Hey, ik ben 18 (hij/hem) en struggle nogal met zelfbeschadiging in de vorm van snijden. Het begon iets van 3, 4 jaar geleden en het is een rare verslaving.
TW voor het uitleggen van verwondingen- Het probleem is dat het steeds erger word en dat ik eigenlijk altijd naar het ziekenhuis zou moeten voor hechtingen (vorige paar keren heb ik m'n spier geraakt, en elke keer dat ik snijd raak ik vet en aders) maar dit telkens niet doe omdat ik er simpelweg niet tegen kan dat de wonden dan kleiner gemaakt worden met hechtingen. Voor mij zijn de littekens heel belangrijk, ik wil zien wat ik mezelf heb aangedaan en vond het dus vreselijk als ze kleiner worden.
Ik weet gewoon niet echt wat ik moet doen. Ik had een psycholoog die gekapt is met me omdat ze niet wist wat ze kon doen om mij te helpen. Het voelt steeds te klein en alsof het niet 'telt' waardoor ik elke keer weer ergere wonden maak en ik weet gewoon echt niet hoe ik ervoor kan zorgen dat ik niet ooit in het ziekenhuis beland (niet alleen voor hechtingen). Ik ben niet suïcidaal ofzo, het is gewoon een kutverslaving.
Ik weet niet hoe ik mezelf ervan kan overtuigen dat kleinere wonden genoeg zijn, en dat ze niet zo diep hoeven. Ik vind het prima om te automutileren- het geeft me rust en ik heb er niks tegen, het zorgt er juist voor dat ik me goed voel. Ik weet gewoon dat het nu langzaam gevaarlijk wordt.
