Je (weer) oké voelen

Hoi,Ik zit een langere tijd ergens mee, maar praat hier zelde over, omdat ik niet weet met wie en er heerst een schaamte over dit onderwerp. Vandaag ben ik met een vriend naar de film Paaz geweest. Ik had nooit echt de trailer goed beken rot ik hsd besloten om een kaartje te kopen en had mijn huiswerk niet goed gedaan.De gevoelens, gedachten en de depressie van het hoofdpersonage, waren precies mijn gevoelens en gedachten 7 jaar geleden. Ik was depricisief en dacht die periode veel aan zelfdoding. De film kwam daardoor erg binnen en was confronterend. Mijn angst heeft me ook weer houden van pogingen.  Laat ik wat dieper in gaan op mijn verhaal. In mijn leven heb ik drie periodes gehad met zelfmoord gedachten. De 1e was in groep 8 ik was eenzaam en werd gepest op school en vond mezelf minder. Ik was er niet actief mee bezig.  2e keer was wel al wat serieuzer. Ik zat in mojn examenjaar van de middelbare. Mijn vader was een paar maanden overleden. Ik gunde mezelf geen tijd om te rouwen en

Hi, ik ben 20 en mijn (eerste) relatie van 2,5 jaar is 2 maanden geleden uitgegaan. Hij twijfelde al een tijdje over zijn gevoelens en hij zag geen toekomst meer met mij. Dit doet zo veel pijn. We hadden het zo goed samen.De afgelopen 2 maanden waren zwaar en ik ben bang dat het niet beter gaat worden. Ik voel me erg eenzaam, ook al spreek ik soms met vrienden af. Wanneer ik dan weer alleen ben komt de realisatie weer binnen en voel ik me weer verdrietig. Daarnaast pieker ik er veel over, geef ik mezelf de schuld en slaap ik slecht. Vooral de ochtenden zijn zwaar. Concentreren op school vind ik ook moeilijk Hebben jullie ervaringen hiermee en wordt het daadwerkelijk met tijd beter? Ik wil me graag weer gelukkig voelen maar ik zie dat nog niet gauw gebeuren. 

Hoi!  Ik ben 26 jaar in 2022 ben ik afgestudeerd voor Toerisme en Hospitality ik weet niet of dat dit de juiste keuze is geweest voor mij. heb al veel verschillende beroepen geprobeerd. Gastvrouw, crediteurenadministratie, klantenservice, project medewerker, coupeuse. Maar uiteindelijk paste het allemaal niet bij mij.  Wat ik als kind leuk vond om te doen was buiten spelen, knutselen en sporten. Actief en creatief dus.  ik verveel me op mijn werk omdat er te weinig afwisseling is. Het is vaak de zelfde taken altijd de zelfde locatie en geen connectie met mijn collega’s van 57 en 69 jaar oud.  ik voel me vaak alleen in dit gevoel, alsof iedereen het enorm naar z’n zin heeft op z’n werk behalve ik. Dat zal wel niet zo zijn maar zo voelt het wel, omdat dit onderwerp voor mijn gevoel niet zo vaak besproken wordt.  heeft iemand misschien een leuke tip wat een mooie baan voor mij zou kunnen zijn? Of kan iemand laten weten dat ik hopelijk niet alleen ben.  alvast bedankt ❤️-tekst aangepast do

Hoi,Ik ben iemand van 22 jaar en ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik heb ook nooit iemand leuk gevonden en ik heb ook nooit van anderen te horen gekregen dat ze mij leuk vinden (verliefd op mij zijn). Dit maakt mij best wel onzeker, ik vraag mij namelijk weleens af of er wel iemand is die mij leuk kan vinden. En of ik verliefd kan worden op iemand (ik heb licht autisme dus ik weet niet of her daar aan kan liggen ;-). Ik ben ook een beetje bang dat dit in mijn karakter zit en dat ik een van de weinige mensen ben die op deze leeftijd nog nooit een relatie heeft gehad. Heb ook geen ervaring met onderdelen van relaties (iemand kussen etc).Mijn vriendinnen hebben wel een relatie, zij hebben deze persoon meestal op school leren kennen. Daar ben ik wel een beetjr jaloers op. Ik kan her er niet echt goed met hen over hebben omdat zij er niet zo open over zijn. Of ze zeggen dst het vanzelf komt maar daar heb ik niet zoveel aan. Ik zit inmiddels niet meer op school, ik werk wel maar ik ga ver

Hey ik ben mitchell en ben 23 jaar oud ik kom uit zuidhollandIk hou heel erg van horror, gamen en films kijken vooral horror films disney of sitcomsOok groot harry potter fanIk heb een relatie gehad en helaas is die voorbij,Dus ik voel me best eenzaam

Al meer dan een jaar zit ik in een situationship met een goede vriend van mij. We kennen elkaar via studie en kunnen altijd heel goed met elkaar praten. Toen deze vriendengroep ontstond, kende ik hem al een beetje. Destijds hadden onze andere vrienden zelfs een weddenschap opgezet dat wij met elkaar zouden gaan. Dit is ook gebeurd. Toen ik heel licht opbracht dat ik hem graag een op een beter wilde leren kennen, ging hij best wel snel en ben ik meteen bij hem blijven slapen. Hij was heel lief en gaf me bevestiging dat we samen wat zouden gaan doen. De volgende ochtend twijfelde zelfs ik of dit niet te snel ging, maar een blij gevoel overheerste natuurlijk!Toch merkte ik dat hij snel op zijn gedrag/keuze terug kwam. Nog geen week later kwam ik hem tegen tijdens het uitgaan (hij had drugs gebruikt), vertelde dat hij spijt had van wat er gebeurd was en dat ik beter verdiende. Ik vond dit heel moeilijk aan te horen, ik mag hem natuurlijk, en vond het naar om te horen dat hij zich zo voelde

Hai iedereen  Een vriendin van mij heeft meerdere mentale problemen, en ik ben de enige persoon waarmee ze daarover kan praten, probleem is: ik hou het mentaal niet vol om de hele tijd 'therapeut' te zijn. Sommige dingen waar ze het over heeft zijn ook triggers van mij uit eerdere trauma's. Ik krijg er vaker en ergere paniekaanvallen door. Alleen, ik kan dat niet tegen haar zeggen want fan heeft ze helemaal niemand meer om over haar problemen mee te praten, want ze wil het er niet over hebben met andere vrienden want die vertrouwt ze minder, ze heeft slecht contact met haar ouders en ze weigert therapie of andere hulp in het algemeen te zoeken (heeft ze voor ik haar kende geprobeerd, maar werkt volgens haar toch niet). Het voelt alsof haar mentale gezondheid mijn verantwoordelijkheid is en ik kan dat niet aan

hoi allemaal, Ik wil graag alles zelf doen, ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Op school, met vrienden maar ook bijvoorbeeld professionele hulp vragen.Ik loop nu ergens voor Traumabehandelingen maar er spelen ook veel andere dingen daarnaast, vaak durf ik dat dus niet te zeggen, alleen ga ik vaak met een heel zwaar gevoel het weekend in en soms ook een avond is dat al lastig. Heeft iemand misschien tips dat het vertellen over mijn gevoelens en waar ik mee zit misschien wat makkelijker gaat?

Hoi!Ik ben weer helemaal into gamen (gaat bij mij altijd in fasen) en ik vroeg me af welke cozy games jullie graag spelen?Ik zou zelf erg van:Stardew Valley Sticky Business House Flipper APICO Mini metro, mini motorways, mini airways, fly corp, en dat soort spellenWat voor spellen zouden jullie aanraden? Ik speel op de laptop. 

Hallo Ik woon al een tijdje op een groep met begeleid wonen, alleen ik heb dus een groot probleem. Ik heb seksuele gevoelens voor een begeleidster en ik weet niet zo goed wat ik moet doen en wat ik ermee moet.   

Het voelt dubbel om dit hier te delen aangezien ik veel heftiger dingen voorbij zie komen maar ik zit hier wel ontzettend mee. Ik heb sinds 2 maanden ongeveer weer een vriendin waar ik stapelverliefd op ben. Ik heb meerdere relaties gehad maar ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Nu weet ik van mezelf dat ik te hard van stapel kan lopen en weet ik van haar dat ze wat ruimte nodig heeft. Dat respecteer ik alleen maar en vind ik dan ook echt oké. Toch zeg ik met mn stomme harses dingen die misschien te intiem zijn of te overweldigend in een beginfase waar ik haar wellicht mee afschrik. Dit wil ik absoluut niet.Iemand die me kan helpen?

Hoi.Ik heb mogelijk een burn out. Ik heb het druk met school, stage, mijn bijbaan en ik ben aan het revalideren van 2 operaties. Sinds een paar maanden heb ik het ook zwaar met mijn mentale gezondheid waardoor alles oploopt. Ik heb het zwaar en durf het met niemand echt goed te delen. Laatst heb ik het er met mijn ouders over gehad maar ze lijken het niet helemaal te snappen. Heeft iemand misschien tips om me misschien beter open te stellen en misschien me ook beter in mijn vel te gaan voelen? 

Hoi, ik ben recent 18 geworden en ik woon nog steeds thuis. Ik krijg heel erg het gevoel alsof mijn ouders strenger zijn gaan doen sinds mijn verjaardag. Zoals bijvoorbeeld eergisteren, toen mijn school een valentijnsconcert hield met alle muziekeindexamenleerlingen waar ook een paar vriendinnen van mij bij zitten, dus ik ging erheen. Vervolgens was er bij iemand een afterparty dus gingen we daar ook naartoe. Ik dacht dat m’n 4g aanstond maar dat was niet zo en ik heb een aantal keer m’n telefoon gecheckt om te kijken of ik een appje had van m’n ouders. Iets voor twaalf liep ik samen met mijn vriendje naar huis. Hij kreeg een appje van m’n vader dus ik dacht oh shit ik moet even m’n appjes checken. Ik had allemaal boze appjes van m’n moeder en vader, nou, jippie. Dus hij heeft me afgezet en ik ben gaan slapen. De volgende dag was valentijnsdag en m’n ouders wilden dat ik ging leren voor mijn toetsweek(de afgelopen 5 jaar hebben ze zich hier niet mee bemoeid trouwens, ik haal prima cijf

Hoi allemaalDe laatste tijd is er veel veranderd in mijn leven. Allereerst ben ik gediagnosticeerd met een eetstoornis, wat aan de ene kant fijne erkenning voor mijn problemen is en aan de andere kant heel stressvol. Ik sta nu nog op de behandelwachtlijst, maar wanneer ik daar van af kom moet ik eerst een maand lang 2 keer per week naar therapie komen, en daarna 1x per week. En de kliniek is niet in de stad waar ik woon, dus ik moet ook reizen ervoor. Ik ben ook bezig met mijn master, en doe op 2 verschillende plekken vrijwilligerswerk. Deze dingen geven me veel voldoening en houden me goed bezig. Maar het probleem: ik heb geen werk en ben afhankelijk van geld dat ik krijg van mijn vader en mijn DUO lening. Nu heb ik gesolliciteerd voor een bijbaantje op de plek waar ik ook vrijwilligerswerk doe, in de ouderenzorg. Zwaar, maar leuk en voldoenend. Ik wil dit ook graag doen.Maar ik heb dus ondertussen de diagnose gekregen en heb ook met mijn studiecoordinator gepraat. Zij zegt dat er kan

Hi allemaal, Ik heb eetprobleematiek wat even weg was, maar nu weer is teruggekeerd. Ik heb voor zover ik weet (nog) geen diagnose maar mijn behandelaren van GGZ willen wel een verwijzing maken naar een eetstoornis centrum. Ik heb alleen het gevoel dat ik geen recht heb op hulp, omdat ik geen ondergewicht heb en soms last heb van een binge dag. Volgens Google valt alles wat ik doe onder A-typsiche Anorexia Nervosa, maar ik heb het gevoel dat mensen met anorexia nooit een binge hebben? Google benoemd dat na 'extreme' restrictie een binge kan ontstaan als overlevings reactie van je lichaam, maar ik weet niet of ik dit moet geloven. Ik zie online namelijk niet dat mensen met Anorexia binges hebben, het gaat dan meestal over de eetstoornis BED of MIA.  Ik voel me zo slecht, schuldig en walg van mezelf. Maar ondanks dat denk ik dat mijn problemen niet erg genoeg zijn om recht te hebben op hulp.  De vraag:Is er iemand die hier ervaring mee heeft, en mij kan vertellen of mensen met Anorexia n

Hi allemaal, dit is mijn eerste topic op dit forum, dus ik hoop dat ik mijn gevoel een beetje duidelijk kan formulieren.  Ik heb al jaren lang last van een leeg gevoel. Het voelt alsof mijn lichaam & brein op autopilot staan. Een simpel gesprek aanhouden kost super veel moeite omdat mijn gedachtes gewoon leeg zijn. Het gevoel van enthousiasme, blijdschap etc voel ik ook niet. Alles waar ik vroeger interesse in had (hobby’s) doen mij ook niet zo veel meer en laat ik links liggen. Ik wil graag socialer zijn en meer out going, maar zonder brain function kom je niet ver. mijn lichaam voelt momenteel als een omhulsel en ik ga door het leven als marionet pop. Ik wil meer leven in het moment, meer emoties voelen en kunnen zeggen wat ik denk.  iemand hier ervaring mee en of tips hoe ik uit dit gat kom? En kan iemand mij vertellen wat dit eventueel zou kunnen zijn zodat ik wat meer informatie kan vinden? 

hoi allemaal ik ben een meid van 24 , ik heb vrindinnen maar voel me toch eenzaam herkennen meerdere dit ik vind het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en nieuwe vriendschappen op te bouwen

Ik zit er even helemaal doorheen, idk wat ik wil bereiken met deze post maar het moet gewoon even van me af. Ik heb al jaren last van een eetprobleem, vooral dat ik weinig controle ervaar over mijn eetgedrag en veel te veel eet. En de laatste tijd doe ik ook nog iets anders (niet overgeven of de classic eetstoornis dingen, maar ik wil het niet zeggen omdat ik niet weet of dat mag, en ik niemand op ideeën wil brengen) wat niet goed is in de hoop mijn gewicht te beïnvloeden. Ik sta al 5 maanden op de wachtlijst voor een eetstoornis kliniek, maar de huisarts weet niet zeker of ik een eetstoornis heb (ik pas namelijk niet echt onder 1 van de labels, behalve misschien eetstoornis anders gespecificeerd) En vandaag werd ik eindelijk gebeld om een intake te plannen. En dan moet je je gewicht doorgeven!! En ik heb mezelf al expres heel lang niet gewogen omdat ik het niet wilde weten, ik weet dan van mezelf dat ik een mental breakdown zou krijgen. Maarja ik wil wel accurate informatie geven, dus

Hoi, ik heb nu ongeveer 20 maanden in een burn-out/angststoornis. Het gaat langzaam maar zeker beter! Maar omdat ik mij beter voel wil ik graag dingen ondernemen en niet meer thuis zitten. Ik ga nu maar 4 uurtjes naar stage (meer kan niet) en ik heb maar anderhalf uur per week school. Ik zit dus veel thuis en heb ook geen vrienden meer. Ik heb mij al aangesloten bij join-us (zowel online als fysiek). Helaas tot dus ver nog geen echte klik met iemand gehad. Ik begin daardoor heel erg aan mijzelf te twijfelen of ik wel goed genoeg ben. Ik heb gelukkig steun van m’n ouders. Maar ik wil heel graag sociale connecties van mijn leeftijd hebben. Het nadeel is dat ik heel introvert ben. En ik stel mij ook te snel kwetsbaar op bij mensen. Waardoor 1 persoon al gauw mijn levenslijn word en als dat contact verwaterd voelt het als diepe rouw en weet ik niet meer wat ik moet of kan doen. Ik ga ook niet uit want ik raak daar heel erg overprikkeld van. Ik drink ook geen alcohol dus ik val al snel buit

Dag allemaal 🙂Ik ben erg benieuwd naar jullie tekeningen, dus in dit topic kun je die posten! 

Heyy allemaal, Ik zat vandaag weer in een dipje, was mijn medicatie vergeten in te nemen (handig, erg handig). Ook had ik gisteren een drukke dag gehad, we hadden een surprise party georganiseerd voor mijn oma. Was heel erg gezellig, daar niet van, maar daarna was mijn batterij wel leeg (batterij leeg hihi). Wat mij dan helpt is om muziek te luisteren. Koptelefoon op met noise canceling of radio aan en gewoon even aan niks denken behalve de muziek. Als ik m’n koptelefoon op heb ga ik meestal lekker een eindje wandelen, want ik woon in een prachtige omgeving. Wat helpt voor jou om je op te laden (en heb je misschien muziek suggesties ;))? xx Eenmeisje004-tekst aangepast door In je bol i.v.m. anonimiteit- 

Hi dit leek me leuk om te vragenWat waren jouw goede voornemens van 2025? Hoe zijn die gegaan? Heb je ze gehaald? Of heb je sommige bijgesteld? Bleken ze minder belangrijk voor je te zijn dan je had verwacht? Of ben je er nog mee bezig? Heb je voornemens voor 2026? Zo ja, wat zijn ze? Hoe ben je van plan om ze te halen?Ik zal zelf eerst gaan:Ik had voor 2025 een soort bingo van kleinere voornemens, degene die ik heb gehaald zijn:5km hardlopen zonder te stoppen De borstcrawl opnieuw leren Een dagje uit gaan met al mijn broertjes en zusjes Boeken aan de minibieb geven Nieuw museum bezoeken Iets voor mezelf haken 20 boeken lezen Bloed doneren Mijn master beginnen!Het is me niet gelukt om: een pull-up te doen, meringues met aquafaba maken, 12 no screen days, 5 gangen diner koken, in een random trein stappen en bij de bestemming uit eten gaan & geocachen proberen (vooral omdat ik de bingo een lange tijd kwijt was lol)Deze kleine doelen vond ik erg leuk. Misschien stel ik ook nog wel ext

Hoi allemaal,ik heb al een tijd last van mentale problemen, depressie, nutteloos voelen etc etc. Het lukt ook al een hele poos niet met een baantje zoeken wat het dus erger maakt, om het feit dat het niet lukt en het feit dat ik elke dag niks te doen heb. Ik wil ook graag praten met iemand maar ik kan pas in 2026 behandeld worden door de psycholoog, weet iemand een tijdelijke oplossing tot dan?groetjesss

Hey allemaal, ik denk dat dit een lang bericht gaat worden want ik weet niet hoe ik het allemaal goed uit moet leggen.Ik begin met dat ik me heel erg eenzaam voel. Ik heb 0 vriendinnen of vrienden en ik zit dus ook niet in vriendengroepen ofzo. Ik heb ook geen vriend en eigenlijk niemand behalve mijn moeder waar ik gezellig mee kan kletsen. Ik wil echt zo graag een vriendengroep en een vriend, maar ik ben een ontzettend saai en verlegen persoon en ik praat niet makkelijk en ik maak nooit iets mee om over te praten. Ik heb dit jaar een tussenjaar genomen omdat ik de eerste 4 dagen op de opleiding zo heftig en spannend vond dat ik het niet meer aan kon. Dat was mijn enige hoop om een beetje het leven te krijgen wat ik graag wil, maar dat is dus mislukt. Ik zit nu dus eigenlijk alleen maar thuis of ik ben bij mijn paarden. Wat mijn eenzaamheidsgevoel nog erger maakt is dat mijn zus letterlijk alles heeft wat ik wil. Ze heeft veel vrienden en vriendinnen, elk weekend of avond wel iets te d

Hi allemaal,Mijn naam is Sabine, en ik heb sinds vorig jaar last van ptss door een toxische relatie. Er is veel gebeurd in deze tijd; zwangerschap, miskraam, seksuele en mentale mishandeling. Ik had in die tijd wel vrienden, maar nooit echt met iemand erover kunnen praten.Na een tijd had ik het eindelijk uit gemaakt, maar niet nadat hij me nog probeerde te manipuleren, zeggen dat ik zijn toekomst heb verpest en dat ik altijd van hem zou zijn. Dit was heftig voor mij, en besloot ik om naar de praktijkondersteuner te gaan om erover te kunnen praten, en omdat als ik elke keer maar een bekende geur, geluid of persoon zag (die op hem leek) een paniekaanval kreeg. Nadat het weer wat beter ging, stopte ik met gaan, maar na een heftige ervaring te hebben meegemaakt, besprak ik het weer met de huisarts. Ik heb nu sindsdien ook een burn-out, ben ik thuis en vind ik het lastig om weer motivatie te vinden. Naast dat heb ik niemand om erover te praten. Ik heb volgend jaar een afspraak bij een psych