik naar een compleet andere omgeving ga en er komt best veel bij kijken. Hij begrijpt dit wel en we kunnen er fijn over praten. Ik heb het momenteel ook niet zo fijn meer op mijn werk maar ik vind het lastig om opzoek te gaan naar een nieuwe baan omdat ik niet weet in wat voor tijdsbestek wij zullen gaan samenwonen. De vraag die ik mezelf steeds stel is: moet ik in de buurt van waar ik nu woon een baan gaan zoeken of al in de buurt van mijn vriend? Aan beide opties zit een ‘maar’. Bij optie 1 is de kans groot dat ik al na een korte tijd ontslag zal gaan nemen als ik daadwerkelijk op korte te

Hi, Dit topic schrijf ik voor iedereen die binnenkort 18 wordt of net 18 is geworden.Natuurlijk veranderen er best wel wat dingen als je 18 wordt. Maar uiteindelijk is het vooral dat er wettelijk iets veranderd. Het is niet dat je je opeens volwassen voelt.Allereerst zal ik mee beginnen dat je op de website van de rijksoverheid een paar vragen kan invullen en kan zien wat er allemaal veranderd en je misschien moet doen. https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/achttien-jaar-worden/vraag-en-antwoord/checklist-bij-18-jaar-worden Ik zal hier zelf wat tips geven en dingen uitleggen. Met als belangrijkste in de volgorde: DigiD, zorgverzekering, zorgtoeslag, studiefinanciering. Iets minder belangrijk, maar toch ook van belang zijn donorregister en stemrecht.De alleree

Ik werk sinds 2 jaar als docent en doe dan naschoolse activiteit van 1 a 2 uur, het verdiend niet veel geld, kan maar net bijstand halen en dan werk ik elke dag aan zo een les terwijl het maar een paar uurtjes in de middag zijn, daarna alweer bijkomen.Ik ben verhuisd, had een andere baan gevonden als tegelzetter maar die relatie is uitgegaan (werkte met een vlam), en ik ben nu zwanger van hem en ga naar de abortuskliniek.Was burn out tegen de zomervakantie, toen met dat tegelzetbaantje toch nog door kunnen gaan want het is niet zo emotioneel vermoeiend. Maar nu merk ik dat ik 1 les al te veel vind en geen motivatie heb om mijn werk uit te voeren, het is zo frustrerend om te denken dat ik ook maar 460 euro ermee verdien terwijl als ik bij uwv aanklop krijg ik 1300, maar ja dan moet ik wel zielig doen over mijn levens crisis. dus ja, doorzetten en toch nog actief blijven in de maatschappij? Of het opgeven en me ontzettend opgelucht voelen? 

Hoi allemaal,Ik zit nu ik mijn tussenjaar en heb ik besloten over een paar maanden te beginnen met werken, totdat het volgende schooljaar begint en ik verderga met mijn studie.Online lees ik dat ik mijn officiële naam moet gebruiken op mijn CV of het aanmeldingsformulier voor de universiteit. Maar ik wil graag een nieuwe roepnaam voor mijzelf, omdat mijn "oude" naam me doet denken aan een moeilijke periode uit het verleden die ik graag zou willen achterlaten. Sinds ik kind was heb ik al een andere naam gewild, ook omdat die best lang is en daardoor moeilijk te spellen en uit te spreken is. Ik ervaar ook vaak ongemak als ik mijn naam moet zeggen wanneer ik mezelf introduceer. Om deze redenen zal mijn nieuwe roepnaam ook volledig anders zijn dan mijn wettelijke voornaam. Ik twijfel hier nog over, want ik ben bang dat het awkward zou worden als ik iemand tegenkom die me kent bij mijn oude naam en me daarmee aanspreekt. Of dat iemand doorvraagt waarom mij roepnaam z

Heyy allemaal, Ten eerste, ik voel me nu net een brugklasser die voor het eerst naar de middelbare school gaat haha. Ik ga volgende week starten op de Vavo (zie Vavo (volwassen onderwijs) | In je bol Community) en heb eind deze week een introductiedag. Nieuwe opleiding, nieuwe school, ik ken er geen mensen, etc. etc. Nou vind ik het vrij spannend, ook omdat ik vrijwel geen informatie heb over wat je op die dag kan verwachten, behalve de tijdstippen. Ik ben graag altijd een beetje voorbereid haha. Ook zit ik weer alleen in een klas met allemaal nieuwe mensen en ik ben niet super sociaal ofzo. Nou weet ik dat het uiteindelijk allemaal goed komt, ook met vrienden maken, aangezien er waarschijnlijk veel mensen zijn die niemand kennen in die klas, maar toch. Heeft iemand tips voor de introductiedag, en hoe was jouw introductiedag op de n

Hey,hier iemand van 26 die even een diepte puntje heeft bereikt. Maar de laatste tijd, ook door de huidige maatschappij begin ik een beetje het gevoel te krijgen dat ik achterloop in het leven. Mensen van mijn leeftijd krijgen kinderen, kopen huizen etc, en waar sta ik? Juist… ik woon thuis, werkend als een onderwijs assistent. Uitzoekend hoe het mijnenveld genaamd het leven werkt. Iedereen schrijft zijn eigen verhaal en ik heb flink wat voor mijn kiezen gehad de afgelopen 5 jaar. Maar dit voelt even als een realisatie momenten. Verder ben ik ook niet ongelukkig (leef het leven bij de dag, maar weet niet wat ik hier mee moet.)

Twintiger en volwassen wordenHebben jullie ook het gevoel gehad dat je dacht volwassen worden 'dat doe ik wel ff’Je ziet andere mensen sneller volwassen worden dan jezelf. Je probeert ze bij te benen maar dat lukt niet. Je ziet uiteindelijk wel zelf dat je een ander pad bewandeld maar alleen omdat anderen dit aangeven. Ergens onder de oppervlakte wil je nog steeds even snel als de anderen en val je weer in je eigen patronen. De patronen die je juist had doorbroken maar toch weer terugkomen. Nu moet je weer energie erin stoppen om je nieuwe patronen vast te houden. Dit naast je studie wat ook niet verloopt zoals jij dat wil, je vangnet die je op dat moment mist. Wie heb je nodig om volwassen te worden? Jezelf maar ook anderen die jouw zien en kennen. Volwassen worden heeft zoveel vraagstukken die heel lang kunnen spelen totdat je eindelijk volwassen denkt te zijn. Wat is volwassen zijn eigenlijk? Wat moet jezelf kunnen en wat heb je

hey allemaal, ik heb een vraag ik ben dus van mijn 4e tot 8e misbruikt en mentaal en fysiek mishandeld en heb verschillende trauma misschien verwerkingen gedaan maar het werkt niet heeft iemand een tip of idee wat ik nog kan proberen?

Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!