Hoihoi allemaal
Mischien kennen jullie dit ook. Je hebt een leuke dag achter de rug met vrienden. Je begins voldaan te raken en bent toe aan rust. Maar na een tijdje valt de avond. Je raakt in een dip en je voeld je aleen en ook wel sober.
Of je hebt veel mensen en vrienden om je heen, maar je voeld je toch op een bepaalde manier eenzaam.
Avonden zijn voor mij vaak een hel, omdat ik vaak in deze dip raak ondanks ik slechte of minder slechte dagen heb.
Vaak wat er ook bij komt is dat moe ben tot ik in bed lig, mijn hoofd gaat aan en lich veel te piekeren.
Dan heb ik de behoefte om met iemand te sparren die me echt begrijpt of minder in eenzaamheid kan brengen. Maar helaas kan niet aan deze dip doorkomen.
Ik moet er dwars door heen. De dagbehandeling die ik ga krijgen brengt mij zo veel spanning, maar ik velang naar eens een keer echt goed voelen, mezelf echt te acsepteren voor wie ik werkelijk ben, ik verlang naar herstel en duurzame contacten.
Maar de weg is lang en zwaar en is met vallen en opstaan.