Hoi.
Ik heb mogelijk een burn out.
Ik heb het druk met school, stage, mijn bijbaan en ik ben aan het revalideren van 2 operaties. Sinds een paar maanden heb ik het ook zwaar met mijn mentale gezondheid waardoor alles oploopt. Ik heb het zwaar en durf het met niemand echt goed te delen.
Laatst heb ik het er met mijn ouders over gehad maar ze lijken het niet helemaal te snappen.
Heeft iemand misschien tips om me misschien beter open te stellen en misschien me ook beter in mijn vel te gaan voelen?
Hoi Maddie
Lijkt me niet gek dat je het mentaal zwaar hebt met al die dingen, zeker na 2 operaties! Ik denk dat heel veel anderen dat wel zouden snappen, misschien helpt die gedachte met je open stellen?
Ik zelf zou dit wel bespreken met een aanspreekpunt op school (bijv. onderwijscoordinator of mentor), je bijbaantje (baas?) en stage (stagebegeleider). Dan weten ze het in ieder geval, en misschien kunnen ze je ook helpen met de druk wat verlichten en voel je je dan wat beter
Heb je nog andere mensen die je vertrouwt zodat je al je gevoelens kwijt kan?
Hoi Loutje,
Bedankt voor je berichtje :)
Ik vind het heel erg lastig om er over te praten, maar ik denk dat je gelijk hebt. Ik merk ook dat het zo veel word dat het wel echt nodig is, bedankt voor je steun en ik ga het gewoon proberen :)
ionnodige quote verwijderd
Hoi, het klinkt echt zwaar wat je doormaakt. Het is helemaal begrijpelijk dat het moeilijk voelt om erover te praten, vooral als je ouders het niet helemaal begrijpen. Soms helpt het om klein te beginnen: bijvoorbeeld iemand in je omgeving één concreet voorbeeld vertellen van hoe je je voelt, in plaats van alles tegelijk.
Het kan ook goed zijn om professionele hulp te zoeken, zoals een huisarts, psycholoog of schoolmaatschappelijk werker. Zij kunnen echt luisteren en concrete stappen bieden om te ontlasten. Probeer daarnaast kleine dingen voor jezelf te doen: genoeg rust, even buiten zijn, korte ontspanningsoefeningen. Het hoeft niet alles tegelijk, elke stap telt. En onthoud: je hoeft dit niet alleen te doen, praten is al een eerste grote stap.
Dank je wel voor je reactie, dat betekent echt veel. Het voelt inderdaad zwaar, en soms ook een beetje eenzaam, vooral als ik het idee heb dat mijn ouders het niet echt snappen. Wat je zegt over klein beginnen is wel iets waar ik nog niet zo over had nagedacht. Misschien is het inderdaad minder overweldigend als ik één concreet moment of gevoel deel in plaats van alles tegelijk eruit te gooien.
Professionele hulp zoeken vind ik spannend, maar ergens weet ik ook dat het misschien goed zou zijn om met iemand te praten die er wat meer afstand van heeft. Ik probeer al kleine dingen te doen, zoals even wandelen of gewoon mijn hoofd leegmaken, maar het blijft lastig. Toch helpt het om te horen dat ik dit niet alleen hoef te dragen.
Enter your E-mail address. We'll send you an e-mail with instructions to reset your password.