Ik woon thuis met mijn ouders en broertje van 20. Ik heb zelf meerdere chronische ziektes. Mijn broertje is extreem gemeen, hij gooit met de deuren, scheld me uit stampt op de trap, trekt agressief aan de deuren wanneer het slot op de badkamer deur zit. Als ik met hem wil praten wordt er alleen maar geschreeuwd. Hij scheld me heel veel uit en praat alleen maar na tegen me. Hij kijkt me altijd boos aan en steekt zij middelvinger op. Hij maakt mij wakker in de avond door op TikTok te gaan met zijn geluid aan in de gang om 23:30 :( Ook loopt hij vaak tegen mij aan en doet hij mij fysiek pijn. ik merk dat ik er heel veel last van heb en dat ik me nu in de thuissituatie constant onveilig voel. Wat ik ook doe. Als ik het met hem probeer te bespreken schreeuwt hij alleen maar…
Het liefst zou ik uit huis gaan of dat hij uit huis gaat zodat er rust is want het is echt een vervelende situatie met elkaar. Ik merk dat ik hier heel veel boosheid door voel die niet echt ergens heen kan omdat als ik mijn emoties thuis laat zien zoals boosheid of verdriet wordt er gedaan alsof ik dramatisch ben of zeik en alsof mijn emoties het probleem zijn.
Ik merk dat ik me hier heel alleen door voel heel alleen omdat het een hele vervelende situatie is en ook omdat er dan nog is wordt gedaan alsof de situatie mijn schuld is, alsof mijn verdriet als gevolg van zijn gemene acties de oorzaak is van zijn gemene gedrag. Zo word ik dus letterlijk verantwoordelijk gemaakt voor zijn emoties en gedrag en dit is een hele vervelende niet gezonde last om te dragen en ik heb hier heel veel last van beide mentaal en fysiek.
Mijn ouders weten niet wat ze moeten doen. Hij schreeuwt ook extreem tegen hun en scheld ze dagelijks uit, zij kunnen mij hier dus niet in helpen.
Heeft iemand een soortgelijke situatie gehad en hoe heb je dit opgelost of hoe ben je hiermee omgegaan?
