Je (weer) oké voelen

Hallo ik ben 19 jaar oud en ik heb al een tijdje witte bultjes op me penis en een soort wiite lijn op me eikel ik heb het al geprobeerd schoon te maken maar gaat niet weg wat is het? En wat zijn die witte bultjes komt het door te veel aftrekken of door glijmiddel kan ik iemand me vertellen waardoor het komt wat het is en of die 2 dingen weg gaan?

Beste iedereen Ik kan niet alles vertellen, want veel informatie ben ik verloren en kwijt, maar ik kan je wel dit vertellen:'’I gained the opportunity'’ om een bloedmooie vrouw te ontmoeten, wij hebben een superleuke tijd gehad, uiteraard ook dieptepunten. In onze pluspunten, genoten wij echt van onze tijd samen. Uiteindelijk, besloten wij, dat we als vrienden verder gingen. van lekker genieten in de McDonald's tot een etentje, en alles daar tussenin. 3 maanden lang hadden wij echt een hoogtepunt. Maar ik merkte dat alles bergafwaarts ging, en dat is jammer, maar zaak dat we allebei er volwassen ermee omgaan. Uiteindelijk heeft zij onze vriendschap eenzijdig beëindigd. Ik heb gevochten voor onze vriendschap, maar de strijd die ik voerde, mocht helaas niet baten. Met vechten bedoel ik uiteraard figuurlijk. Dit is geen ultimatum wat ik nu ga doen, maar meer een laatste hoop naar de toekomst en naar haar. Ik geef haar 15 jaar de tijd om bij me terug te komen, ik weet, 15 jaar is ontzetten

Ik ben vandaag gestopt met mijn opleiding, die pas 4 dagen bezig was. Ik voelde me er zo niet thuis, omdat ik alleen zat en ik zag iedereen samen reizen terwijl ik alleen in het ov zat. Ook mijn klasgenoten gingen allemaal samen zitten, terwijl ik al een tafel had waar nog heel veel mensen bij konden en ik weet 100% procent zeker dat ze me gezien hadden. Dat is eigenlijk niet de reden waarom ik gestopt ben, maar ik ben gewoon super onzeker en ik was heel bang om de school in te lopen en ik was een keer te laat en ik durfde het lokaal gewoon niet in te lopen omdat ik bang was dat de hele klas mij aan zou kijken terwijl ik een plek moest zoeken. Ook wist ik eigenlijk al dat de opleiding niks voor me zou zijn voordat ik eraan begon, maar ik weet gewoon helemaal niet wat ik wil doen en dit was wat het beste overeen kwam. Maar uiteindelijk toch niet. Ik ben dus vandaag meteen naar huis gegaan toen ik aan kwam en toen met mijn vader besloten te stoppen. Toen ben ik ook naar de huisarts gegaa

Ik wil heel veel vertellen, maar ik ben niet zo goed in het verwoorden van dingen die ik wil zeggen, maar ik ga zo goed mogelijk mijn best doen om alles goed te vertellen.Ten eerste voel ik me heel erg eenzaam. Ik heb geen vriendinnen en daardoor heb ik ook nooit leuke activiteiten om te gaan doen, waardoor ik ook geen nieuwe mensen leer kennen. Ik wil heel graag uitgaan en naar festivals gaan enzo, maar ik wil dat niet alleen. Ik wil heel graag vrienden maken, maar op de een of andere manier lukt het gewoon niet en blijft het alleen maar bij “elkaar kennen”. Ik ben ook helemaal geen persoon die heel veel praat, of überhaupt praat eigenlijk, want ik heb gewoon niet veel om over mee te praten in een gesprek, hoe graag ik het ook wil. Ik schaam me er ook wel een beetje voor dat ik geen vrienden heb en het maakt me ook heel erg verdrietig dat ik thuis zit terwijl iedereen van mijn leeftijd wel leuke dingen meemaakt. Ik heb een zus bijvoorbeeld die heel veel vriendinnen heeft en bijna elke

Oké dus kleine context, van 12 t of 14 had ik anorexia. Het was natuurlijk heftig maar ben in herstel gegaan. Ik ben nu 18. Herstel heeft terugvallen gehad en dat hoort er bij. Maar het gaat nu al best een tijd redelijk steady (als is het nog steeds echt wel met ups en downs) maar ik vraag me gwn af of het mogelijk is hier ooit oprecht volledig van te herstellen? Want mensen zeggen van wel maar… ik geloof daar ondertussen nauwelijks meer in. Ik kan het gewoon niet ofz. Ik en ik wil gewoon een normale relatie met mijn lichaam en eten maar het lijkt gewoon onmogelijk, hoe veel beter alles nu dan ook is.

Heyhey iedereen, ik heb ff hulp nodig voor een nieuwe visie ...Ik had enkele jaren een slechte 'relatie' sinds die relatie blokte ik alles af die met liefde, relaties of jongens te maken kon hebben. In deze relatie had ik allesbehalve goede ervaringen, zo hield hij nooit mijn hand vast of in het openbaar was er nooit iets van affectie, maar eens we uit het publieke waren moest het volgens zijn normen. Als we knuffelden zette hij me op zijn schoot en trok en duw aan me voor zijn plezier. Vanaf dat moment heb ik gezworen dat ik dit nooit meer zou doen of ervaren. Ik had een enorme afkeer naar alles die er mee te maken had en zeker met seks enz hier was ik soort van 'vies' van of bang van.Nu heb ik midden december een jongen leren kennen waar ik nu 2 maand officieel mee samen ben, hij communiceert enorm goed en wil altijd doen waar ik me goed bij voel. Hij vraagt of ik oké ben om de zoveel tijd, vraagt of hij (bv. eerste keren dat we knuffelden tot nu nog steeds, legde hij zijn handen alt

Hoihoi allemaalMischien kennen jullie dit ook. Je hebt een leuke dag achter de rug met vrienden. Je begins voldaan te raken en bent toe aan rust. Maar na een tijdje valt de avond. Je raakt in een dip en je voeld je aleen en ook wel sober. Of je hebt veel mensen en vrienden om je heen, maar je voeld je toch op een bepaalde manier eenzaam. Avonden zijn voor mij vaak een hel, omdat ik vaak in deze dip raak ondanks ik slechte of minder slechte dagen heb. Vaak wat er ook bij komt is dat moe ben tot ik in bed lig, mijn hoofd gaat aan en lich veel te piekeren.Dan heb ik de behoefte om met iemand te sparren die me echt begrijpt of minder in eenzaamheid kan brengen. Maar helaas kan niet aan deze dip doorkomen. Ik moet er dwars door heen. De dagbehandeling die ik ga krijgen brengt mij zo veel spanning, maar ik velang naar eens een keer echt goed voelen, mezelf echt te acsepteren voor wie ik werkelijk ben, ik verlang naar herstel en duurzame contacten.  Maar de weg is lang en zwaar en is met vall

Hallo Iedereen  Ik ben een meisje van (bijna) 19 jaar. Ik zit de laatste tijd nogal met mezelf en mijn gedachten in de knoop en hoopte dat iemand van jullie me wat verduidelijking of verheldering zou kunnen brengen.  Het zit zo: in 2022 had ik een relatie die voor mij allesbehalve prettig was, hier heb ik dan ook niet alles over gezegd tegen mijn ouders. Eens ik me van die jongen had ‘losgemaakt’ sloot ik me volledig af van liefde en jongens of alles wat er mee te maken kon hebben. Tot rond nieuwjaar dit jaar, daar leerde ik een jongen kennen waar ik sinds midden juli officieel mee samen ben.  Het probleem is dus dat mijn mama hem te lelijk vind voor me + ik chatte eens met hem via Discord omdat ik een privaat gesprek wou aangezien mijn ouders nogal vaak mijn GSM checken en alle berichten lezen. Toen mijn mama dit had uitgevonden zei ze dat ik achterbaks gehandeld had en hun vertrouwen had gebroken door zo een gesprek met hem te voeren (dit ging over hoe ik me voelde op dat moment) Ik

Hoi mensen, ik heb het recentelijk uitgemaakt met mijn vriend. Ik kwam er achter dat hij mij bedroog. Echter nu het een paar dagen geleden is, heb ik de neiging om weer contact met hem te zoeken. Terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik weet als ik daar aan begin ik weer terugval en straks weer in het zelfde toxic circletje zit. Dit is namelijk niet de eerste keer dat ik het uitmaak.Maar ik mis hem ook. Ik mis het appen, het feit dat iemand aan je denkt. Iedereen om me heen zegt dat ik hem gewoon moet vergeten. Hij heeft mij zo veel pijn gedaan, maar waarom lukt dat vergeten dan niet? Ik geloof altijd in het goede van mensen. Ben ik gewoon te naief dat ik nog geloof in dat het goed zou komen? Ik heb gelukkig wel goede vriendinnen. Eentje hiervan heeft me aangeraden om in plaats van hem elke ochtend/avond een appje te sturen, er eentje naar mezelf te sturen. En mezelf te vragen hoe het gaat, of hoe m'n dag is. Ik probeer dit nu, maar komt bij mij ook wel verdrietig over. Omdat niemand echt

Hallo allemaal, Ik ben nieuw op dit platform. Ik ben 18 jaar en ik woon nog bij mijn ouders. Ik had best veel problemen met mijn moeder, omdat zij nogal gestresst is omdat ze een alleenstaande moeder is van 3 kinderen (eentje van 20 jarig, eentje van 18 en eentje van 6). Ook hebben wij best veel geldproblemen wat de stress nog groter maakt. Ik heb daar altijd respect voor gehad. Ik probeer mijn moeder te helpen door vaak mijn eigen avondeten te betalen en door het huis vaak op te ruimen. Ook pas ik vaak op mn broertje van 6. De irritaties naar elkaar werden groter, omdat ik het vervelend vind dat mijn moeder vaak zegt dat niemand hier iets in huis doet terwijl zij 1x in de maand iets opruimt en ik verder bijna alles doe. De fricties werden hoger en ik ben 2x uit huis gezet. 1 keer was de reden dat ik zogenaamd geblowd had terwijl ik dat niet had gedaan dus dat probeerde ik uit te leggen, maar ze vond dat ik een grote mond had en erover loog. De andere keer was omdat ik iets niet had op

Heyy allemaal, Ten eerste, mijn excuses dat ik de laatste tijd zo inactief ben op het forum. Ik ging afgelopen week voor de eerste keer alleen met vriendinnen op vakantie - aangepast door moderator vanwege communityregel 3- . Moest mij daar een beetje mentaal op voorbereiden. Was heel leuk, op een paar punten na.Het begon allemaal goed, we hadden het zeer gezellig, tot de donderdag. Mijn vriendinnen en ik hadden namelijk bedacht om naar een discotheek of café te gaan. Voor mij was dat de eerste keer sinds vorig jaar oktober, dus ik wist niet wat ik moest verwachten. Eerst indrinken natuurlijk, had ik niet moeten doen achteraf, met mijn medicatie waar op het doosje heel groot ‘pas op met alcohol’ staat. Vodka gemixt met cola is dan geen goede combinatie. Maar goed, we gingen dus uit. Het begon allemaal redelijk rustig, afgezien van dat een vriendin een beetje raar deed (waarschijnlijk door de alcohol), ze haar grenzen niet goed meer aan kon geven en dat lastig voor ons was aangezien een

Na zoveel jaren pijn wil ik me gewoon weer een kind kunnen voelen. Ik merk dat m’n situatie op het werk en thuis me niet te verdragen zijn zonder wat speelsheid (de speelsheid die ik als kind zo hard nodig had). Ik heb zo veel voor anderen moeten zorgen dat ik mezelf vergeten ben. Ik durf nu moeilijker in discussie te gaan over mijn grenzen, want ruzie kan ik er nu niet bij hebben. Ik zou heel erg veel behoefte hebben aan een groepje mensen waarmee ik samen muziek kan maken. Niet om te presteren, maar gewoon om lol te hebben zonder oordeel. Iemand een idee waar ik dit kan vinden?

Hoi,Ik zit ergens mee, 4 jaar geleden had ik een relatie met een jongen die 3,5 jaar ouder was dan mij. Ben nu bijna 22. Deze relatie duurde 8 maanden maar er zijn impact volle dingen gebeurt die tijd nodig hadden om verwerkt te worden. Het bleek een toxic relatie te zijn. Nu op dit moment ben ik weer langzaam aan het daten. Nu heb ik een jongen die er leuk uitziet en flirt maar op een of andere manier ben ik niet meer gewend om liefde te ontvangen of heftig te flirten. Ik stop het weg om mezelf te beschermen. En vind het lastig om mij verliefd te laten voelen, want ja wat als het niks wordt. Ik heb wel een rugzak vol bagage.Hebben jullie tips of tricks? Of ervaringen? Ik hoor ze graag

Hoi,Ik ga liever niet op details in over waar ik mee zit. Heb meer een aantal vragen over hoe het wettelijk in elkaar steekt.Krijgt een psycholoog bij verwijzing van de huisarts mijn medisch dossier te zien? En andersom, ziet de huisarts waar de psycholoog en ik het over hebben? Is er beroepsgeheim tussen die 2? Als er een bepaalde conclusie getrokken wordt bij de psycholoog, komt dat dan terug in mijn medisch dossier of is daar een aparte plek voor? Wat als er meerdere psychologen betrokken zijn?Hoor het graag als iemand dit weet.

Hallo allemaal,Mischien hebben jullie mijn eerdere topic gelezen over maar de huisarts gaan, dit is een weer het vervolg van "mijn" verhaal.De afspraak bijn mijn huisarts is goed gelopen. Ik had een hele begripvolle huisarts, die ondanks al mijn spanningen toch ergens mij op mijn gemak stelden. Ik voelde me ook echt serieus genomen. Mijn gevoelens klopte. Ik stelde me niet aan er is echt iets aan de hand. Mijn huisarts kreeg na mijn verhaal ook een sterk vermoeden dat ik dus wel daagdwerkelijk een eetstoornis heb en heb nu een doorverwijzing naar een eetstoornis traject bij een ggz instelling. De bevestiging van mijn vermoede was ook wel gelijk weer heel confronterend, want zoals mijn eetstoornis en ikzelf wilde dat dit mee valde. Later die dag viel het kwartje dat ik waarschijnlijk een serieus en zwaar traject zou in gaan en dit ook wel een ernstige impact zou maken. Ik zie er tegen op en wil eigenlijk weer weg rennen, maar ook iets verlangt naar het herstel. Waarschijnlijk wordt er m

Hoi hoi, Ik heb binnenkort een afspraak bij mijn huisarts waar ik hulp wil zoeken voor mijn eetproblemen. Eetbui stoornis met wat tekenen van anorexia. Soms ben ik bang dat ik mezelf aanpraat of aan stel. Het heeft een jaar geduurd voor dat ik de stap durfde te zetten. En ben wel nog steeds bang en zie er ook tegen op.… Wat xijm jullie ervaringen hier in.  Gr. FreekBlub

Wie heeft ervaring ik merk dat moeit heb concentreren na crona overprikkeld raak bij drukte moe word heeldag sociale contacten heeft iemand hier ervaring mee en vraagje waneer zit je niet lekker vel dat je geen verbinding ervaart met je zelf??

Maatschappelijke druk ben enige die dat ervaart gevoel altijd blij zijn sterk dat allemaal lukt dat je altijd sterk moet zijn druk van de maatschappij dat. Lastige is om kwebsaar heid te laat zien deze maatschappij 

In mijn leven heb ik veel meegemaakt. Ik heb veel mentale klachten gehad, waaronder eenzaamheid, depressie en moeite met zelfacceptatie. Hoewel ik denk dat het nooit helemaal weg gaat, zit ik er nu gelukkig weer erg warm bij! Het was een erg lang proces, maar ik heb gevochten voor wat ik waard ben. Nu deel ik graag mijn ervaringen met jou, misschien heb je er wat aan.Van mezelf ben ik erg actief. Ik kan niet zo goed stil zitten. Na een aantal mislukte pogingen bij een psycholoog, wilde ik het eens ergens anders gaan bekijken. Zo kwam ik terecht bij een psychomotorische therapeut. Dan zit je niet alleen te praten op een stoel, maar gebruik je de hele ruimte. Doordat je beweegt, leer je op een andere manier hoe je met je problemen en emoties om kan gaan. Het heeft mij zo enorm geholpen. Zo leerde ik ook over mezelf dat ik mijn emoties in kan zetten om te gaan sporten. Mijn uitlaatklep is echt hardlopen en crossfit geworden. Wanneer ik bijvoorbeeld erg veel pieker, vind ik het super fijn

Dit is vrij algemeen over “het denken”. Maar ik heb dit toch wel, vooral met de onderwerpen die ik probeer te regelen, én waar ik dus (bijna) ELKE DAG mee bezig ben.Nu gaat dit bij mij, op dit moment, vooral over sporten & kcal. Want ik doe aan krachtsport/fitness.Maar goed, wie heeft dit zelf ook (héél erg)?

Hoi,Ik heb sinds het vorige jaar al last van een burnout, doordat ik veel werkdruk had op school. Ik kan me nu erg slecht concentreren en ben ook vaak moe.Hebben jullie tips om met een burnout om te gaan? Of weten jullie wat ik er tegen kan doen?Groetjes van mij

Heyy, ik heb dit topic een paar maanden geleden gedeeld met het KT forum. Nou weet ik haast wel zeker dat er meer mensen zijn die een psychose hebben (gehad) of naasten hebben die een psychose hebben. Ook volwassenen. Dus vind ik het belangrijk om mijn verhaal hier ook even te delen, met een paar aanpassingen en toevoegingen, want iedereen is hier volwassen ;).Heyy allemaal, Oh man, heb echt geen idee hoe ik moet beginnen. Oké hier gaat ie dan. De afgelopen 5 jaar waren vrij heftig voor mij, door alle dingen die er in mijn leven zijn gebeurd. Het begon allemaal toen een klein stemmetje in mijn hoofd zei dat ik niet goed genoeg was, na… Oké het is echt lastig om  hierover te schrijven, maar ik wil het toch doen in de hoop om anderen te helpen. Nog een keer. Ik heb schisis en mijn haarkleur neigt heel erg naar de rode kant. Geen goede combinatie, ten minste niet als je niet gepest wilt worden. Op de basisschool had ik er geen last van, maar op de middelbare school werd het erger. 'vuurto

 Ik vindt het moelijk om mezelf te verzorgen dus ik wordt geholpen bij het douchen en verschonen op een douchebrancard bij mij thuis in een extra badkamerIk heb altijd staand gedoucht met hulp en de verschoning was al liggend op bed maar nu dus allebei liggend op een douchebrancard vindt dit moelijk want nu kan ik niks zelf doen bij het douchen. Ze doet altijd handschoenen aan en een schortHeeft iemand anders ook ervaring met dit 

Hoi, ik heb een vraag,Heeft iemand tips over het omgaan met littekens die komen van zelfbeschadiging, ik zou graag korte mouwen willen dragen alleen bij het zien van mn littekens wordt ik ook getrigert en voelt zelfbeschadiging weer als een optie.  Ik hoor het graag :) 

Hey,Zijn er meer mensen hier met een (vermoedelijke) borderline persoonlijkheidsstoornis? Ik vermoed dat ik BPS heb op basis van het feit dat ik aan 5 á 6 van de negen kenmerken voldoe van de DSM-V.