vriendin met mentale problemen

Heyy wat een lastige situatie, ik snap wel dat je je zo een beetje verantwoordelijk voelt voor haar welzijn. Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid ❤ Jouw nummer 1 verantwoordelijkheid is jouw eigen welzijn!!

Ik denk dat je dit beter met haar kunt bespreken, ook al is dat erg lastig. Misschien als je in dat gesprek ook nogmaals aandringt op externe hulp (bijv. praktijkondersteuner van de huisarts of misschien een vertrouwenspersoon op school als ze nog op school zit), dat ze dan eerder dat zal aannemen?

Erg vervelend maar wel een belangrijke grens om te trekken naar mijn mening
Hopelijk is het snel opgelost, succes!!

Hey!

Ik heb ooit een vergelijkbare situatie gehad. Mijn destijds beste vriendin kampte met een eetstoornis en ik was de enige vriendin die het wist. Andere vriendinnen vermoedden het uiteraard wel en vroegen aan mij wat er aan de hand was. Mijn beste vriendin had me laten zweren dat ik het aan niemand verder zou vertellen. Ik leefde dus deels haar leugen. Ik vond dat echt zwaar. Ik dacht destijds: zij is degene die zich slecht voelt, zij heeft het echt zwaar, mijn gevoel doet er niet toe. Ik ben verder gezond en gelukkig. 

Maar nu ik wat ouder ben, heb ik wel echt geleerd dat, hoe oneerlijk ook, ik ook gewoon mijn eigen gevoel heb. Dat kan je niet ontkennen. Dat jij het zwaar vindt en het mentaal niet aan kan is gewoon een feit. Loop daar ook niet voor weg. Je mag echt voor jezelf kiezen, ook al lijkt dat in eerste instantie misschien gemeen of oneerlijk.

Zoals eerder werd gezegd, je kunt dit het beste wel met je vriendin bespreken. Misschien gaat ze het wel heel erg vinden, maar wederom hoe crux ook, dat doet er niet toe voor jouw gevoel. Haar probleem, is haar probleem. Uiteraard kan je ervoor haar zijn als vriendin, maar als het tenkoste gaat van jezelf, kan je je ook afvragen of zij als vriendin niet ‘gemeen’ is. Ze kan je natuurlijk niet ‘gebruiken’ als therapeut

Dat je je eigen grens trekt betekent niet dat je een slechte vriendin bent. Dat zal je vriendin vast ook wel begrijpen, zodra zij zich mentaal beter zal voelen. 

En het standaard voorbeeld: een gebroken been kun je medisch snel behandelen, een mentale pijn uiteraard niet. Zie het ook zo. Je bent niet haar huisarts, maar een vriendin.

Dit gesprek hoeft niet beladen of gemeen te zijn, probeer afstand te nemen. Zeg bijvoorbeeld dat je tot een bepaalde tijd kan afspreken. Kan je hier wellicht met iemand over praten die er wat verder vanaf staat? 

Het komt goed!