Onbeantwoorde vragen

Hoi allemaal,Sinds een jaar ongeveer heb ik de diagnose Ass niv 1. Ik ben 22 jaar en al een tijdje opzoek naar lotgenotencontact of een groep die weleens samen komen om creatief bezig te zijn en op die manier contact hebben met elkaar. Tot nu toe heb ik dit nog niet echt gevonden... Hebben jullie misschien tips? Daarnaast een vraag die hier waarschijnlijk iets beter beantwoord kan worden. Ik heb heel veel huisgenoten en merk steeds vaker dat ik vrij snel een lichamelijke afkeer kan hebben van iemand. Een gevoel van irritatie vanaf het eerste moment dat ik iemand zie. Soort misofonie, maar dan anders ofzo, maar kan het misschien ook wel zijn. Is dit iets waarbij ik mij zelf zou kunnen aanleren als nog met deze mensen om te kunnen gaan? Of is dit altijd blijvend?Groetjes 

(This is going to be in English then translated) for people with DID/OSDD or some partial Dissociative Disorder, what do you do if there’s a new person? But not a good one, like one that deliberately wants to harm you? and I don’t mean like self harm (though it’s that too), I mean, genuinely want to rape you? Lemme know how to deal with it if there’s any experience. How’d you even know it was real and not just yourself coping? Or rather, because that invalidates what happened/happening in a way, how do you know there’s actually another person there?  Slechte Nederlands vertaling : Voor mensen met DID/OSDD of een andere vorm van dissociatieve stoornis: wat doe je als er een nieuw 'deel' (of persoon) bijkomt? Maar dan niet een 'goede', maar eentje die je bewust kwaad wil doen? En dan bedoel ik niet zoiets als zelfbeschadiging (hoewel dat er ook bij kan horen), maar iemand die je echt wil verkrachten? Laat me weten hoe je daarmee omgaat, als je daar ervaring mee hebt. Hoe weet je überhaup

Hoi iedereen! Ik vroeg me af of er een Engelstalige versie van in je bol is, want dan kan ik daar een vriendin van mij heen sturen (ze woont in Nederland, verstaat Nederlands, maar spreekt het niet) als het weer wat minder met haar gaat, want nu gaat ze altijd naar mij toe als dat zo is, en dat is voor ons allebei niet gezond 

Hoi allemaal, Ik heb me vandaag voor het ziekgemeld vanwege klachten die volgens mij richting een burn-out gaan. Later deze week heb ik een afspraak bij de huisarts. Ik had eigenlijk verwacht dat ik na de ziekmelding meteen opluchting zou voelen, maar dat is helemaal niet zo. Ik zit nog steeds met veel spanning. Ik heb last van hartkloppingen, een zwaar gevoel en mijn hoofd blijft maar doorgaan. De afgelopen tijd is er veel gebeurd, maar de echte druppel is uiteindelijk mijn werk geweest. De enorme werkdruk, de cultuur en het gevoel dat ik altijd maar verantwoordelijk ben geweest en alles goed wilde doen. Ik ben veel te lang doorgegaan en heb signalen genegeerd. Zelfs bij het ziekmelden voelde ik enorme spanning. Wat ik lastig vind, is dat ik ergens ook nog steeds wil doorgaan. Dat past ook bij wie ik ben: niet opgeven en altijd doorgaan. Tegelijkertijd voel en weet ik ergens dat dit werk misschien niet meer bij mij past en denk ik al na over ander werk zoeken. Ik voel me schuldig dat

Hi allemaal, Ik ben 21, bijna 22, en ik zit met gevoelens waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Ik heb nu 2 jaar een relatie met mijn huidige partner, woon bijna een jaar met hem samen, we hebben huisdieren, je kent het. Nu is het zo dat ik de afgelopen weken/maanden opeens heel veel droom en denk aan m’n ex en ik merk dat ik de behoefte heb om te weten wat er van hem terecht is gekomen. Ik heb met hem een relatie gehad van mijn 14de tot 19de, echt een groot deel van m’n tienertijd. Hij was m’n eerst liefde, ik deed alles voor het eerst met hem.Maar het was echt geen goede relatie. Zijn visie op dingen was anders (corona bijv), zijn moeder en mijn ouders hebben elkaar nooit gemogen, de band tussen mij en m’n ouders is er kapot door gegaan (nu gelukkig aan het herstellen), en ik als persoon ben veranderd. Ook op seksueel vlak zijn er dingen gebeurd, waardoor ik daar nu in mijn huidige relatie last van heb (paniekaanvallen en plotseling moeten huilen).  Kortom, ik had mezelf beloofd no

Hi allemaal ik heb vandaag een minder goede dag, de nijging om in mijn terug val te gaan is heel groot alleen wil dit echt niet en nu weet ik niet meer wat ik moet doen? Het gaat om zelf beschadiging en eetstoornis en word er gek van pff 

Soms denk ik dat ik alleen ben hierin, ik heb mij nooit oke gevoeld, ik weet eigenlijk heel weinig van mijn kindertijd behalve dat ik na mijn verhuizing naar Nederland nooit meer vrolijk ben geweest. Ik deed natuurlijk alsof maar voelde het niet. Er wordt dan gesproken over die ene keer dat, en ik knik maar mee. Geen idee of het echt gebeurt is. Ik weet wel dat ik extreme emoties vertoonde altijd, mijn ouders hebben me op zoveel cursussen gezet ervoor en zeiden: als je volwassen bent komt het goed, je dimt wel. Maar dat dimmen is niet gebeurd, nu ben ik 26 en voor mij duurt dit al te lang om toe te geven dat ik hulp nodig heb en die ga zoeken. Mijn man heeft er inmiddels ook last van,hij zegt dat hij mij ziet door alles heen maar dat begint voor hem nu te lastig worden. Zeker na een klotejaar op mijn werk en medisch is het thuis moeilijk te behappen soms, ik explodeer in woede of verdriet. Sloop dingen, loop weg en ben de controle kwijt. Ik doe geen leuke dingen en vrienden heb ik niet

Heey allemaal,Ik heb even een vraag aan jullie en ik hoop dat iemand me kan helpen. Ik heb namelijk sinds 4 maanden ongeveer een relatie met mijn vriend, maar ik heb van een aantal dingen echt veel last. Hij kan namelijk echt af en toe hele gemene en lompe opmerkingen maken die me echt heel erg kwetsen. Vaak gaat het dan over hoe ik eruit zie, hoe ik doe, over mijn familie soms enzo. Een paar voorbeelden: hij vond me niet mooi met mijn zonnebril en zei dat ik daardoor een groot voorhoofd had, ik moest huilen op vakantie omdat mijn cavia was overleden en in eerste instantie was die heel lief voor me en troostte me ook, maar met onze vrienden erbij was die heel ongevoelig en zei wat moet je met een cavia, hij zei ook nog dat ik vervelend was omdat ik met een vriendin van mij lachte en praatte op vakantie toen we met zn allen een spelletje deden en daar heeft die het nog steeds over dat die mij druk en vervelend vond, en hij zei dat die niet kon wachten om na de vakantie weer alleen te sl

Hoi ik ben noah en ik ben 25 en dankzij cptsd (complex ptsd) heb ik soms als alles teveel word dat ik mij lichamelijk en mentaal klein voel dit gebeurd vooral met triggers zoals mijn vader die drinkt, ruzie moeilijke situaties zoals depressie en mij niet goed genoeg voelen en als ik mij alleen voel en het voelt alsof ik er maar half er ben als in ik voel mij geestelijk 4 maar ben al 25 en vind het lastig hier mee om te gaan herkent iemand dit? En hoe ga jullie ermee om? Ik voel me hier beschamend over

Ik voel mij de laatste jaren eigenlijk best wel eenzaam. Heb weinig vrienden, maar gelukkig wel 1 iemand waardoor ik mij sinds een aantal maanden stukken beter voel.Het valt mij op dat mensen om mij heen vaak relaties krijgen en zou dat ook wel eens willen ervaren, alles rondom liefde is nieuw voor mij. En krijg daardoor het gevoel dat ik achterloop. En ik vind het ingewikkeld om erover te praten, ik wil op dat vlak ook dingen kunnen ontdekken, alleen is het tot mu toe nog niet op mijn pad gekomen. Hebben jullie misschien advies? Of zit 1 van jullie in een zelfde soort situatie?

Hi,Heeft iemand ervaring met een sociale angststoornis?Ik loop sinds kort bij de praktijkondersteuner, ze heeft voor mij ook een doorverwijzing gemaakt om te gaan praten met een psycholoog. Maar ik vraag me af of mijn klachten echt zo erg zijn. Ik zit niet lekker in mijn vel en de praktijk ondersteuner denkt aan een sociale angst stoornis. Hier kan ik mezelf ook wel in vinden maar heb het idee dat er mensen zijn die deze hulp beter kunnen gebruiken dan ik. En dat ik er zelf ook wel uit kan komen, maar of dat echt zo is of dat het wegdrukken van gevoelens is weet ik niet.Iemand tips?