Wat te doen als er iets (of veel) in je leven verandert
Recent actief
Ik werk sinds 2 jaar als docent en doe dan naschoolse activiteit van 1 a 2 uur, het verdiend niet veel geld, kan maar net bijstand halen en dan werk ik elke dag aan zo een les terwijl het maar een paar uurtjes in de middag zijn, daarna alweer bijkomen.Ik ben verhuisd, had een andere baan gevonden als tegelzetter maar die relatie is uitgegaan (werkte met een vlam), en ik ben nu zwanger van hem en ga naar de abortuskliniek.Was burn out tegen de zomervakantie, toen met dat tegelzetbaantje toch nog door kunnen gaan want het is niet zo emotioneel vermoeiend. Maar nu merk ik dat ik 1 les al te veel vind en geen motivatie heb om mijn werk uit te voeren, het is zo frustrerend om te denken dat ik ook maar 460 euro ermee verdien terwijl als ik bij uwv aanklop krijg ik 1300, maar ja dan moet ik wel zielig doen over mijn levens crisis. dus ja, doorzetten en toch nog actief blijven in de maatschappij? Of het opgeven en me ontzettend opgelucht voelen?
Hoi allemaal,Ik zit nu ik mijn tussenjaar en heb ik besloten over een paar maanden te beginnen met werken, totdat het volgende schooljaar begint en ik verderga met mijn studie.Online lees ik dat ik mijn officiële naam moet gebruiken op mijn CV of het aanmeldingsformulier voor de universiteit. Maar ik wil graag een nieuwe roepnaam voor mijzelf, omdat mijn "oude" naam me doet denken aan een moeilijke periode uit het verleden die ik graag zou willen achterlaten. Sinds ik kind was heb ik al een andere naam gewild, ook omdat die best lang is en daardoor moeilijk te spellen en uit te spreken is. Ik ervaar ook vaak ongemak als ik mijn naam moet zeggen wanneer ik mezelf introduceer. Om deze redenen zal mijn nieuwe roepnaam ook volledig anders zijn dan mijn wettelijke voornaam. Ik twijfel hier nog over, want ik ben bang dat het awkward zou worden als ik iemand tegenkom die me kent bij mijn oude naam en me daarmee aanspreekt. Of dat iemand doorvraagt waarom mij roepnaam zo anders is, terwijl ik
Ik ben 19 jaar oud en ik studeer tegenwoordig in (naam stad). Ik zit op kamers, maar ga nu van vrijdag-maandag naar huis. Ik vind het erg lastig om op maandag weer te vertrekken. De mensen zijn niet per se onaardig op m’n studie, maar ik voel een heel groot verdriet en somberheid. Nou ben ik ook gediagnosticeerd met een angststoornis en somberheidsklachten, maar de somberheid neemt toe als ik naar (naam stad) moet. Ik weet dat ik wel moet studeren, een tussenjaar heb ik gehad, maar ik wil eigenlijk niet meer. Het is pas de eerste maand, maar ik weet niet of ik het volhoud. Daarnaast heb ik nu 8 maanden een hele fijne relatie, waarin ik me ontzettend gelukkig voel. Ik wil graag samenwonen, maar hij werkt op 2 h afstand van (naam stad). En het is misschien ook te vroeg en ik ben te jong. Maar ik weet over het algemeen niet zo goed wat ik moet doen, dus ik vroeg me af of er herkenning is hier. Naam van de stad aangepast door In Je Bol, in verband met anonimiteit, zie communityregel 3.
Heyy allemaal, Ten eerste, ik voel me nu net een brugklasser die voor het eerst naar de middelbare school gaat haha. Ik ga volgende week starten op de Vavo (zie Vavo (volwassen onderwijs) | In je bol Community) en heb eind deze week een introductiedag. Nieuwe opleiding, nieuwe school, ik ken er geen mensen, etc. etc. Nou vind ik het vrij spannend, ook omdat ik vrijwel geen informatie heb over wat je op die dag kan verwachten, behalve de tijdstippen. Ik ben graag altijd een beetje voorbereid haha. Ook zit ik weer alleen in een klas met allemaal nieuwe mensen en ik ben niet super sociaal ofzo. Nou weet ik dat het uiteindelijk allemaal goed komt, ook met vrienden maken, aangezien er waarschijnlijk veel mensen zijn die niemand kennen in die klas, maar toch. Heeft iemand tips voor de introductiedag, en hoe was jouw introductiedag op de nieuwe opleiding? xx Eenmeisje004
Hallo iedereen hier, ik ben een dame van 21, mijn naam is Linda. Aangenaam kennis te maken met iedereen. Ik zal maar meteen even met de deur in huis vallen, ik had mijn passie werk gevonden (Pedagogisch medewerker in de kinderopvang), maar door ervaringen, en het lastig te vinden van nieuwe gepaste plek. Moest ik daarmee stoppen. Daar heb ik toen best wel verdriet van gehad. Toen was ik best wel even in paniek van, wat nu en hoe ga ik sparen, en hoe dit en hoe dat. En ik wist totaal niet meer wat ik godsnaam moest doen. (Misschien help ik hiermee ook andere) Maar ik dacht dus, ik ga gewoon verschillende bijbaantjes proberen, waaronder Horeca (werken in de mac) nou dat was dus echt 3 x niks voor mij. Toen ben ik als soort thuis hulp gaan werken, bij mensen thuis die niet meer dat zelfstandig bepaalde dingen konden, door verschillende redenen, heb ondersteunt. Dat vond ik niet leuk alsin “dit wil ik en ga ik voor hele lange tijd doen” maar vond wel leuk om mensen te helpen op laagdrem
Hallo ik ben nieuw hier en ik moet gwn ff iets kwijt. Ik zit nu al een tijdje thuis en het lukt me gewoon niet om een baan te vinden. Ik heb zelf mbo 4 gestudeerd en op een of andere manier willen mensen alleen nog maar hbo'ers tegenwoordig. Echt super vervelend, want dat leid dus naar het feit dat ik geen baan kan vinden in de richting dat ik graag wil doen. Herkennen meer zich hier in?
Ik ga binnenkort op vakantie ik ervaar echt veel stress ik voel zo veel druk om te doen ja ik ben super blij in de maatschappij maar voelt vandaag heelmaal niet blij ook tijdens sporten niet ik merk dat zo overprikkeld ben in de maatschappij altijd maar aan staanwie heeft hier ook last van?
Hey,hier iemand van 26 die even een diepte puntje heeft bereikt. Maar de laatste tijd, ook door de huidige maatschappij begin ik een beetje het gevoel te krijgen dat ik achterloop in het leven. Mensen van mijn leeftijd krijgen kinderen, kopen huizen etc, en waar sta ik? Juist… ik woon thuis, werkend als een onderwijs assistent. Uitzoekend hoe het mijnenveld genaamd het leven werkt. Iedereen schrijft zijn eigen verhaal en ik heb flink wat voor mijn kiezen gehad de afgelopen 5 jaar. Maar dit voelt even als een realisatie momenten. Verder ben ik ook niet ongelukkig (leef het leven bij de dag, maar weet niet wat ik hier mee moet.)
Twintiger en volwassen wordenHebben jullie ook het gevoel gehad dat je dacht volwassen worden 'dat doe ik wel ff’Je ziet andere mensen sneller volwassen worden dan jezelf. Je probeert ze bij te benen maar dat lukt niet. Je ziet uiteindelijk wel zelf dat je een ander pad bewandeld maar alleen omdat anderen dit aangeven. Ergens onder de oppervlakte wil je nog steeds even snel als de anderen en val je weer in je eigen patronen. De patronen die je juist had doorbroken maar toch weer terugkomen. Nu moet je weer energie erin stoppen om je nieuwe patronen vast te houden. Dit naast je studie wat ook niet verloopt zoals jij dat wil, je vangnet die je op dat moment mist. Wie heb je nodig om volwassen te worden? Jezelf maar ook anderen die jouw zien en kennen. Volwassen worden heeft zoveel vraagstukken die heel lang kunnen spelen totdat je eindelijk volwassen denkt te zijn. Wat is volwassen zijn eigenlijk? Wat moet jezelf kunnen en wat heb je daarvoor nodig. Wat zijn je prioriteiten? Ik denk dat
Ik heb gevoel: ben anders, val buiten boot, heb een arbeidsongeschiktheid uitkering. Voel me nergens bij horen. Ben zo op zoek naar me pad. Herkennen meer mensen dit, naar je plek zoeken?
Dus ongeveer een maand geleden vroeg een vriendin van studie of ik samen met een andere vriendin in een appartement wil trekken in onze studiestad. Haar ouders hebben het net gekocht, dus er moet nog heel wat geregeld worden maar het was echt een superlief aanbod. Ik woon nu officieel nog bij mijn moeder/vader om en om, wat ongeveer anderhalfuur reizen is van deur tot studie. Maar eigenlijk ben ik 24/7 bij mijn vriend (4 maandjes). Hij vind het echt verschrikkelijk dat ik misschien in een andere stad ga wonen, en zou dat eigenlijk zien als een break-up. Ook omdat we elkaar door studie/werk minder zouden zien. Dat weet ik, en dat vind ik zelf ook echt jammer. Daarbij merk ik dat ik het idee om uit huis te gaan echt wel heel spannend vind, omdat het toch wel duur is (dus ik moet een studieschuld op gaan bouwen) en omdat het gewoon ver is en nieuw en daar ben ik nooit echt goed in geweest haha.Nu is dus het probleem dat ik al "Ja” heb gezegd tegen mijn vriendinnen, terwijl mijn vriend he
Vroeger toen ik op school zat had ik mensen die ik constant iedere dag tegen kwam. En met sommige van die mensen had ik dus interesse die overlapte waardoor ik vrienden met ze kon maken.Maar op het moment kom ik niemand meer tegen op die manier en de mensen die ik tegen kom als mijn buurvrouw ofzo deel ik geen interesse die een vriendschap zou kunnen faciliteren.Mijn moeder zeg dat dit is omdat ik niet genoeg buiten kom.Maar daar heb ik ook geen ****** aan, het is niet alsof ik de mensen die ik buiten zie vaker ga tegenkomen.Ik voel me helemaal sociaal geatomiseerd en zou er soms wel om kunnen huilen.maar vaak doe ik dat dan toch niet omdat ik weet dat er niemand in het universum is die het iets zou kunnen schelen.
Hoi allemaal, Ik ben Heleen, en ik heb precies vandaag een jaar geleden een huis gekocht. Het is wel een klushuis dus we zijn nog aan het verbouwen, maar het einde is in zicht en dan ga ik er in mijn eentje wonen. Ik heb autisme, een eetstoornis en ptss en ik zie er zo erg tegenop, maar iedereen in mijn omgeving zegt dat het leuk is en dat ik het wel kan. Wel sta op de wachtlijst voor hulp bij het uit huis gaan, maar het duurt erg lang en er is geen zekerheid wanneer die hulp start. Ik overzie veel dingen bij het uit huis gaan niet, en ik weet gewoon niet zo goed waar ik moet beginnen met alles leren. Ik hoop dat jullie me misschien beter begrijpen en willen steunen erin.
hey allemaal, ik heb een vraag ik ben dus van mijn 4e tot 8e misbruikt en mentaal en fysiek mishandeld en heb verschillende trauma misschien verwerkingen gedaan maar het werkt niet heeft iemand een tip of idee wat ik nog kan proberen?
Heyy allemaal, Een vriendin van mij, L, kwam tijdens de pauze op school naar mij toe en zei dat het slecht ging met haar oma, want die was gevallen en had botbreuken etc, etc. Nou stresst L daar heel erg over, want haar oma kreeg al een dosis morfine tegen de pijn, wat een heel slecht teken is, ik spreek uit ervaring met mijn eigen oma die 7 maanden geleden is overleden door een val. Nou wil ik L zo goed mogelijk ondersteunen, maar ik weet niet goed hoe. Hebben jullie misschien tips? Alvast bedankt voor jullie hulp. (Ik hoop dat dit de goede categorie is) xx Eenmeisje004
Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!
Heb je al een account? Inloggen
Geen account? Maak een account aan
Enter your E-mail address. We'll send you an e-mail with instructions to reset your password.
