Onbeantwoorde vragen

Beste lezer, Laat ik me eerst voorstellen. Ik ben een jongen rond de 20 jaar oud en ik studeer nu en heb nu ook een bestuursjaar op mijn studievereniging. Ik hou van gamen, gitaarspelen, veel muziek luisteren en socialiseren. Ik denk dat ik in mijn leven mij niet echt begrepen heb gevoeld door beide mannen en vrouwen. Ik kan hierdoor moeilijk ‘echte’ vrienden maken en ik ben erg bang om open te zijn in anderen.In mijn familie en leven heb ik heel veel moederfiguren gehad, mijn moeder, verschillende tantes en oudere nichten en mijn zus wordt rustig maar zeker ook zo’n figuur terwijl ik weinig of geen vaderfiguren heb gehad. Hierdoor voel ik mij comfortabeler bij vrouwen, want ik begrijp ze gewoon een stuk beter dan andere mannen uit mijn leeftijd. Ik heb ook vrouwelijke vrienden, maar ik ben ik veels te bang voor om open te zijn met elkaar, want die sfeer zit er eenmaal niet in die groep en ik weet niet hoe ik verder moet. Nieuwe vrouwelijke vrienden zoeken en actief samen chillen gaat

Hoi allemaal, Ik ben 27 jaar en woon inmiddels al 7 jaar op mezelf. Ik heb een eigen huis en ben altijd behoorlijk zelfstandig geweest. Momenteel ben ik tijdelijk werkloos, omdat ik zelf bij mijn vorige baan ben gestopt vanwege stress en werkdruk. Binnenkort ga ik waarschijnlijk weer aan het werk, al merk ik dat ik daar nu alweer behoorlijk tegenop zie. Ondanks dat ik mijn leven op papier best goed voor elkaar heb, voel ik me al jarenlang eenzaam. Ik heb eigenlijk geen vrienden meer en heb oude vriendschappen een beetje laten verwateren. Ik dacht altijd dat ik vanzelf wel een leuke vrouw zou tegenkomen om samen een leven en misschien een gezin mee op te bouwen. Inmiddels ben ik 27 en heb ik nog nooit een relatie gehad. Wat het lastig maakt, is dat ik veel last heb van sociale angst. In grote groepen klap ik vaak helemaal dicht en ik ben erg bezig met wat anderen van me denken. Soms vind ik het zelfs spannend om gewoon naar buiten te gaan. Eén op één contact gaat gelukkig een stuk makke

Ik merk vaak dat ik tijdens serieuze gesprekken dichtklap.Als ik met mijn partner een 'confronterend’ gesprek heb kan ik alleen maar 'ik weet het niet’ of 'het spijt me’ zeggen, of ik herhaal wat zij zegt.Alles blokkeert en ik ga alleen maar denken over de slechtste scenario's die kunnen gebeuren. Heeft iemand tips over hoe je een gesprek gaande kunt houden zonder je af te sluiten of steeds hetzelfde te herhalen.

Hi, ik ben nieuw op het forum en weet niet of ik dit in het juiste topic plaats.Het is een lang verhaal, maar kort opgesomd: ik ben in 2020 begonnen met Frans leren, eerst voor plezier, daarna steeds beter en meer gaan leren. Sinds 2 a 3 maanden bel ik met een meisje die Frans spreekt en 1 maand ouder is dan ik ben, ik spreek steeds beter en vloeiender en bellen elkaar 2 x per week vaak, soms 3x en vaak 2 a 2.5 uur over vanalles. Ik ben al 1x in Brussel geweest met haar en hebben al een datum afgesproken dat zij naar Nederland komt. Wij hebben best veel interesses gemeen en ook persoonlijkheden. Ik merk zelf dat ik haar leuk begin te vinden. Ik weet alleen niet of zij mij al leuk genoeg vind voor een relatie en wil wel het liefste dat wanneer ik het vertel, het op een punt is dat zij wederzijds het gevoel ook heeft. Zij reageert altijd vrij snel op mijn appjes, soms binnen 2 minuten, ik kan haar laten giechelen tijdens gesprekken, zij voelde zich tijdens onze eerste afspraak op haar ge

Hey allemaal,Nou, de titel zegt al genoeg denk ik. 😅Zoals sommigen wel weten heb ik al 2 jaar een relatie met een hele leuke, bijzondere en lieve jongen. Nu hoort bij een relatie ook seks (tenminste, voor ons wel) en dat hebben we dan ook best wel regelmatig. Tot zover niks te klagen zou je denken en dat heb ik inderdaad ook niet. Het dingetje is alleen dat we eigenlijk altijd zo’n beetje hetzelfde doen. Een beetje voorspel, de seks zelf en dat was het dan wel. Soms vind ik het eerlijk gezegd een beetje saai. Niet dat de seks op zich slecht is maar ik zou wel eens wat anders willen. Ik weet alleen niet zo goed wat dan precies. We zijn beide niet heel ‘avontuurlijk’ ingesteld op dat gebied dus allerlei dingen met toys en zo is niet aan ons besteed. Maar ja, wat dan wel? Het andere punt is dat ik het best moeilijk vind om daar met hem over te beginnen. Hij vind het volgens mij wel prima zoals het nu gaat. Ook ben ik altijd een beetje bang om ondankbaar of klagerig over te komen. Ik voel

Hi! Ik ben net 18 en ik ben nu 3 keer gezakt voor mijn auto theorie examen. Ik heb al ruim 2 jaar autorijlessen, en kan al goed en veilig deelnemen in het verkeer, aldus mijn rijinstructeur. Ik heb een tussenjaar en ben nu an het werk op een stal. Ik geef vaak s’avonds pas les en dus willen mijn ouders pertinent niet dat ik als het donker is daar naartoe fiets, dan brengen ze me. Ik voel me hier schuldig om en wil zo ontzettend graag mijn rijbewijs halen, het idee van een praktijk examen überhaupt mogen doen lijkt mij al fantastisch. Toch blijf ik elke keer weer zakken, ondanks dat ik dag en nacht leer. Iedereen zegt van ‘ja komt wel goed je haalt hem de volgende keer wel’ en probeert me te troosten met dat hun ook vaak zijn gezakt ofzo, maar het dempt de pijn en mijn. Verdriet niet. Als ik aan het cbr denkt krijg ik al hartkloppingen en de neiging om te gaan huilen. Ik trek dit niet meer. Ik krijg hier medicijnen voor van mijn huisarts maar niks werkt. Ik ben echt hopeloos. Bijna al m