Je (weer) oké voelen

Hey,Vroeger ben ik een tijdje naar een psycholoog geweest. Het viel mijn moeder op dat ik altijd meer emotioneel, meer uitgeput en meer teruggetrokken was als ik thuis kwam. Sinds korte tijd ga ik weer naar een psycholoog en nu herken ik dat wat mijn moeder toen zei, terwijl ik juist het idee heb dat ik een goede klik heb met mijn psycholoog.  Is dit iets wat anderen herkennen?  Zitten jullie ook meer in een dip als je thuiskomt van therapie? 

Ik voel me de laatste tijd veel somber en heb maar 1 iemand waarmee ik kan praten maar die heeft natuurlijk ook niet altijd tijd. M'n moeder wil ik hiermee niet belasten want dan gaat ze zich ook zorgen om me maken dus wil ik het zelf oplossen. Iemand die ook iets soortgelijks meemaakt? Ik hoop het wel om met mensen die ook zoiets meemaken te kunnen praten🙏

Ik ben een half jaar geleden verkracht door een jongen binnen mijn cirkel, en het voelt zo zwak, maar ik heb nog steeds zo veel moeite met er mee omgaan. Ik heb zo weinig energie en ik heb het gevoel alsof ik geen enkele kant op kan gaan. Ik laat het merken alsof het goed met mij gaat. Ik heb aangifte gedaan (met bewijs en meerdere getuigen) maar de politie vond dit niet genoeg en heeft ervoor besloten om niet verder te gaan in mijn aangifte. Ik weet gewoon niet hoe ik mezelf sterk moet houden, want ik voel me door mijn omgeving (al helemaal omdat ik sinds minder dan een jaar op mezelf woon) geforceerd om het binnen te houden, en ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan.

Heyy allemaal, Ik ben al lang niet op het forum aanwezig geweest. Goed teken toch? Zeker weten :). Ik hoop dat deze categorie ook bedoelt is voor de positieve gevoelens en niet alleen de negatieve, je moet een beetje balans hebben toch? Zoals ik al aangaf, het gaat de goede kant op. Ik heb fantastische vrienden nu, leuke dingen om naar vooruit te kijken en misschien wel het belangrijkste, ik kan mijn psychose steeds beter onder controle houden en heb nu ook zelf de regie in handen over mijn medicatie, wat ontzettend fijn is.Ik pak het leven stukje bij beetje steeds meer op. Zo heb ik nu gesolliciteerd voor een vakantiebaantje (schoonmaken in de zorg, bij mensen thuis die huishoudelijke hulp nodig hebben) en ga ik over naar het examenjaar en ben ik hopelijk in twee jaar eindelijk klaar met de havo. Hopelijk blijft het zo goed gaan, ik wil het ook niet jinxen natuurlijk ;). Er zijn nog wel dipjes soms, dat het niet zo goed gaat, maar daar kom ik steeds sneller uit. Die zullen ook wel bli

Hoi ik ben al 2 weken lang thuis geweest. En ik bouw inmiddels in 4 weken tijd weer wat werk uren op.Nu merk ik sinds ik tegen de burn out ben gelopen dat mijn hoofd heel veel pieker gedachten heeft. En heel veel impulsieve gedachtes.Ik zit in een gelukkige relatie. Een hele goed liefdevolle vriend. En had deze gedachtes allemaal voor de laatste druppel in de emmer kwam niet.maar nu spookt er gewoon in mijn hoofd gedachtes zoals: je vind jezelf niet meer mooi, wie is dat in de spiegel, ik voel geen liefde meer van niemand, als ik liefde niet meer voel… val ik dan op vrouwen, oh het valt me op dat vrouwen mooi zijn, ik wil niet op vrouwen vallen ik wil ze niet eens aanraken of er mee in een relatie, ben ik dan ongelukkig met mijn vriend?, wilt hij me nog wel?  kortom allemaal dingen afvragen en helemaal gek worden van jezelf.  Ik heb al een ggz praktijkondersteuner maar daar haal ik niet zoveel uit. Alleen rondjes lopen, mediteren, praten en rust pakken.Hebben jullie dit ook meegemaakt?

Hoi,Ik zit een langere tijd ergens mee, maar praat hier zelde over, omdat ik niet weet met wie en er heerst een schaamte over dit onderwerp. Vandaag ben ik met een vriend naar de film Paaz geweest. Ik had nooit echt de trailer goed beken rot ik hsd besloten om een kaartje te kopen en had mijn huiswerk niet goed gedaan.De gevoelens, gedachten en de depressie van het hoofdpersonage, waren precies mijn gevoelens en gedachten 7 jaar geleden. Ik was depricisief en dacht die periode veel aan zelfdoding. De film kwam daardoor erg binnen en was confronterend. Mijn angst heeft me ook weer houden van pogingen.  Laat ik wat dieper in gaan op mijn verhaal. In mijn leven heb ik drie periodes gehad met zelfmoord gedachten. De 1e was in groep 8 ik was eenzaam en werd gepest op school en vond mezelf minder. Ik was er niet actief mee bezig.  2e keer was wel al wat serieuzer. Ik zat in mojn examenjaar van de middelbare. Mijn vader was een paar maanden overleden. Ik gunde mezelf geen tijd om te rouwen en

Hi, ik ben 20 en mijn (eerste) relatie van 2,5 jaar is 2 maanden geleden uitgegaan. Hij twijfelde al een tijdje over zijn gevoelens en hij zag geen toekomst meer met mij. Dit doet zo veel pijn. We hadden het zo goed samen.De afgelopen 2 maanden waren zwaar en ik ben bang dat het niet beter gaat worden. Ik voel me erg eenzaam, ook al spreek ik soms met vrienden af. Wanneer ik dan weer alleen ben komt de realisatie weer binnen en voel ik me weer verdrietig. Daarnaast pieker ik er veel over, geef ik mezelf de schuld en slaap ik slecht. Vooral de ochtenden zijn zwaar. Concentreren op school vind ik ook moeilijk Hebben jullie ervaringen hiermee en wordt het daadwerkelijk met tijd beter? Ik wil me graag weer gelukkig voelen maar ik zie dat nog niet gauw gebeuren. 

Hoi!  Ik ben 26 jaar in 2022 ben ik afgestudeerd voor Toerisme en Hospitality ik weet niet of dat dit de juiste keuze is geweest voor mij. heb al veel verschillende beroepen geprobeerd. Gastvrouw, crediteurenadministratie, klantenservice, project medewerker, coupeuse. Maar uiteindelijk paste het allemaal niet bij mij.  Wat ik als kind leuk vond om te doen was buiten spelen, knutselen en sporten. Actief en creatief dus.  ik verveel me op mijn werk omdat er te weinig afwisseling is. Het is vaak de zelfde taken altijd de zelfde locatie en geen connectie met mijn collega’s van 57 en 69 jaar oud.  ik voel me vaak alleen in dit gevoel, alsof iedereen het enorm naar z’n zin heeft op z’n werk behalve ik. Dat zal wel niet zo zijn maar zo voelt het wel, omdat dit onderwerp voor mijn gevoel niet zo vaak besproken wordt.  heeft iemand misschien een leuke tip wat een mooie baan voor mij zou kunnen zijn? Of kan iemand laten weten dat ik hopelijk niet alleen ben.  alvast bedankt ❤️-tekst aangepast do

Hoi,Ik ben iemand van 22 jaar en ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik heb ook nooit iemand leuk gevonden en ik heb ook nooit van anderen te horen gekregen dat ze mij leuk vinden (verliefd op mij zijn). Dit maakt mij best wel onzeker, ik vraag mij namelijk weleens af of er wel iemand is die mij leuk kan vinden. En of ik verliefd kan worden op iemand (ik heb licht autisme dus ik weet niet of her daar aan kan liggen ;-). Ik ben ook een beetje bang dat dit in mijn karakter zit en dat ik een van de weinige mensen ben die op deze leeftijd nog nooit een relatie heeft gehad. Heb ook geen ervaring met onderdelen van relaties (iemand kussen etc).Mijn vriendinnen hebben wel een relatie, zij hebben deze persoon meestal op school leren kennen. Daar ben ik wel een beetjr jaloers op. Ik kan her er niet echt goed met hen over hebben omdat zij er niet zo open over zijn. Of ze zeggen dst het vanzelf komt maar daar heb ik niet zoveel aan. Ik zit inmiddels niet meer op school, ik werk wel maar ik ga ver

Hey ik ben mitchell en ben 23 jaar oud ik kom uit zuidhollandIk hou heel erg van horror, gamen en films kijken vooral horror films disney of sitcomsOok groot harry potter fanIk heb een relatie gehad en helaas is die voorbij,Dus ik voel me best eenzaam

Al meer dan een jaar zit ik in een situationship met een goede vriend van mij. We kennen elkaar via studie en kunnen altijd heel goed met elkaar praten. Toen deze vriendengroep ontstond, kende ik hem al een beetje. Destijds hadden onze andere vrienden zelfs een weddenschap opgezet dat wij met elkaar zouden gaan. Dit is ook gebeurd. Toen ik heel licht opbracht dat ik hem graag een op een beter wilde leren kennen, ging hij best wel snel en ben ik meteen bij hem blijven slapen. Hij was heel lief en gaf me bevestiging dat we samen wat zouden gaan doen. De volgende ochtend twijfelde zelfs ik of dit niet te snel ging, maar een blij gevoel overheerste natuurlijk!Toch merkte ik dat hij snel op zijn gedrag/keuze terug kwam. Nog geen week later kwam ik hem tegen tijdens het uitgaan (hij had drugs gebruikt), vertelde dat hij spijt had van wat er gebeurd was en dat ik beter verdiende. Ik vond dit heel moeilijk aan te horen, ik mag hem natuurlijk, en vond het naar om te horen dat hij zich zo voelde

Hai iedereen  Een vriendin van mij heeft meerdere mentale problemen, en ik ben de enige persoon waarmee ze daarover kan praten, probleem is: ik hou het mentaal niet vol om de hele tijd 'therapeut' te zijn. Sommige dingen waar ze het over heeft zijn ook triggers van mij uit eerdere trauma's. Ik krijg er vaker en ergere paniekaanvallen door. Alleen, ik kan dat niet tegen haar zeggen want fan heeft ze helemaal niemand meer om over haar problemen mee te praten, want ze wil het er niet over hebben met andere vrienden want die vertrouwt ze minder, ze heeft slecht contact met haar ouders en ze weigert therapie of andere hulp in het algemeen te zoeken (heeft ze voor ik haar kende geprobeerd, maar werkt volgens haar toch niet). Het voelt alsof haar mentale gezondheid mijn verantwoordelijkheid is en ik kan dat niet aan

hoi allemaal, Ik wil graag alles zelf doen, ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Op school, met vrienden maar ook bijvoorbeeld professionele hulp vragen.Ik loop nu ergens voor Traumabehandelingen maar er spelen ook veel andere dingen daarnaast, vaak durf ik dat dus niet te zeggen, alleen ga ik vaak met een heel zwaar gevoel het weekend in en soms ook een avond is dat al lastig. Heeft iemand misschien tips dat het vertellen over mijn gevoelens en waar ik mee zit misschien wat makkelijker gaat?

Hoi!Ik ben weer helemaal into gamen (gaat bij mij altijd in fasen) en ik vroeg me af welke cozy games jullie graag spelen?Ik zou zelf erg van:Stardew Valley Sticky Business House Flipper APICO Mini metro, mini motorways, mini airways, fly corp, en dat soort spellenWat voor spellen zouden jullie aanraden? Ik speel op de laptop. 

Hallo Ik woon al een tijdje op een groep met begeleid wonen, alleen ik heb dus een groot probleem. Ik heb seksuele gevoelens voor een begeleidster en ik weet niet zo goed wat ik moet doen en wat ik ermee moet.   

Het voelt dubbel om dit hier te delen aangezien ik veel heftiger dingen voorbij zie komen maar ik zit hier wel ontzettend mee. Ik heb sinds 2 maanden ongeveer weer een vriendin waar ik stapelverliefd op ben. Ik heb meerdere relaties gehad maar ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Nu weet ik van mezelf dat ik te hard van stapel kan lopen en weet ik van haar dat ze wat ruimte nodig heeft. Dat respecteer ik alleen maar en vind ik dan ook echt oké. Toch zeg ik met mn stomme harses dingen die misschien te intiem zijn of te overweldigend in een beginfase waar ik haar wellicht mee afschrik. Dit wil ik absoluut niet.Iemand die me kan helpen?

Hoi.Ik heb mogelijk een burn out. Ik heb het druk met school, stage, mijn bijbaan en ik ben aan het revalideren van 2 operaties. Sinds een paar maanden heb ik het ook zwaar met mijn mentale gezondheid waardoor alles oploopt. Ik heb het zwaar en durf het met niemand echt goed te delen. Laatst heb ik het er met mijn ouders over gehad maar ze lijken het niet helemaal te snappen. Heeft iemand misschien tips om me misschien beter open te stellen en misschien me ook beter in mijn vel te gaan voelen? 

Hoi, ik ben recent 18 geworden en ik woon nog steeds thuis. Ik krijg heel erg het gevoel alsof mijn ouders strenger zijn gaan doen sinds mijn verjaardag. Zoals bijvoorbeeld eergisteren, toen mijn school een valentijnsconcert hield met alle muziekeindexamenleerlingen waar ook een paar vriendinnen van mij bij zitten, dus ik ging erheen. Vervolgens was er bij iemand een afterparty dus gingen we daar ook naartoe. Ik dacht dat m’n 4g aanstond maar dat was niet zo en ik heb een aantal keer m’n telefoon gecheckt om te kijken of ik een appje had van m’n ouders. Iets voor twaalf liep ik samen met mijn vriendje naar huis. Hij kreeg een appje van m’n vader dus ik dacht oh shit ik moet even m’n appjes checken. Ik had allemaal boze appjes van m’n moeder en vader, nou, jippie. Dus hij heeft me afgezet en ik ben gaan slapen. De volgende dag was valentijnsdag en m’n ouders wilden dat ik ging leren voor mijn toetsweek(de afgelopen 5 jaar hebben ze zich hier niet mee bemoeid trouwens, ik haal prima cijf

Hoi allemaalDe laatste tijd is er veel veranderd in mijn leven. Allereerst ben ik gediagnosticeerd met een eetstoornis, wat aan de ene kant fijne erkenning voor mijn problemen is en aan de andere kant heel stressvol. Ik sta nu nog op de behandelwachtlijst, maar wanneer ik daar van af kom moet ik eerst een maand lang 2 keer per week naar therapie komen, en daarna 1x per week. En de kliniek is niet in de stad waar ik woon, dus ik moet ook reizen ervoor. Ik ben ook bezig met mijn master, en doe op 2 verschillende plekken vrijwilligerswerk. Deze dingen geven me veel voldoening en houden me goed bezig. Maar het probleem: ik heb geen werk en ben afhankelijk van geld dat ik krijg van mijn vader en mijn DUO lening. Nu heb ik gesolliciteerd voor een bijbaantje op de plek waar ik ook vrijwilligerswerk doe, in de ouderenzorg. Zwaar, maar leuk en voldoenend. Ik wil dit ook graag doen.Maar ik heb dus ondertussen de diagnose gekregen en heb ook met mijn studiecoordinator gepraat. Zij zegt dat er kan

Hi allemaal, Ik heb eetprobleematiek wat even weg was, maar nu weer is teruggekeerd. Ik heb voor zover ik weet (nog) geen diagnose maar mijn behandelaren van GGZ willen wel een verwijzing maken naar een eetstoornis centrum. Ik heb alleen het gevoel dat ik geen recht heb op hulp, omdat ik geen ondergewicht heb en soms last heb van een binge dag. Volgens Google valt alles wat ik doe onder A-typsiche Anorexia Nervosa, maar ik heb het gevoel dat mensen met anorexia nooit een binge hebben? Google benoemd dat na 'extreme' restrictie een binge kan ontstaan als overlevings reactie van je lichaam, maar ik weet niet of ik dit moet geloven. Ik zie online namelijk niet dat mensen met Anorexia binges hebben, het gaat dan meestal over de eetstoornis BED of MIA.  Ik voel me zo slecht, schuldig en walg van mezelf. Maar ondanks dat denk ik dat mijn problemen niet erg genoeg zijn om recht te hebben op hulp.  De vraag:Is er iemand die hier ervaring mee heeft, en mij kan vertellen of mensen met Anorexia n

Hi allemaal, dit is mijn eerste topic op dit forum, dus ik hoop dat ik mijn gevoel een beetje duidelijk kan formulieren.  Ik heb al jaren lang last van een leeg gevoel. Het voelt alsof mijn lichaam & brein op autopilot staan. Een simpel gesprek aanhouden kost super veel moeite omdat mijn gedachtes gewoon leeg zijn. Het gevoel van enthousiasme, blijdschap etc voel ik ook niet. Alles waar ik vroeger interesse in had (hobby’s) doen mij ook niet zo veel meer en laat ik links liggen. Ik wil graag socialer zijn en meer out going, maar zonder brain function kom je niet ver. mijn lichaam voelt momenteel als een omhulsel en ik ga door het leven als marionet pop. Ik wil meer leven in het moment, meer emoties voelen en kunnen zeggen wat ik denk.  iemand hier ervaring mee en of tips hoe ik uit dit gat kom? En kan iemand mij vertellen wat dit eventueel zou kunnen zijn zodat ik wat meer informatie kan vinden? 

hoi allemaal ik ben een meid van 24 , ik heb vrindinnen maar voel me toch eenzaam herkennen meerdere dit ik vind het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en nieuwe vriendschappen op te bouwen

Ik zit er even helemaal doorheen, idk wat ik wil bereiken met deze post maar het moet gewoon even van me af. Ik heb al jaren last van een eetprobleem, vooral dat ik weinig controle ervaar over mijn eetgedrag en veel te veel eet. En de laatste tijd doe ik ook nog iets anders (niet overgeven of de classic eetstoornis dingen, maar ik wil het niet zeggen omdat ik niet weet of dat mag, en ik niemand op ideeën wil brengen) wat niet goed is in de hoop mijn gewicht te beïnvloeden. Ik sta al 5 maanden op de wachtlijst voor een eetstoornis kliniek, maar de huisarts weet niet zeker of ik een eetstoornis heb (ik pas namelijk niet echt onder 1 van de labels, behalve misschien eetstoornis anders gespecificeerd) En vandaag werd ik eindelijk gebeld om een intake te plannen. En dan moet je je gewicht doorgeven!! En ik heb mezelf al expres heel lang niet gewogen omdat ik het niet wilde weten, ik weet dan van mezelf dat ik een mental breakdown zou krijgen. Maarja ik wil wel accurate informatie geven, dus

Dag allemaal 🙂Ik ben erg benieuwd naar jullie tekeningen, dus in dit topic kun je die posten! 

Heyy allemaal, Ik zat vandaag weer in een dipje, was mijn medicatie vergeten in te nemen (handig, erg handig). Ook had ik gisteren een drukke dag gehad, we hadden een surprise party georganiseerd voor mijn oma. Was heel erg gezellig, daar niet van, maar daarna was mijn batterij wel leeg (batterij leeg hihi). Wat mij dan helpt is om muziek te luisteren. Koptelefoon op met noise canceling of radio aan en gewoon even aan niks denken behalve de muziek. Als ik m’n koptelefoon op heb ga ik meestal lekker een eindje wandelen, want ik woon in een prachtige omgeving. Wat helpt voor jou om je op te laden (en heb je misschien muziek suggesties ;))? xx Eenmeisje004-tekst aangepast door In je bol i.v.m. anonimiteit-