De laatste paar maanden ben ik een traject ingegaan om te kijken of er mentaal iets met mij aan de hand is. Dit kwam omdat mijn ouders ADD/ADHD hebben en ook veel last hebben van depressie en sociale angst. Zij herkenden veel dingen van zichzelf in mij, waardoor ik de keuze heb gemaakt om aan de bel te trekken en een onderzoek te laten doen.
Ik ben iemand die pas heel laat aangeeft dat het niet goed gaat. Eigenlijk zeg ik het pas als de emmer al overloopt. Hierdoor word ik vaak niet echt serieus genomen als ik iets zeg over mijn mentale klachten.
Toen er naar mijn klachten werd gevraagd, heb ik duidelijk aangegeven dat ik hele erge concentratieproblemen heb. Ook ben ik heel gevoelig voor prikkels, zo erg dat ik vaak een hele schooldag niet volhoud. Uiteindelijk ben ik getest op autisme en ADHD.
Toen kwam het adviesgesprek.
Er werd gezegd dat door trauma uit mijn jeugd niet duidelijk is of mijn symptomen daardoor komen of dat ik dit altijd al heb gehad. Dus nu wordt er eigenlijk een soort standaard ding op geplakt, dat ik “structuur” nodig heb vanwege trauma.
Maar eerlijk, ik voel me gewoon niet serieus genomen en niet gehoord. Ik heb dit al mijn hele leven. Ik kan me herinneren dat ik op de basisschool al aan anderen vroeg of hun hoofd ook altijd zo vol zat.
In restaurants zit ik soms met een koptelefoon op omdat ik anders bijna moet huilen van alle geluiden.
Op school werk ik vaak in een apart lokaal waar ik alleen kan zitten, omdat ik anders overal door word afgeleid.
Ik wil het niet forceren dat iemand mij een label geeft, maar dit voelt gewoon niet kloppend. En ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
Moet ik me uitschrijven bij deze praktijk en ergens anders heen gaan? Of moet ik het maar accepteren en doorgaan met behandelingen die misschien niet eens bij mij passen?
Heeft iemand advies?
