Je (weer) oké voelen

Hoi ik heet jens en ben 24 jaar, Ik heb austime en merk hoe ouder k word hoe meer 'last' ik hiervan krijg en tegen dingen aanloop.Ik ben sinds kort weer thuis gaan wonen, omdat op mezelf wonen mentaal erg veel en eenzaam was.Nu ik weer thuis woon merk ik veel aan mijn zusje van 20 jaar, ze is vaker boos en wilde ook niet dat ik überhaupt weer thuis kwam wonen. Nu heeft ze verteld waar ze mee zit en dat ze het irritant vind dat ik bij haar mij anders gedraag dan bij mijn moeder. Mijn moeder is de enige waar ik weet dat k mezelf kan zijn en geen energie hoef te steken in mezelf anders voor te hoeven doen. Ze zegt dat ik de ruzies thuis veroorzaak en dat hiervoor nooit ruzies waren tussen haar en onze moeder. Volgens haar moet ik serieuzer doen en me naar mn leeftijd gedragen. Ik probeer uit te leggen dat dit bij mij heel anders gaat en ook uitgelegd waarom dit zo is. Ze heeft nog wat meer opmerkingen gemaakt maakt, zoals als zei later een kind zou krijgen die 'anders' is zei die zou late

Ik ben ... (Naam is verwijderd omdat deze in strijd was met communityregel 3: “Plaats op de community geen persoonsgegevens” door In je bol) en ik weet niet meer wat ik moet doen met mijn leven. Ik heb laatst mijn beste vriend verloren aan zelfmoord en hij was de enige waar ik mee kon praten en nu hij er niet meer is weet ik niet of ik nog door zou moeten gaan of er ook een einde aan maken

Ik heb ik mijn hele leven alleen maar "losse" vrienden gehad. Niks mis mee natuurlijk, maar ik vraag me af hoe het is om in een (grote) vriendengroep te zitten.In school had ik wel een paar keer in een soort van mini-vriendengroep gezeten van 3 mensen, maar dat eindigde iedere keer weer in "losse" vriendschappen, omdat er telkens één van hun wegging. Wat zijn jullie ervaringen met vriendengroepen? Vinden jullie het leuker om losse vrienden te hebben of in een vriendengroep te zitten?Ik ben heel benieuwd! 

Hallo allemaal, Ik merk sinds een tijdje (half jaar) ongeveer, dat ik vaak opgewonden word door mijn moeder. Ik vind dit zelf erg vervelend en schaam me hier ook voor.  Hebben jullie tips wat ik hier aan kan doen? Ik vind het zelf erg vervelend namelijk.  Groet Jesse

3 dagen geleden heeft mijn vriend van 5 jaar het uit het niets uit gemaakt. De dag ervoor hadden we het nog over trouwen, we woonde samen en deelde alles. Ik slaap nu weer bij m’n moeder en alles voelt ondragelijk zwaar. Alles wat ik wil is terug naar ons huis en dat alles weer was zoals het hoorde te zijn. heeft iemand ervaring hier mee en hoe lang duurde het voor dat je je beter voelde. Ik wil graag met mensen spreken die in het zelfde bootje zitten. Ik denk dat we elkaar goed zouden kunnen helpen. 

Ik voel me hier heel dubbel bij; aan de ene kant gun ik het hem zo dat zijn verhaal op deze manier is verteld en er begrip is voor zijn situatie maar hoe zit het met andere slachtoffers? Ik zit al in het systeem sinds ik 5 jaar oud ben en heb op meerdere plekken binnen de jeugdzorg te maken gehad met fysiek en seksueel misbruik door zowel begeleiders als groepsgenoten, op zeer jonge leeftijd (verandert door In je Bol). Hierdoor ben ik gediagnosticeerd met PTSS, Hechtingsstoornis, ADHD i.c.m. ADD en een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. ADHD is de enige aangeboren diagnose. Ik heb geen warm gezin gehad en heb er altijd alleen voor gestaan. Geen steun van familie. Ik ben gepest, uitgekotst en in de steek gelaten. Mensen hebben machtsmisbruik laten zien, grootheidswaanzin, etc. Ik verblijf nu in een kliniek wat plek nummer 29 is... 16 diverse (jeugdzorg instellingen, 4 jeugdgevangenissen, 4 volwassen gevangenissen en 5 klinieken. En ga zo maar door. Ik probeer actief mijn verhaal te

Hoi, sinds 6 maanden zit ik als 24 jarige in een flinke burn out. Oorzaak: heel veel piekeren over familie (bang dat een specifiek iemand slachtoffer was van een strafbaarfeit, daardoor hyper alert) piekeren over eigen identiteit, hoge verantwoordelijkheid. Niet eens echt oorzaak het werk.  maar nu na 6 maanden ben ik nogal op een neer gegaan qua herstel. De eerste twee maanden leken meer op een depressie. Heel veel piekeren en denken dat het niet meer goedkomt. Nu zit het meer op energie en snel overprikkeld. Wel willen maar kan gewoon niet. En de afgelopen 4 maanden zit er niet veel verbetering in. Zit elke dag thuis soms klein rondje lopen, boek lezen en verder geen activiteiten want lukt niet. Als ik wat doe dan snel overprikkeld idee van weg moeten gaan, benen die het lijken te begeven, soort wankelen. Maargoed nu spookt het in m’n hooft, hoe verder herstellen dan waar ik nu ben? Want het lijkt te stagneren. Hoor graag erkenning, tips en trics

Je hebt een jongen ontmoet die je voor het eerst echt ziet. Je doet alles voor hem. Dan heb je seks en daarna keert hij jou de rug toe totdat hij weer seks wil. Terwijl jij verbinding verwacht. Maar je komt in een patroon terecht waarin je je steeds minder fijn voelt. Valt dit dan onder seksueel misbruik?

hey iedereen!! ik heb vanwege trauma heel veel moeite met eerlijk zijn over mezelf en de dingen die gebeuren in mijn omgeving, het lijkt heel erg alsof ik een leugenaar ben, uit eerlijkheid, ben ik heel angstig om mijn gevoelens te delen. dit zorgt ervoor dat mijn bestevriendinnen vertrouwen in mij verliezen, ik wil dit niet want ze betekenen alles voor me. heeft iemand misschien tips om over deze angst heen te komen? dat is het belangrijkste voor mij. elk beetje hulp zou echt veel betekenen al. - leetje

Hallo allemaal!Ik heb al een behoorlijk verleden met veel vallen en opstaan…Het grootste probleem was altijd mijn opvoeding/ouders.Mijn moeder was altijd al een vrouw met haar eigen problemen en gebruikte mij vaak als haar eigen therapeut. Dus ik vond het ook normaal om altijd mijn eigen problemen opzij te zetten voor anderen en hielp ook iedereen die er door heen zat zelfs als ik je niet kende…Dat heeft vanaf een jonge leeftijd tot 27 jarige leeftijd geduurd dat ik haar problemen elke dag moest aanhoren. De laatste jaartjes werd haar gedrag alleen maar erger, mijn vader kreeg een aantal jaar geleden een herseninfarct. Wonderbaarlijk wel overleefd, met schade natuurlijk, en hij zal nooit meer die man zijn die hij ervoor was. En daar maakte ze eigenlijk ook steeds meer misbruik van, ze liet hem bijna elke dag koken en liet hem zware taken verrichten terwijl dat eigenlijk voor hem te veel was. Want zij was dan weer zo zielig of was niet lekker…Ook ik kon m’n moeder niet meer bereiken als

Hoi, ik ben een jongen van 19 en ik heb gisteren in de trein een leuke jongen gezien. Hij was even oud of iets ouder. Hij had rood haar, leuke kleding en een mooi lichaam.Ik was per direct verliefd en raakte opgewonden. Ik raak snel opgewonden, dus bij hem was niet anders.Ik had een erectie en hij zag dat. Ik vond dat leuk!Hij bleef kijken en staarde soms.Af en toe hadden wij oogcontact en glimlachten wij naar elkaar.We hebben geen woord gewisseld en daar baal ik ontzettend van!Hoe zou ik hem tóch terug kunnen zien?Ps: We kunnen hier sowieso ook kletsen over onze ervaringen en vragen aan elkaar over liefde (op het eerste gezicht) bij homo- of bisesksualiteit.Voel je je gehoord! Deel van de tekst is verwijderd ivm regel 3 en 4

Hoi iedereen,Ik ben een meisje van 19 jaar oud, en ik zit met een probleem: Ik voel me bang om afgewezen of genegeerd te worden.Dit gaat niet om specifieke situaties, maar voel ik in het algemeen, in bijna alles wat met sociale interacties te maken. Ik merk dat dit mij erg vaak negatief beïnvloed in sociale situaties. Vaak wil ik iemand een berichtje sturen of een gesprekje te starten, maar dan durf ik het toch niet wanneer ik de kans heb, omdat ik bang ben dat diegene me negeert of afwijst. Waarna ik me erg angstig en nerveus voel als het gebeurt. Maar als het niet gebeurt, voel ik me er ook niks bijzonders bij. Ik heb dit met letterlijk iedereen, behalve mijn ouders.Ook in online situaties merk ik dat ik hier erg onzeker over wordt. Bijvoorbeeld in forums (andere, niet dit forum), als ik reageer op iemand zijn post, maar de originele poster reageert terug op alle andere mensen behalve mij. Of als ik een vriend een berichtje stuur en diegene niet reageert voor meerdere dagen, terwijl

Hallo allemaal,Ik heb lang nagedacht of ik dit topic wil beginnen, maar ik wil het gewoon even kwijt.Ik heb de laatste tijd "weer" last van pieker gedrag. Ik maak mij overal zorgen om. Het vervelende is dat waarover ik pieker steeds veranderendBijvoorbeeld:Ik moet een lastig examen maken op school. Is die voorbij, begin ik zorgen te maken over mijn aankomende stage.Het is een steeds herhalende cirkel met hoogte en diepte punten. (Het ene moment heb ik meer last en ik heb ook wel eens dagen/weken dat het minder is)Als ik weer aan het piekeren ben voel ik vaak angst. Ik krijg daarom soms ook paniek aanvallen, vooral in de avond. Ik heb soms ook periodes dat ik buikpijn heb. Ik ben hier in het verleden een paar keer mee naar de huisarts geweest, maar die konden er niks mee.Ik heb al jaren last van piekeren, al wel zeker 10 jaar als ik zo terug krijg.De reden dat ik het nu pas echt deel is omdat het steeds meer invloed op mij begint te hebben.Sinds vorig jaar krijg ik soms random angsten.

Hallo allemaal! Het lijkt me leuk om elkaar hier beter te leren kennen. Ik heb een lijstje met vragen die je kan invullen als je dat leuk vindt :Forumnaam: Betekenis forumnaam: Leeftijd: Het land waar ik woon: Deze studie wil ik gaan doen/ doe ik nu / heb ik gedaan: Dit wilde ik als kind later worden: Ik wil nu worden/ werk nu als: Hobby's: Relatie: Huisdieren: Tatoeages: Piercings: Kleur haar: Kleur ogen: Voor dit gerecht kun je mij wakker maken: Het beste boek dat mij bijgebleven is: Van dit liedje krijg ik maar geen genoeg: Deze tv-serie of film kan ik blijven bing-watchen of herbekijken: Naar deze podcast kan ik blijven luisteren: Ik heb voor het laatst erg gelachen om: De mooiste plek op de wereld waar ik ben geweest: Deze plek in de wereld zou ik graag willen bezoeken: Deze superkracht zou ik willen bezitten: Mijn top 3 bucket-list: ⚠ Nog wel ff een disclaimer: ga niet chatten in dit topic, zodat het niet gesloten wordt! :)

Hey, ik ben 18 (hij/hem) en struggle nogal met zelfbeschadiging in de vorm van snijden. Het begon iets van 3, 4 jaar geleden en het is een rare verslaving.TW voor het uitleggen van verwondingen- Het probleem is dat het steeds erger word en dat ik eigenlijk altijd naar het ziekenhuis zou moeten voor hechtingen (vorige paar keren heb ik m'n spier geraakt, en elke keer dat ik snijd raak ik vet en aders) maar dit telkens niet doe omdat ik er simpelweg niet tegen kan dat de wonden dan kleiner gemaakt worden met hechtingen. Voor mij zijn de littekens heel belangrijk, ik wil zien wat ik mezelf heb aangedaan en vond het dus vreselijk als ze kleiner worden.Ik weet gewoon niet echt wat ik moet doen. Ik had een psycholoog die gekapt is met me omdat ze niet wist wat ze kon doen om mij te helpen. Het voelt steeds te klein en alsof het niet 'telt' waardoor ik elke keer weer ergere wonden maak en ik weet gewoon echt niet hoe ik ervoor kan zorgen dat ik niet ooit in het ziekenhuis beland (niet alleen

hey allemaal, ik kamp al sinds maart met depressieve klachten en heb sinds kort besloten om hulp te zoeken. nu heb ik zojuist naar de huisartsenpraktijk gebeld en ik heb een afspraak met de POH-GGZ, maar toen ik net opzocht wat dat precies voor mij zou kunnen betekenen, zag ik staan dat je er meestal naar verwezen word met milde tot matige klachten. ik weet nu dus niet zo goed wat ik kan verwachten en of het terecht is, zou iemand een beter beeld voor me kunnen schetsen?  daarnaast heb ik een gesprek met m'n decaan ivm zorgen om m'n BSA vanwege m'n klachten. ik ben bang dat ik misschien niet voldoende bewijs heb voor m'n decaan zonder verwijzing van de huisarts. heeft iemand daar toevallig ervaring mee?

De laatste paar maanden ben ik een traject ingegaan om te kijken of er mentaal iets met mij aan de hand is. Dit kwam omdat mijn ouders ADD/ADHD hebben en ook veel last hebben van depressie en sociale angst. Zij herkenden veel dingen van zichzelf in mij, waardoor ik de keuze heb gemaakt om aan de bel te trekken en een onderzoek te laten doen.Ik ben iemand die pas heel laat aangeeft dat het niet goed gaat. Eigenlijk zeg ik het pas als de emmer al overloopt. Hierdoor word ik vaak niet echt serieus genomen als ik iets zeg over mijn mentale klachten.Toen er naar mijn klachten werd gevraagd, heb ik duidelijk aangegeven dat ik hele erge concentratieproblemen heb. Ook ben ik heel gevoelig voor prikkels, zo erg dat ik vaak een hele schooldag niet volhoud. Uiteindelijk ben ik getest op autisme en ADHD.Toen kwam het adviesgesprek.Er werd gezegd dat door trauma uit mijn jeugd niet duidelijk is of mijn symptomen daardoor komen of dat ik dit altijd al heb gehad. Dus nu wordt er eigenlijk een soort s

Hi, zijn er andere in een lange aftand relatie? Hoe gaat het bij jullie? Hoe gaan jullie ermee om? Het leek mij fijn om een LDR community te hebben, zodat we het over herkenbare positieve LDR dingen kunnen hebben of kunnen venten wanneer het even tegenzit 

Sinds corona merk ik dat ik best veranderd ben als persoon. Ik ben veel stiller geworden, heb minder gesprekstof en trek me meer terug. Vroeger kon ik makkelijker praten met mensen, nu weet ik vaak niet wat ik moet zeggen of reageer ik soms raar/kortaf zonder erbij stil te staan.Bijvoorbeeld laatst feliciteerde iemand me op een verjaardag en ik reageerde gewoon met “goedenavond” alsof ik niet eens echt verwerkt had wat er gezegd werd. Dat soort momenten laten me soms denken alsof ik dommer ben geworden of sociaal gewoon niet meer helemaal normaal reageer. Ik vermijd ook vaker oogcontact, denk veel na over hoe ik overkom en ben onzeker over mijn uiterlijk.Ook merk ik dat ik minder contact onderhoud met familie, vooral met mijn vader. Niet eens expres, maar ik denk er gewoon minder aan of stel het uit.Tegelijk wil ik wel veranderen:meer kunnen praten met mensen minder nadenken over wat anderen denken mezelf meer accepteren gewoon weer wat spontaner en zekerder wordenIk ben niet depressie

Hi allemaal.Ik ben het een tijdje geleden uitgemaakt met mijn vriend van anderhalf jaar omdat we qua levensstijl niet bij elkaar pasten en ik het gevoel had dat ik geen gevoelens meer voor hem had. Nu is het twee weken dat we geen contact meer hebben en ik voelde me eerst helemaal prima, tot deze week. Sinds deze week krijg ik steeds flashbacks aan dingen die we samen hebben gedaan en blijf ik achter met een leeg gevoel. Het is al eens eerder uitgegaan en hij vertelde me dat hij precies dit gevoel had toen. Ik hoor nu van vrienden dat hij wel bezig is met andere meiden, wat eigenlijk ook volkomen mag, alleen het laat me toch leger voelen, omdat ik dat gewoon niet kan. Ik weet dat ik jong ben en dat er vast nog mooie dingen op mijn pad komen, alleen kan ik niet ophouden met denken dat hij wel echt met zijn hele hart, zonder foute bedoelingen van mij hield en dat ik dat nu gewoon kwijt ben. Hij heeft me vele kansen gegeven toen ik mentaal even de relatie niet aan kon en we hebben een moo

Hey,Vroeger ben ik een tijdje naar een psycholoog geweest. Het viel mijn moeder op dat ik altijd meer emotioneel, meer uitgeput en meer teruggetrokken was als ik thuis kwam. Sinds korte tijd ga ik weer naar een psycholoog en nu herken ik dat wat mijn moeder toen zei, terwijl ik juist het idee heb dat ik een goede klik heb met mijn psycholoog.  Is dit iets wat anderen herkennen?  Zitten jullie ook meer in een dip als je thuiskomt van therapie? 

Ik voel me de laatste tijd veel somber en heb maar 1 iemand waarmee ik kan praten maar die heeft natuurlijk ook niet altijd tijd. M'n moeder wil ik hiermee niet belasten want dan gaat ze zich ook zorgen om me maken dus wil ik het zelf oplossen. Iemand die ook iets soortgelijks meemaakt? Ik hoop het wel om met mensen die ook zoiets meemaken te kunnen praten🙏

Ik ben een half jaar geleden verkracht door een jongen binnen mijn cirkel, en het voelt zo zwak, maar ik heb nog steeds zo veel moeite met er mee omgaan. Ik heb zo weinig energie en ik heb het gevoel alsof ik geen enkele kant op kan gaan. Ik laat het merken alsof het goed met mij gaat. Ik heb aangifte gedaan (met bewijs en meerdere getuigen) maar de politie vond dit niet genoeg en heeft ervoor besloten om niet verder te gaan in mijn aangifte. Ik weet gewoon niet hoe ik mezelf sterk moet houden, want ik voel me door mijn omgeving (al helemaal omdat ik sinds minder dan een jaar op mezelf woon) geforceerd om het binnen te houden, en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan.

Heyy allemaal, Ik ben al lang niet op het forum aanwezig geweest. Goed teken toch? Zeker weten :). Ik hoop dat deze categorie ook bedoelt is voor de positieve gevoelens en niet alleen de negatieve, je moet een beetje balans hebben toch? Zoals ik al aangaf, het gaat de goede kant op. Ik heb fantastische vrienden nu, leuke dingen om naar vooruit te kijken en misschien wel het belangrijkste, ik kan mijn psychose steeds beter onder controle houden en heb nu ook zelf de regie in handen over mijn medicatie, wat ontzettend fijn is.Ik pak het leven stukje bij beetje steeds meer op. Zo heb ik nu gesolliciteerd voor een vakantiebaantje (schoonmaken in de zorg, bij mensen thuis die huishoudelijke hulp nodig hebben) en ga ik over naar het examenjaar en ben ik hopelijk in twee jaar eindelijk klaar met de havo. Hopelijk blijft het zo goed gaan, ik wil het ook niet jinxen natuurlijk ;). Er zijn nog wel dipjes soms, dat het niet zo goed gaat, maar daar kom ik steeds sneller uit. Die zullen ook wel bli

Hoi ik ben al 2 weken lang thuis geweest. En ik bouw inmiddels in 4 weken tijd weer wat werk uren op.Nu merk ik sinds ik tegen de burn out ben gelopen dat mijn hoofd heel veel pieker gedachten heeft. En heel veel impulsieve gedachtes.Ik zit in een gelukkige relatie. Een hele goed liefdevolle vriend. En had deze gedachtes allemaal voor de laatste druppel in de emmer kwam niet.maar nu spookt er gewoon in mijn hoofd gedachtes zoals: je vind jezelf niet meer mooi, wie is dat in de spiegel, ik voel geen liefde meer van niemand, als ik liefde niet meer voel… val ik dan op vrouwen, oh het valt me op dat vrouwen mooi zijn, ik wil niet op vrouwen vallen ik wil ze niet eens aanraken of er mee in een relatie, ben ik dan ongelukkig met mijn vriend?, wilt hij me nog wel?  kortom allemaal dingen afvragen en helemaal gek worden van jezelf.  Ik heb al een ggz praktijkondersteuner maar daar haal ik niet zoveel uit. Alleen rondjes lopen, mediteren, praten en rust pakken.Hebben jullie dit ook meegemaakt?