Hey iedereen,
Hier een jongen van 27 die eerlijk gezegd niet meer weet waar hij die 3 jaar voor heeft gestudeerd om het onderwijs in te gaan als onderwijsassistent. Je weet het waarschijnlijk wel: het begint leuk met stages en diploma's, en ja hoor, uiteindelijk mag je werken met die titel. Die titel.
Ik heb die titel nu al bijna 4 jaar, waarvan ik 3,5 jaar in de buitenschoolse opvang heb gewerkt. Toen kwam het moment dat een bedrijf begon te veranderen en ik me niet meer kon vinden in de visie van het bestuur. Ik ben op zoek gegaan naar iets anders en toen kwam dat gouden moment: er werd een onderwijsassistent gezocht! Dit voelde als een kans die ik wel moest nemen. Bij het inleveren van mijn cv heb ik het mooi verwoord: "Ik heb geen ervaring en ben een blanco plaatje." Daar vrede mee hebben, doe ik tot op de dag van vandaag nog steeds.
Alleen, nu ik bijna een jaar in dit werkveld zit, begin ik aan mijn eigen visie te twijfelen. Het voelt alsof ik die 3 jaar heb weggegooid en alsof het niet voelde als het "thuis" waar ik zo op hoopte. Wel ben ik een ander beeld gaan ontwikkelen over waar ik me wél thuis zou voelen: de creatieve tak denk aan YouTube, voice-overs, cosplay en stuntwerk. Ik heb hier altijd ideeën over gehad en ook altijd kleine stappen naar toe gemaakt, puur omdat het altijd "onmogelijk" voelde om er echt in te komen. De laatste 2 maanden ben ik hier meer stappen in gaan ondernemen. Ik hoop nog altijd dat het sneller gaat dan ik ooit durf te hopen en dat ik dit fulltime mag gaan doen, maar ja, het is note bene nog een droom. Door Comic Con heb ik al genoeg connecties mogen maken, dus wie weet.
Maar het voelt op het moment alsof je het licht zoekt in een donkere kamer; niet depressief zijn, maar je ook gewoon niet thuis voelen.