Al meer dan een jaar zit ik in een situationship met een goede vriend van mij. We kennen elkaar via studie en kunnen altijd heel goed met elkaar praten. Toen deze vriendengroep ontstond, kende ik hem al een beetje. Destijds hadden onze andere vrienden zelfs een weddenschap opgezet dat wij met elkaar zouden gaan.
Dit is ook gebeurd. Toen ik heel licht opbracht dat ik hem graag een op een beter wilde leren kennen, ging hij best wel snel en ben ik meteen bij hem blijven slapen. Hij was heel lief en gaf me bevestiging dat we samen wat zouden gaan doen. De volgende ochtend twijfelde zelfs ik of dit niet te snel ging, maar een blij gevoel overheerste natuurlijk!
Toch merkte ik dat hij snel op zijn gedrag/keuze terug kwam. Nog geen week later kwam ik hem tegen tijdens het uitgaan (hij had drugs gebruikt), vertelde dat hij spijt had van wat er gebeurd was en dat ik beter verdiende. Ik vond dit heel moeilijk aan te horen, ik mag hem natuurlijk, en vond het naar om te horen dat hij zich zo voelde. Dit hebben we nuchter ook met elkaar besproken.
Fast forward: we zijn een keer wat gaan drinken. Heel gezellig was het, we zijn immers goede vrienden. Maar toch kwam het niet echt verder. Hij viel in herhaling over het feit dat hij nog met dingen struggelde en dat ik beter verdiende. Omdat ik hem leuk vond, vond ik dit moeilijk te accepteren. We zijn een aantal keer met elkaar in bed beland.
Afgelopen zomer ging hij iemand daten. Dat deed me heel veel pijn. De avond dat hij mij dat vertelde, waren we aan het stappen en heb ik voor het eerst ook 3mmc gebruikt. Daarnaast is hij bij mij uit de kast gekomen. We zijn met elkaar in bed beland (hij gaf aan dat hij nog niet exclusief was met dat meisje). De volgende dag voelde ik me heel slecht. We hebben het uitgepraat. Hij vertelde dat hij veel over ons heeft nagedacht, maar al weet dat het niets tussen ons gaat worden.
Na de zomer ging het best wel goed. Het deed allemaal wel pijn, maar hij is destijds gestopt met het andere meisje daten, omdat hij zei te veel bezig was met zijn eigen voorkeur uit te vogelen. Dat vond ik fijn om te horen. Ik ben zelf ook met een jongen gaan daten, wat ook echt mijn ogen opende, dat de wereld meer te bieden heeft!
Nu, een aantal maanden verder, zijn we weer met elkaar in bed beland, Er blijft altijd een spanning en aantrekkingskracht tussen ons (heeft hij ook gezegd). We zitten echt op dezelfde golflengte (qua normen en waarden, interesses en wereldbeeld).
Helaas heeft dit mij meer pijn gedaan dan ik dacht. We hebben het weer besproken. Hij zei dat hij ‘het gevoel mist’ bij mij. Nadat we dit gesprek hadden verliet hij onze groep (tijdens carnaval), achteraf is hij met een onbekende man gaan blowen (overigens had hij al wel 10x aangegeven te willen stoppen met dat soort dingen). Ik vind het heel moeilijk te geloven dat hij geen gevoelens voor mij heeft. Hij heeft vaak een terugval met zijn drugsgebruik en ik denk dat hij het te confronterend vind om met mij te zijn. Hij durft zich niet te geven. Een van onze beste vrienden is ook best wel teleurgesteld in hem. Vaak komt hij beloftes niet na en stelt hij teleur. Ik snap ook niet waarom ik nog zo’n gevoel voor hem heb. Waarom zou ik hem leuk vinden?
Afgelopen week ben ik erachter gekomen dat hij weer met iemand aan het daten is. Ze lijkt qua uiterlijk ook erg op mij. Het doet me echt heel erg veel pijn. Nu de zon schijnt denk ik aan hoe een leuke tijd hij met haar heeft, de gesprekken die ze voeren en het verliefde gevoel dat ze hebben. Het doet me echt pijn.
Ik haal hoop uit het feit dat veel vrienden in mijn omgeving zegt dat hij niet klaar is voor een relatie en dat het toch niks gaat worden. Bovendien is hij altijd wel erg wispelturig met hoe hij zich voelt, dus denk soms aan het idee dat hij nu helemaal hotel de botel is over haar, maar over een paar weken niet meer. Maar dit zijn alleen maar excuses voor mezelf.
Het doet me pijn om te beseffen dat het tussen ons niets wordt, maar dat het wel iemand anders gaat zijn. Uit wanhoop heb ik morgen zelf mijn eerste tinderdate. Ik gun mezelf ook eens een gelukkig dateleven. (ik heb nog nooit een relatie gehad)
Sorry, lang verhaal! Heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt? Wat kan afleiding zijn? We zitten nog steeds in dezelfde vriendengroep, dus geen contact is niet altijd makkelijk.