Beste lezer,
Laat ik me eerst voorstellen. Ik ben een jongen rond de 20 jaar oud en ik studeer nu en heb nu ook een bestuursjaar op mijn studievereniging. Ik hou van gamen, gitaarspelen, veel muziek luisteren en socialiseren.
Ik denk dat ik in mijn leven mij niet echt begrepen heb gevoeld door beide mannen en vrouwen. Ik kan hierdoor moeilijk ‘echte’ vrienden maken en ik ben erg bang om open te zijn in anderen.
In mijn familie en leven heb ik heel veel moederfiguren gehad, mijn moeder, verschillende tantes en oudere nichten en mijn zus wordt rustig maar zeker ook zo’n figuur terwijl ik weinig of geen vaderfiguren heb gehad.
Hierdoor voel ik mij comfortabeler bij vrouwen, want ik begrijp ze gewoon een stuk beter dan andere mannen uit mijn leeftijd. Ik heb ook vrouwelijke vrienden, maar ik ben ik veels te bang voor om open te zijn met elkaar, want die sfeer zit er eenmaal niet in die groep en ik weet niet hoe ik verder moet. Nieuwe vrouwelijke vrienden zoeken en actief samen chillen gaat erg moeilijk want ze denken dat ik steeds een relatie wil, op zich snap ik dat wel van hun perspectief. Mannen geven mij heel erg oppervlakkige vriendschappen die draaien om drinken en feesten, maar ik ben geen persoon die constant feest.
ik vind het gewoon erg moeilijk om bij vrienden mezelf te zijn. Daardoor voel ik me meer eenzaam dan normaal.