Je (weer) oké voelen

Hoi iedereen,Ik ben een meisje van 19 jaar oud, en ik zit met een probleem: Ik voel me bang om afgewezen of genegeerd te worden.Dit gaat niet om specifieke situaties, maar voel ik in het algemeen, in bijna alles wat met sociale interacties te maken. Ik merk dat dit mij erg vaak negatief beïnvloed in sociale situaties. Vaak wil ik iemand een berichtje sturen of een gesprekje te starten, maar dan durf ik het toch niet wanneer ik de kans heb, omdat ik bang ben dat diegene me negeert of afwijst. Waarna ik me erg angstig en nerveus voel als het gebeurt. Maar als het niet gebeurt, voel ik me er ook niks bijzonders bij. Ik heb dit met letterlijk iedereen, behalve mijn ouders.Ook in online situaties merk ik dat ik hier erg onzeker over wordt. Bijvoorbeeld in forums (andere, niet dit forum), als ik reageer op iemand zijn post, maar de originele poster reageert terug op alle andere mensen behalve mij. Of als ik een vriend een berichtje stuur en diegene niet reageert voor meerdere dagen, terwijl

Hallo allemaal,Ik heb lang nagedacht of ik dit topic wil beginnen, maar ik wil het gewoon even kwijt.Ik heb de laatste tijd "weer" last van pieker gedrag. Ik maak mij overal zorgen om. Het vervelende is dat waarover ik pieker steeds veranderendBijvoorbeeld:Ik moet een lastig examen maken op school. Is die voorbij, begin ik zorgen te maken over mijn aankomende stage.Het is een steeds herhalende cirkel met hoogte en diepte punten. (Het ene moment heb ik meer last en ik heb ook wel eens dagen/weken dat het minder is)Als ik weer aan het piekeren ben voel ik vaak angst. Ik krijg daarom soms ook paniek aanvallen, vooral in de avond. Ik heb soms ook periodes dat ik buikpijn heb. Ik ben hier in het verleden een paar keer mee naar de huisarts geweest, maar die konden er niks mee.Ik heb al jaren last van piekeren, al wel zeker 10 jaar als ik zo terug krijg.De reden dat ik het nu pas echt deel is omdat het steeds meer invloed op mij begint te hebben.Sinds vorig jaar krijg ik soms random angsten.

Hallo allemaal! Het lijkt me leuk om elkaar hier beter te leren kennen. Ik heb een lijstje met vragen die je kan invullen als je dat leuk vindt :Forumnaam: Betekenis forumnaam: Leeftijd: Het land waar ik woon: Deze studie wil ik gaan doen/ doe ik nu / heb ik gedaan: Dit wilde ik als kind later worden: Ik wil nu worden/ werk nu als: Hobby's: Relatie: Huisdieren: Tatoeages: Piercings: Kleur haar: Kleur ogen: Voor dit gerecht kun je mij wakker maken: Het beste boek dat mij bijgebleven is: Van dit liedje krijg ik maar geen genoeg: Deze tv-serie of film kan ik blijven bing-watchen of herbekijken: Naar deze podcast kan ik blijven luisteren: Ik heb voor het laatst erg gelachen om: De mooiste plek op de wereld waar ik ben geweest: Deze plek in de wereld zou ik graag willen bezoeken: Deze superkracht zou ik willen bezitten: Mijn top 3 bucket-list: ⚠ Nog wel ff een disclaimer: ga niet chatten in dit topic, zodat het niet gesloten wordt! :)

Hey, ik ben 18 (hij/hem) en struggle nogal met zelfbeschadiging in de vorm van snijden. Het begon iets van 3, 4 jaar geleden en het is een rare verslaving.TW voor het uitleggen van verwondingen- Het probleem is dat het steeds erger word en dat ik eigenlijk altijd naar het ziekenhuis zou moeten voor hechtingen (vorige paar keren heb ik m'n spier geraakt, en elke keer dat ik snijd raak ik vet en aders) maar dit telkens niet doe omdat ik er simpelweg niet tegen kan dat de wonden dan kleiner gemaakt worden met hechtingen. Voor mij zijn de littekens heel belangrijk, ik wil zien wat ik mezelf heb aangedaan en vond het dus vreselijk als ze kleiner worden.Ik weet gewoon niet echt wat ik moet doen. Ik had een psycholoog die gekapt is met me omdat ze niet wist wat ze kon doen om mij te helpen. Het voelt steeds te klein en alsof het niet 'telt' waardoor ik elke keer weer ergere wonden maak en ik weet gewoon echt niet hoe ik ervoor kan zorgen dat ik niet ooit in het ziekenhuis beland (niet alleen

hey allemaal, ik kamp al sinds maart met depressieve klachten en heb sinds kort besloten om hulp te zoeken. nu heb ik zojuist naar de huisartsenpraktijk gebeld en ik heb een afspraak met de POH-GGZ, maar toen ik net opzocht wat dat precies voor mij zou kunnen betekenen, zag ik staan dat je er meestal naar verwezen word met milde tot matige klachten. ik weet nu dus niet zo goed wat ik kan verwachten en of het terecht is, zou iemand een beter beeld voor me kunnen schetsen?  daarnaast heb ik een gesprek met m'n decaan ivm zorgen om m'n BSA vanwege m'n klachten. ik ben bang dat ik misschien niet voldoende bewijs heb voor m'n decaan zonder verwijzing van de huisarts. heeft iemand daar toevallig ervaring mee?

De laatste paar maanden ben ik een traject ingegaan om te kijken of er mentaal iets met mij aan de hand is. Dit kwam omdat mijn ouders ADD/ADHD hebben en ook veel last hebben van depressie en sociale angst. Zij herkenden veel dingen van zichzelf in mij, waardoor ik de keuze heb gemaakt om aan de bel te trekken en een onderzoek te laten doen.Ik ben iemand die pas heel laat aangeeft dat het niet goed gaat. Eigenlijk zeg ik het pas als de emmer al overloopt. Hierdoor word ik vaak niet echt serieus genomen als ik iets zeg over mijn mentale klachten.Toen er naar mijn klachten werd gevraagd, heb ik duidelijk aangegeven dat ik hele erge concentratieproblemen heb. Ook ben ik heel gevoelig voor prikkels, zo erg dat ik vaak een hele schooldag niet volhoud. Uiteindelijk ben ik getest op autisme en ADHD.Toen kwam het adviesgesprek.Er werd gezegd dat door trauma uit mijn jeugd niet duidelijk is of mijn symptomen daardoor komen of dat ik dit altijd al heb gehad. Dus nu wordt er eigenlijk een soort s

Hi, zijn er andere in een lange aftand relatie? Hoe gaat het bij jullie? Hoe gaan jullie ermee om? Het leek mij fijn om een LDR community te hebben, zodat we het over herkenbare positieve LDR dingen kunnen hebben of kunnen venten wanneer het even tegenzit 

Sinds corona merk ik dat ik best veranderd ben als persoon. Ik ben veel stiller geworden, heb minder gesprekstof en trek me meer terug. Vroeger kon ik makkelijker praten met mensen, nu weet ik vaak niet wat ik moet zeggen of reageer ik soms raar/kortaf zonder erbij stil te staan.Bijvoorbeeld laatst feliciteerde iemand me op een verjaardag en ik reageerde gewoon met “goedenavond” alsof ik niet eens echt verwerkt had wat er gezegd werd. Dat soort momenten laten me soms denken alsof ik dommer ben geworden of sociaal gewoon niet meer helemaal normaal reageer. Ik vermijd ook vaker oogcontact, denk veel na over hoe ik overkom en ben onzeker over mijn uiterlijk.Ook merk ik dat ik minder contact onderhoud met familie, vooral met mijn vader. Niet eens expres, maar ik denk er gewoon minder aan of stel het uit.Tegelijk wil ik wel veranderen:meer kunnen praten met mensen minder nadenken over wat anderen denken mezelf meer accepteren gewoon weer wat spontaner en zekerder wordenIk ben niet depressie

Hi allemaal.Ik ben het een tijdje geleden uitgemaakt met mijn vriend van anderhalf jaar omdat we qua levensstijl niet bij elkaar pasten en ik het gevoel had dat ik geen gevoelens meer voor hem had. Nu is het twee weken dat we geen contact meer hebben en ik voelde me eerst helemaal prima, tot deze week. Sinds deze week krijg ik steeds flashbacks aan dingen die we samen hebben gedaan en blijf ik achter met een leeg gevoel. Het is al eens eerder uitgegaan en hij vertelde me dat hij precies dit gevoel had toen. Ik hoor nu van vrienden dat hij wel bezig is met andere meiden, wat eigenlijk ook volkomen mag, alleen het laat me toch leger voelen, omdat ik dat gewoon niet kan. Ik weet dat ik jong ben en dat er vast nog mooie dingen op mijn pad komen, alleen kan ik niet ophouden met denken dat hij wel echt met zijn hele hart, zonder foute bedoelingen van mij hield en dat ik dat nu gewoon kwijt ben. Hij heeft me vele kansen gegeven toen ik mentaal even de relatie niet aan kon en we hebben een moo

Hey,Vroeger ben ik een tijdje naar een psycholoog geweest. Het viel mijn moeder op dat ik altijd meer emotioneel, meer uitgeput en meer teruggetrokken was als ik thuis kwam. Sinds korte tijd ga ik weer naar een psycholoog en nu herken ik dat wat mijn moeder toen zei, terwijl ik juist het idee heb dat ik een goede klik heb met mijn psycholoog.  Is dit iets wat anderen herkennen?  Zitten jullie ook meer in een dip als je thuiskomt van therapie? 

Ik voel me de laatste tijd veel somber en heb maar 1 iemand waarmee ik kan praten maar die heeft natuurlijk ook niet altijd tijd. M'n moeder wil ik hiermee niet belasten want dan gaat ze zich ook zorgen om me maken dus wil ik het zelf oplossen. Iemand die ook iets soortgelijks meemaakt? Ik hoop het wel om met mensen die ook zoiets meemaken te kunnen praten🙏

Ik ben een half jaar geleden verkracht door een jongen binnen mijn cirkel, en het voelt zo zwak, maar ik heb nog steeds zo veel moeite met er mee omgaan. Ik heb zo weinig energie en ik heb het gevoel alsof ik geen enkele kant op kan gaan. Ik laat het merken alsof het goed met mij gaat. Ik heb aangifte gedaan (met bewijs en meerdere getuigen) maar de politie vond dit niet genoeg en heeft ervoor besloten om niet verder te gaan in mijn aangifte. Ik weet gewoon niet hoe ik mezelf sterk moet houden, want ik voel me door mijn omgeving (al helemaal omdat ik sinds minder dan een jaar op mezelf woon) geforceerd om het binnen te houden, en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan.

Heyy allemaal, Ik ben al lang niet op het forum aanwezig geweest. Goed teken toch? Zeker weten :). Ik hoop dat deze categorie ook bedoelt is voor de positieve gevoelens en niet alleen de negatieve, je moet een beetje balans hebben toch? Zoals ik al aangaf, het gaat de goede kant op. Ik heb fantastische vrienden nu, leuke dingen om naar vooruit te kijken en misschien wel het belangrijkste, ik kan mijn psychose steeds beter onder controle houden en heb nu ook zelf de regie in handen over mijn medicatie, wat ontzettend fijn is.Ik pak het leven stukje bij beetje steeds meer op. Zo heb ik nu gesolliciteerd voor een vakantiebaantje (schoonmaken in de zorg, bij mensen thuis die huishoudelijke hulp nodig hebben) en ga ik over naar het examenjaar en ben ik hopelijk in twee jaar eindelijk klaar met de havo. Hopelijk blijft het zo goed gaan, ik wil het ook niet jinxen natuurlijk ;). Er zijn nog wel dipjes soms, dat het niet zo goed gaat, maar daar kom ik steeds sneller uit. Die zullen ook wel bli

Hoi ik ben al 2 weken lang thuis geweest. En ik bouw inmiddels in 4 weken tijd weer wat werk uren op.Nu merk ik sinds ik tegen de burn out ben gelopen dat mijn hoofd heel veel pieker gedachten heeft. En heel veel impulsieve gedachtes.Ik zit in een gelukkige relatie. Een hele goed liefdevolle vriend. En had deze gedachtes allemaal voor de laatste druppel in de emmer kwam niet.maar nu spookt er gewoon in mijn hoofd gedachtes zoals: je vind jezelf niet meer mooi, wie is dat in de spiegel, ik voel geen liefde meer van niemand, als ik liefde niet meer voel… val ik dan op vrouwen, oh het valt me op dat vrouwen mooi zijn, ik wil niet op vrouwen vallen ik wil ze niet eens aanraken of er mee in een relatie, ben ik dan ongelukkig met mijn vriend?, wilt hij me nog wel?  kortom allemaal dingen afvragen en helemaal gek worden van jezelf.  Ik heb al een ggz praktijkondersteuner maar daar haal ik niet zoveel uit. Alleen rondjes lopen, mediteren, praten en rust pakken.Hebben jullie dit ook meegemaakt?

Hoi,Ik zit een langere tijd ergens mee, maar praat hier zelde over, omdat ik niet weet met wie en er heerst een schaamte over dit onderwerp. Vandaag ben ik met een vriend naar de film Paaz geweest. Ik had nooit echt de trailer goed beken rot ik hsd besloten om een kaartje te kopen en had mijn huiswerk niet goed gedaan.De gevoelens, gedachten en de depressie van het hoofdpersonage, waren precies mijn gevoelens en gedachten 7 jaar geleden. Ik was depricisief en dacht die periode veel aan zelfdoding. De film kwam daardoor erg binnen en was confronterend. Mijn angst heeft me ook weer houden van pogingen.  Laat ik wat dieper in gaan op mijn verhaal. In mijn leven heb ik drie periodes gehad met zelfmoord gedachten. De 1e was in groep 8 ik was eenzaam en werd gepest op school en vond mezelf minder. Ik was er niet actief mee bezig.  2e keer was wel al wat serieuzer. Ik zat in mojn examenjaar van de middelbare. Mijn vader was een paar maanden overleden. Ik gunde mezelf geen tijd om te rouwen en

Hi, ik ben 20 en mijn (eerste) relatie van 2,5 jaar is 2 maanden geleden uitgegaan. Hij twijfelde al een tijdje over zijn gevoelens en hij zag geen toekomst meer met mij. Dit doet zo veel pijn. We hadden het zo goed samen.De afgelopen 2 maanden waren zwaar en ik ben bang dat het niet beter gaat worden. Ik voel me erg eenzaam, ook al spreek ik soms met vrienden af. Wanneer ik dan weer alleen ben komt de realisatie weer binnen en voel ik me weer verdrietig. Daarnaast pieker ik er veel over, geef ik mezelf de schuld en slaap ik slecht. Vooral de ochtenden zijn zwaar. Concentreren op school vind ik ook moeilijk Hebben jullie ervaringen hiermee en wordt het daadwerkelijk met tijd beter? Ik wil me graag weer gelukkig voelen maar ik zie dat nog niet gauw gebeuren. 

Hoi!  Ik ben 26 jaar in 2022 ben ik afgestudeerd voor Toerisme en Hospitality ik weet niet of dat dit de juiste keuze is geweest voor mij. heb al veel verschillende beroepen geprobeerd. Gastvrouw, crediteurenadministratie, klantenservice, project medewerker, coupeuse. Maar uiteindelijk paste het allemaal niet bij mij.  Wat ik als kind leuk vond om te doen was buiten spelen, knutselen en sporten. Actief en creatief dus.  ik verveel me op mijn werk omdat er te weinig afwisseling is. Het is vaak de zelfde taken altijd de zelfde locatie en geen connectie met mijn collega’s van 57 en 69 jaar oud.  ik voel me vaak alleen in dit gevoel, alsof iedereen het enorm naar z’n zin heeft op z’n werk behalve ik. Dat zal wel niet zo zijn maar zo voelt het wel, omdat dit onderwerp voor mijn gevoel niet zo vaak besproken wordt.  heeft iemand misschien een leuke tip wat een mooie baan voor mij zou kunnen zijn? Of kan iemand laten weten dat ik hopelijk niet alleen ben.  alvast bedankt ❤️-tekst aangepast do

Hoi,Ik ben iemand van 22 jaar en ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik heb ook nooit iemand leuk gevonden en ik heb ook nooit van anderen te horen gekregen dat ze mij leuk vinden (verliefd op mij zijn). Dit maakt mij best wel onzeker, ik vraag mij namelijk weleens af of er wel iemand is die mij leuk kan vinden. En of ik verliefd kan worden op iemand (ik heb licht autisme dus ik weet niet of her daar aan kan liggen ;-). Ik ben ook een beetje bang dat dit in mijn karakter zit en dat ik een van de weinige mensen ben die op deze leeftijd nog nooit een relatie heeft gehad. Heb ook geen ervaring met onderdelen van relaties (iemand kussen etc).Mijn vriendinnen hebben wel een relatie, zij hebben deze persoon meestal op school leren kennen. Daar ben ik wel een beetjr jaloers op. Ik kan her er niet echt goed met hen over hebben omdat zij er niet zo open over zijn. Of ze zeggen dst het vanzelf komt maar daar heb ik niet zoveel aan. Ik zit inmiddels niet meer op school, ik werk wel maar ik ga ver

Hey ik ben mitchell en ben 23 jaar oud ik kom uit zuidhollandIk hou heel erg van horror, gamen en films kijken vooral horror films disney of sitcomsOok groot harry potter fanIk heb een relatie gehad en helaas is die voorbij,Dus ik voel me best eenzaam

Al meer dan een jaar zit ik in een situationship met een goede vriend van mij. We kennen elkaar via studie en kunnen altijd heel goed met elkaar praten. Toen deze vriendengroep ontstond, kende ik hem al een beetje. Destijds hadden onze andere vrienden zelfs een weddenschap opgezet dat wij met elkaar zouden gaan. Dit is ook gebeurd. Toen ik heel licht opbracht dat ik hem graag een op een beter wilde leren kennen, ging hij best wel snel en ben ik meteen bij hem blijven slapen. Hij was heel lief en gaf me bevestiging dat we samen wat zouden gaan doen. De volgende ochtend twijfelde zelfs ik of dit niet te snel ging, maar een blij gevoel overheerste natuurlijk!Toch merkte ik dat hij snel op zijn gedrag/keuze terug kwam. Nog geen week later kwam ik hem tegen tijdens het uitgaan (hij had drugs gebruikt), vertelde dat hij spijt had van wat er gebeurd was en dat ik beter verdiende. Ik vond dit heel moeilijk aan te horen, ik mag hem natuurlijk, en vond het naar om te horen dat hij zich zo voelde

Hai iedereen  Een vriendin van mij heeft meerdere mentale problemen, en ik ben de enige persoon waarmee ze daarover kan praten, probleem is: ik hou het mentaal niet vol om de hele tijd 'therapeut' te zijn. Sommige dingen waar ze het over heeft zijn ook triggers van mij uit eerdere trauma's. Ik krijg er vaker en ergere paniekaanvallen door. Alleen, ik kan dat niet tegen haar zeggen want fan heeft ze helemaal niemand meer om over haar problemen mee te praten, want ze wil het er niet over hebben met andere vrienden want die vertrouwt ze minder, ze heeft slecht contact met haar ouders en ze weigert therapie of andere hulp in het algemeen te zoeken (heeft ze voor ik haar kende geprobeerd, maar werkt volgens haar toch niet). Het voelt alsof haar mentale gezondheid mijn verantwoordelijkheid is en ik kan dat niet aan

hoi allemaal, Ik wil graag alles zelf doen, ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Op school, met vrienden maar ook bijvoorbeeld professionele hulp vragen.Ik loop nu ergens voor Traumabehandelingen maar er spelen ook veel andere dingen daarnaast, vaak durf ik dat dus niet te zeggen, alleen ga ik vaak met een heel zwaar gevoel het weekend in en soms ook een avond is dat al lastig. Heeft iemand misschien tips dat het vertellen over mijn gevoelens en waar ik mee zit misschien wat makkelijker gaat?

Hoi!Ik ben weer helemaal into gamen (gaat bij mij altijd in fasen) en ik vroeg me af welke cozy games jullie graag spelen?Ik zou zelf erg van:Stardew Valley Sticky Business House Flipper APICO Mini metro, mini motorways, mini airways, fly corp, en dat soort spellenWat voor spellen zouden jullie aanraden? Ik speel op de laptop. 

Hallo Ik woon al een tijdje op een groep met begeleid wonen, alleen ik heb dus een groot probleem. Ik heb seksuele gevoelens voor een begeleidster en ik weet niet zo goed wat ik moet doen en wat ik ermee moet.   

Het voelt dubbel om dit hier te delen aangezien ik veel heftiger dingen voorbij zie komen maar ik zit hier wel ontzettend mee. Ik heb sinds 2 maanden ongeveer weer een vriendin waar ik stapelverliefd op ben. Ik heb meerdere relaties gehad maar ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Nu weet ik van mezelf dat ik te hard van stapel kan lopen en weet ik van haar dat ze wat ruimte nodig heeft. Dat respecteer ik alleen maar en vind ik dan ook echt oké. Toch zeg ik met mn stomme harses dingen die misschien te intiem zijn of te overweldigend in een beginfase waar ik haar wellicht mee afschrik. Dit wil ik absoluut niet.Iemand die me kan helpen?