Hoi,
Afgelopen jaar is er veel gebeurd en er is nog steeds veel gaande. Dit heeft zich allemaal opgestapeld en ik zal een weg moeten vinden om hiermee om te gaan en dit te verwerken. Maar doordat alles op elkaar volgde heb ik nog niet de tijd gehad om dit voor mezelf te verwerken en druk ik het maar gewoon weg. Laat ik bij het begin beginnen.
In maart is mijn zus overleden. Zij streed al een heel aantal jaren met psychische klachten en ze heeft in maart euthanasie gekregen. Voor haar de rust die ze graag wilden, maar voor mij een traumatische gebeurtenis. Het gemis is heel erg groot en het beeld dat ik van haar voor me heb zorgt nog steeds voor tranen in mijn ogen.
Een paar weken daarvoor heeft mijn moeder te horen gekregen dat ze borstkanker heeft, dus ook die molen is gestart. Inmiddels heeft ze de chemotherapie afgerond, de operatie achter te rug en is ze deze week begonnen met bestraling en hormoontherapie. We zitten hier dus nog middenin.
Mijn vader heeft in september een hartoperatie gehad. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan, maar toch was die periode ook stressvol.
Om het qua timing allemaal nog wat complexer te maken hebben mijn ouders in juni besloten om te scheiden wat ook zorgt voor de nodige frustraties en ergernissen binnen het gezin. Gelukkig woon ik niet meer thuis, maar zo iets simpels als met zijn allen eten zit er helaas niet meer in. Ik merk dat ik niet meer graag bij mijn ouders thuis ben als zij er allebei zijn en heb behoefte aan wat afstand van de situatie. Zij zullen dit voor zichzelf moeten uitzoeken en wil daar niet te veel tussen zitten. Tegelijkertijd heb ik me dit jaar, juist door alle gebeurtenissen, gerealiseerd hoe kwetsbaar mijn ouders, en het leven zelf, zijn. Ze hebben hopelijk nog heel wat jaren te gaan, maar dat het leven geen gegeven is zorgt er ook voor dat ik veel met ze wil doen en nog veel herinneringen wil maken. Maar hierin ben ik dus heel erg in tweestrijd, want tijd samen (ook als ik afzonderlijk iets met ze doe) kost veel energie en het gaat vaak toch ook over de situatie waarin ze verkeren.
Ik heb al vaker nagedacht om hier met iemand over te praten zodat ik eens alles op een rijtje kan zetten. Maar doordat we van het ene drama in het andere gaan heb ik hier de energie nog niet voor gehad. Daarbij komt ook nog dat ik niet graag meer huil (wat wel gebeurd als ik aan alle shit begin te denken). Van het huilen krijg ik zo'n koppijn en wordt ik zo moe en daar heb ik ook geen zin meer in. Ik heb in het verleden met de praktijkondersteuner van de huisarts gepraat, maar mijn moeder zit bij dezelfde huisarts en zei gaat ook naar de praktijkondersteuner om te praten. En ik wil niet mijn verhaal bij dezelfde persoon moeten doen.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat mijn hulpvraag is, maar misschien brengt het verhaal van me af typen ook alweer wat verlichting en wie weet heeft iemand nog tips over hoe je deze drama allemaal kunt verwerken zodat dat daar huilsessies aan verbonden zitten.