In een dip zitten

HalloIk zit de laatste tijd niet lekker in me vel en dat heeft te maken met verschillende redenen dus ik hoop dat er iemand is waarmee ik kan praten?.

Ik ben 19 jaar en al 3x een poging gedaan om mezelf te doden… Inmiddels loop ik bij de crisisdienst.. Maar voor mijn gevoel duurt het zo lang voordat je de juiste hulp krijgt.. en in die tussentijd merk ik dat m’n gedachtes steeds negatiever worden en alsof niemand me meer echt begrijpt.. hoe hard iedereen ook z’n best doet..En hang regelmatig met 113 aan de lijn alleen ja zij kunnen natuurlijk ook niet echt heel veel doen… Mijn vraag is dus weet iemand hier hoe mee om te gaan? En is er iemand die in zo’n gelijke situatie zit? 

Hi, ik ben al een tijd verslaafd en depressiefToen ik begon met mijn verslaving was het om mezelf de dag door te laten komen en sociaal mee te kunnen doen maar laatste tijd lukt dat ook niet meer. Ik merk dat ik mezelf afsluit van anderen en het nut van leven niet meer zie. Ik denk vaak aan manieren hoe ik dood kan gaan (ookal voor mijn verslaving) maar voor dit nooit uit, omdat ik bang ben om de mensen om me heen pijn te doen en achter te laten. Ook als er iemand overlijd baal ik ervan dat ik het niet was inplaats van hun.Heb al een paar keer geprobeerd te stoppen maar het is moeilijk om energie te halen uit het leven.Mensen waar ik goed mee om ga weten dit en sommige geven ideeen om mij te helpen. alleen geven ze net niet die extra push, zelf ga ik er niet achteraan, omdat ik de hulp eng vind. Ik wil niet verder..Met iemand praten via hier en een andere perspectief te krijgen lijkt mij al heel fijn.Groet.

Hoi allemaal,Moet gewoon even mijn ei kwijt... Wegens mijn leeftijd, opleiding en werkervaring struggle ik met het feit over wat voor werk ik wil gaan doen. Het voelt voor mij als sociale angst om iets totaal anders te gaan doen. Solliciteren gaat lastig. Heb al een aantal afwijzingen gehad en daardoor weet ik het soms niet meer. Momenteel heb ik een tijdelijke baan waar ik nog kort kan werken. Het liefst zoek ik werk in wat ik graag wil doen. Maar misschien ook wel in een andere sector. Weet iemand hoe je met dit gevoel moet gaan of tips/advies?Alle hulp is welkom. Alvast bedankt! Groetjes. -tekst aangepast door In je bol op verzoek van gebruiker-

Hoi allemaal, ik ben een meisje van 25 waarbij ik het gevoel heb dat mijn leven zinloos is. Ik loop nu bijna een jaar met fysieke klachten. Dit zijn onder andere: vermoeidheid, hoofdpijn, duizeligheid, buikkrampen, dichtgeknepen keel en spierspanning. Ik ben hiervoor meerdere keren bij de huisarts geweest, maar die heeft naast bloedprikken niks gedaan. Uit de bloedonderzoeken kwam steeds niks. Soms gaat het een paar dagen goed en dan was één van de klachten er ineens weer. Hierdoor ben ik heel onzeker en bang geworden. Ik merk sinds een tijdje dat afleiding helpt, maar niet altijd helaas. Dit maakt me steeds vaker verdrietig of boos. Ik barst regelmatig in huilen uit, omdat ik zo gek word van de klachten en van het gevoel dat ik mijn leven niet meer zie zitten op deze manier. Herkent iemand zich hierin?  Ik heb meerdere keren ergens gezeten terwijl ik me echt niet goed voelde en dat vond ik echt verschrikkelijk. Ik ben nu ook bang om ergens heen te gaan, omdat ik niet weet ho

Hoe gaan jullie om met je psych die ziek is? Ik ben er erg verdrietig om 😓

Hoi,Het gaat langere tijd heel slecht eerder zijn er een aantal dingen gebeurd, wat vooral nu weer terug komt.  Ik had hulp maar paste niet bij mij.. Ik praat er soms met iemand over maar merk dat ik me heel erg in moet houden omdat ik diegene niet wil laten schrikken, probeer soms wel te hinten maar hij heeft niks door. De laatste tijd zijn er ook paar nare dingen gebeurd die grote gevolgen hadden.. uiteindelijk is het opgelost maar ik merk dat ik weer helemaal terug val en voel me helemaal niet fijn meer.. Ik slaap heel slecht en laat en eten lukt bijna niet meer en komt er al snel weer uit. Wat ook meespeelt is dat ik met paar dingen van de persoon zit waar ik soms over bepaalde dingen mee praat.. Ik kan er vaak niet goed op reageren en voel me er nogal slecht door wat juist meer voor frustratie zorgt. Ik durf dit niet te zeggen omdat ik bang ben dat die persoon anders naar me gaat kijken Of juist geen contact meer wil.. dat is vooral de angst.. Ik snap niet goed waarom ik

Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!