Vaak dagdroom ik over mijn middelbare schooltijd, alleen in plaats van mijn leven heb ik dan dat van een andere versie van mijzelf of mijn zusje haar leven.
Ik deel dit alleen niet met mijn familie, zij zijn namelijk streng religieus en haten transgender mensen. De laatste keer dat ik het had tegen mijn ouders over mijn gevoelens werd ik gestraft en kreeg ik zelfs een paar klappen, omdat ik meisjes kleren bij een vriendin van mij had gedragen. Ik was toen een jaar of 14 en dacht dat deze gevoelens weg zouden gaan en ik een normaal persoon zou worden. alleen gebeurden het tegenovergestelde.
Vandaag de dag doe ik niet echt iets anders dan dagdromen en wachten tot mijn ouders uit huis zijn zodat ik VRchat kan spelen. Daar denken mensen dat ik een meisje ben omdat ik een stem getraind heb. En de mensen die een probleem zijn kan ik gewoon blokkeren. Soms lees ik een boek of doe ik wat anders maar 90% van de tijd dagdroom ik of ben ik op VRC. Veel andere dingen voelen een beetje zinloos.
Mijn ouders en andere mensen in mijn omgeving proberen mij wel te pushen om een relatie te beginnen of weer terug te gaan naar school. Maar al die dingen lijken mijn niet zo heel erg zinvol. Want ik zou ze dingen meer voor en als deze proxy van mezelf doen in plaats van wie ik ben. Dan zijn er mensen op het internet waar ik soms mee praat en die zeggen dat ik moet transitioneren. Iets wat niet lukt vanwege mijn thuis situatie en de lange wachttijden om ergens anders te wonen.
Het voelt vaak alsof ik vast zit. En mijn situatie alleen maar met de dag slechter wordt. En vaak haten mensen me ook nog voor het probleem wat ik heb. Waardoor ik het gevoel heb alsof ik het niet moet voelen. Ik weet gewoon serieus niet wat ik moet doen of hoe ik me normaal kan voelen.