Hoi iedereen, hopelijk alles goed met jullie :>
Dit is mijn eerste keer dat ik hier post, dus ik weet niet zo goed hoe alles werkt, roep gerust!
Mijn naam is Dee, ik ben 18. Ik zit ondertussen twee jaar thuis door de ziekte EDS. Ik ben hierdoor eigenlijk mijn hele vriendenkring, werk en verkering verloren. Toen ik net merkte dat ik niet meer mee kon met de rest zat ik er nog erg positief in, ik ben altijd een positief persoon geweest. Ik dacht dat studeren nog wel zou lukken en ik had een leuke baan waar ik wel eventjes thuis van kon blijven. Jammer genoeg ging het thuiszitten van weken naar maanden en van maanden naar jaren.
Het jaar dat mijn ziekte mijn leven een beetje kaapte was eigenlijk het jaar dat ik eindelijk van het gymnasium zou afstuderen, dat is jammer genoeg niet meer gelukt.
Inmiddels zit ik al twee jaar thuis en is mijn leven helemaal stilgelegd. Dagen, weken smelten in elkaar, ik mis het contact met andere mensen en ik ben gewoon niet meer blij. Ik voel me hier erg stom over want ik woon in een erg fijn gezin met super zorgzame ouders en een leuk broertje.
Ik heb de laatste paar maanden erg veel moeite met de dag doorkomen en heb regelmatig last van nare gedachten en ik doe gekke dingen. Ik vind het heel lastig hier over te praten met andere mensen.
Kan iemand zich herkennen in mijn situatie? Wat hebben jullie gedaan/wat zouden jullie me aanraden te doen met mijn situatie? Wat doen jullie om wat minder sip te zijn? Ik hoop dat ik hier een beetje wijzer kan worden ᵕ̈ Alle beetjes helpen!
Als hier iemand anders zich kan herkennen in mijn situatie, voel je vrij vragen te stellen, ik zal alles proberen te beantwoorden want ik snap hoe moeilijk het kan zijn.
Sorry voor enige spelfouten of een beetje verstrooidheid, al lang niet meer wat getypt en ben dit niet meer gewend :P
Bedankt iedereen, fijne dag :-)
