18 geworden, ruzie met ouders

Hoi, ik ben recent 18 geworden en ik woon nog steeds thuis. Ik krijg heel erg het gevoel alsof mijn ouders strenger zijn gaan doen sinds mijn verjaardag. Zoals bijvoorbeeld eergisteren, toen mijn school een valentijnsconcert hield met alle muziekeindexamenleerlingen waar ook een paar vriendinnen van mij bij zitten, dus ik ging erheen. Vervolgens was er bij iemand een afterparty dus gingen we daar ook naartoe. Ik dacht dat m’n 4g aanstond maar dat was niet zo en ik heb een aantal keer m’n telefoon gecheckt om te kijken of ik een appje had van m’n ouders. Iets voor twaalf liep ik samen met mijn vriendje naar huis. Hij kreeg een appje van m’n vader dus ik dacht oh shit ik moet even m’n appjes checken. Ik had allemaal boze appjes van m’n moeder en vader, nou, jippie. Dus hij heeft me afgezet en ik ben gaan slapen. De volgende dag was valentijnsdag en m’n ouders wilden dat ik ging leren voor mijn toetsweek(de afgelopen 5 jaar hebben ze zich hier niet mee bemoeid trouwens, ik haal prima cijfers en sta niet lager dan een 6). Maar wij hadden dus al dingen gepland dus nou daar ging ik sowieso heen. Ik heb wel m’n vader geappt dat ik niet mee at en dat ik met hem was op fucking VALENTIJNSDAG maar goed. Dus wij uit eten ook, super gezellig, zit niet op mijn telefoon tot hij gaat betalen, allemaal boze appjes van m’n moeder dat ze het niet acceptabel vindt en dreigt ook om me uit huis te zetten. Ik zeg dit tegen m’n vriendje en we snappen beide niet wat ik fout heb gedaan maar besluiten dat het het beste is gelijk naar huis te gaan. Het is heel koud dus ik loop het laatste stuk zelf naar huis, hij had geen jas aan en het was -1. Ik kom thuis om iets voor achten en ga gelijk naar boven om het gesprek uit te stellen. Ik ruim m’n kamer op zodat ze een ding minder heeft om boos op te zijn en ik ga ook douchen. Uiteindelijk ga ik in m’n pyjama naar beneden om het gesprek aan te gaan en word gelijk weer naar boven gestuurd door m’n moeder die zegt dat het onacceptabel is dat ik me zo uit het gezin onttrek. Ik hoor van m’n broertje dat ze dacht dat ik nog niet thuis was en de deur van binnenuit op slot ging doen zodat ik met geen mogelijkheid binnen zou kunnen komen. Anyways, ik loop weer terug naar m’n kamer en bel m’n vriendje huilend op omdat we zo’n leuke dag hadden gehad en dat t dan toch zo moest eindigen. Hij geeft me emotional support want ja dat doet hij gewoon en op een gegeven moment zegt hij dat hij in de paar keren dat hij bij mij is geweest nooit echt liefde heb gevoeld. Nou ik nog meer huilen natuurlijk omdat het eigenlijk wel waar is. (Hij had er meteen spijt van wat hij had gezegd maar ik zei dat t beter is om de waarheid onder ogen te komen dan er omheen te draaien) op een gegeven moment hebben we opgehangen en ben ik in slaap gevallen. Mijn vraag is hoe ga ik ermee om? Ik zit trouwens nog op de middelbare school in de 6e maar voor de studie die ik wil doen moet ik een voorprogramma doen om er in te komen dus ik ga een tussenjaar nemen. Dus waarschijnlijk blijf ik dan alsnog thuis wonen. Hoe ga ik hier mee om/ is er iets dat ik kan doen om t beter te maken? Oh ja m’n vader was op zich een soort van aan mijn kant maar hij staat in principe aan die van haar.