Hallo allemaal!
Ik heb al een behoorlijk verleden met veel vallen en opstaan…
Het grootste probleem was altijd mijn opvoeding/ouders.
Mijn moeder was altijd al een vrouw met haar eigen problemen en gebruikte mij vaak als haar eigen therapeut. Dus ik vond het ook normaal om altijd mijn eigen problemen opzij te zetten voor anderen en hielp ook iedereen die er door heen zat zelfs als ik je niet kende…
Dat heeft vanaf een jonge leeftijd tot 27 jarige leeftijd geduurd dat ik haar problemen elke dag moest aanhoren. De laatste jaartjes werd haar gedrag alleen maar erger, mijn vader kreeg een aantal jaar geleden een herseninfarct. Wonderbaarlijk wel overleefd, met schade natuurlijk, en hij zal nooit meer die man zijn die hij ervoor was. En daar maakte ze eigenlijk ook steeds meer misbruik van, ze liet hem bijna elke dag koken en liet hem zware taken verrichten terwijl dat eigenlijk voor hem te veel was. Want zij was dan weer zo zielig of was niet lekker…
Ook ik kon m’n moeder niet meer bereiken als ik over mijn problemen wilde spreken dan ging het weer gauw over haarzelf en haar zelfmedelijden werd eigenlijk steeds maar erger.
Zo begon het dat ik hulp wilde vanuit de huisarts omdat ik me niet meer gehoord voelde thuis. M’n moeder had ook dat gesprek aan mijn deur afgeluisterd en werd daarna heel opstandig en woest hoe ik zo durfde te spreken over haar en dat het woord emotionele verwaarlozing naar boven kwam.
Kwam het dreigement: ( ik word een monster als je zo doorgaat ) waar ze ook nooit sorry voor heeft gezegd en allemaal excuses voor had waarom ze dat zei.
Dus vanaf dat moment begon ik haar echt te gaan haten! Gelukkig kort erna vond ik mijn eigen woning samen met mijn partner. Maar ook vanaf dat moment werd het erger.
Ze begon uit het niets 1000 euro aan me te vragen wat ze wilde lenen omdat ze toevallig ook ging verhuizen en waarschijnlijk niet genoeg had gespaard ervoor. Wat wel stom is want ze wilde al een paar jaar eerder verhuizen en had tijd zat ervoor om te sparen. Ook moest ik dat bedrag maar voor haar over hebben want ze is mijn eigen moeder en ze vond het wel zo eerlijk omdat ik jaren geleden ook ging samenwonen met m’n ex vriend en ze toevallig ook had meegeholpen aan een borgsom van die woning 1000 ongeveer. Ik ben 2 tot 3000 euro daar meer aan kwijt geraakt en niet meer terug gezien want mijn ex is ook met dat geld er vandoor gegaan. Had ze ook nog is het lef om dat geld van mij nog terug te willen…
En daarna werd eigenlijk altijd alles wel mijn schuld en werd het steeds meer egoïstischer dus na zat kansen te hebben gegeven en zoveel gesprekken te hebben gevoerd heb ik besloten het contact volledig te beëindigen. Wat erna nog volgde dat ze een zelfmedelijden brief naar mijn schoonouders stuurde en nog 1x probeerde te bellen midden in de nacht via mijn vaders nummer die ik spijtig genoeg ook maar moest blokkeren…
Want helaas volgt mijn vader m’n moeder volledig! Natuurlijk is hij kwetsbaar en geestelijk helemaal niet meer in staat veel te hebben. Maar ik kan helaas ook niet op mijn vader bouwen. Hij kan nog wel nadenken en zijn eigen keuze maken en koos ervoor om niet zijn dochter te willen horen of bijstaan.
Dus dat was ook nog is een klap er boven op, wat volgde met mijn fotoboeken die aan de deur werden gehangen midden in de nacht. En ja ik sta zeker achter de keuze dat ik hen volledig uit mijn leven heb maar emotioneel is het wel even moeilijk en pijnlijk en zal ik dit ook nog even moeten verwerken.
Helaas heb ik er verder geen familie aan over gehouden zoals een tante of oom. Van mijn vaders kant was er maar met 2 ooms contact en toevallig 1 nicht waar we wel is mee omgingen, waar ik zelf nooit zozeer een band mee had, dus die zullen ook altijd wel volledig achter mijn ouders blijven staan. En daarbij was het altijd wel en beetje toxic gedrag want de een praatte over de ander enzovoort dus wilde daar toch geen deel meer van uitmaken.
M’n moeders kant ben ik verder ook nooit met iemand omgegaan want die kunnen haar letterlijk en figuurlijk uitkotsen. Ze willen allemaal niks met mijn moeder te maken hebben. Nu kreeg ik wel weer onlangs contact met mijn half zus die haar ook al jaren niet meer ziet en niks van wilt weten. Ze stond me even bij en wilde me steunen in deze situatie maar daarna eigenlijk ook verder geen contact meer gehad.
Dusja ik heb eigenlijk ook verder geen familie meer om op te bouwen of steun van te hebben dan alleen nog m’n partner en zijn ouders. En vrienden ook niet zozeer, we hebben alleen een leuke uitgaan groep maar het is ook echt alleen uitgaan en gezellig een drankje doen dus zo diep is die connectie niet.
Dus ik ben zeker ook verder op mezelf aangewezen en het kan zeker eenzaam en verdrietig zijn.
En ben ook zeker ben benieuwd naar jullie verhalen, tips, advies!
-tekst aangepast door In je bol i.v.m. leesbaarheid en communityregel 3, plaats op de community geen persoonsgegevens-