Ik wil wel praten, maar niemand kan me helpen

Hey Niespol

Ik snap dat je menselijke connecties mist. Ik gun je ook van harte iemand die er voor je zal zijn! En die persoon zal ooit nog wel in je leven komen

Maar je levenslust aan 1 persoon hangen is niet gezond. Leef voor jezelf alsjeblieft! Leef voor de leuke dingen die je nog wilt doen, plekken die je nog wilt bezoeken, mensen die je nog zult ontmoeten. Doe het voor jezelf!

Je wilt iemand die om je geeft en die je het gevoel geeft dat je de moeite waard bent. En dat is heel menselijk! Iedereen heeft dat nodig. Maar om die persoon tegen te komen zul je wel de dag of week moeten doorkomen. Je leven moet ook leuk zijn zelfs als die persoon in je leven komt, anders is er alsnog niks aan

Waar haal je blijheid en voldoening uit? 

Ik hoop dat je snel een antwoord vindt en professionele hulp

Hoi ​@Niespol ,

Je zit in een nogal lastige situatie zien we. Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met In je bol elke dag van 14:00 tot 22.00 uur bellen (0800-0450) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met In je bol wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Dat hoeft niet alleen te gaan over hoe je de dag kunt doorkomen, maar kan ook gaan over je behoefte aan iemand die er altijd voor je is. Geef het maar aan waar je het precies over wil hebben.

Zoals je al weet kan je voor hulp of ondersteuning bij zelfmoordgedachten ook contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl.  Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via telefoon en chat.

In Vlaanderen is er ook een hulplijn, waar je kunt bellen, chatten en e-mailen. Hun website vind je via https://www.vlaanderen.be/organisaties/zelfmoordlijn. Ook zij zijn dag en nacht bereikbaar.

Heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte en groetjes,

Marieke / In je Bol

Hey ​@Loutje 

Ik haal nergens blijheid of voldoening meer uit.

Blijheid is iets wat ik in mijn jeugd voelde en 10 jaar geleden is weggegaan.

Ik ben ervan op de hoogte dat dit niet gezond is, maar ik zou niet weten hoe ik voor mezelf moet leven.

Ik zit midden in een traject voor psychologische hulp, maar ik denk dat zij ook niet goed weten wat ze voor me kunnen doen hierin.

Is het menselijk om te hopen dat iemand altijd bij je mal blijven? Als een ouder die over me waakt? Waar ik altijd naar toe kan gaan als het echt even kut gaat?

Misschien wel, maar dat is niet te realiseren wanneer m'n eigen ouders dat niet voor me zijn. Ik heb het idee dat ik altijd dat eenzame kind zal blijven. Anderen in een soortgelijke situatie zeggen dat het verdriet nooit zal worden opgevuld en de kunst is om het te leren accepteren.

Als ik echt van mezelf zou houden, dan accepteer ik dat niet, want dat verdriet is ondraaglijk voor me. Het doet me denken aan momenten van vroeger waarin ik niemand had om me te troosten, de mensen die dat hadden moeten doen, waren de reden dat ik getroost moest worden.

Misschien is het zwak dat ik het niet alleen kan, dan ben ik dat maar. Liever zwak dan eenzaam. Liever dood dan achtergelaten.