Skip to main content

Toxic relatie ouders

  • nov 16, 2026 9:20 a.m. UTC
  • 1 reactie
  • 30 Bekeken

Hoi,

Ik merk dat dat mijn ouders heel toxic kunnen zijn voor mij. Ik kom hier de laatste maanden steeds meer achter. Ik wist dit vroeger diep van binnen ookal, maar ik kon dit niet aan het licht brengen, omdat ik nog heel afhankelijk van hun was. Nu ik meer financiële, emotionele en fysieke zelfstandigheid heb, begin ik in te zien hoe toxic hun energie eigenlijk is….

Ik kan bijvoorbeeld nooit boos worden of hevige emoties hebben, omdat ze dat allemaal persoonlijk nemen en er dan hevige ruzie komt. Dit is extra zwaar, omdat ik chronisch ziek ben, maar ik kan hier dus nooit mijn verdriet écht over uiten thuis…..

Ik woon nog bij mijn ouders en kom niet veel buiten door mijn ziektes, dus dat maakt het nog moeilijker om me gevoelens te kunnen voelen. Als ik mijn gevoel uit dat gaan mijn ouders in de slachtofferrol, mijn moeder kan soms dagen erna heel extreem sip doen (doen omdat het echt nep voelt en niet als echt verdriet) mijn vader kan heel boos doen. Of  ze zeggen: ‘weet je het hoe vervelend het voor ons is?’ Of ‘Ik heb ook pijn.. pijn in mijn hart’.  Mijn moeder kan dreigen met zelfmoord en zelf beschadiging als ik boos op haar wordt, erg heftig dus. Dan ga ik haar vervolgens weer kalmeren en is dus de dynamiek weer omgedraaid. Er was een keer hele heftige ruzie dat ik helemaal dichtklapte en mij vader zei ‘nou je wordt hier wel lekker rustig van’ met een glimlach op zijn gezicht. Dit soort uitspraken breken mijn hart, hoe kan je zo ongevoelig zijn en dit zeggen?? Terwijl je weet hoe moeilijk ik het kan hebben met mijn ziektes 💔

Mijn vader geeft mij de schuld en schaamte van alle problemen in ons gezin en in hun relatie, dit doet hij heel regelmatig en op heel veel manieren. Hierdoor draag ik dus veel schuld en schaamte met me mee wat mij is aangeleerd en dat voelt heel zwaar :(

Er is ook veel sprake van trauma’s in huis, beide binnen en buitenshuis ontstaan en ik kan nooit mijn boosheid uiten naar mijn ouders dus houdt ik ook deze gevoelens heel erg in. Ik leef hierdoor constant in angst, en ik moet alles wat ik voel en uit filteren. Zelfs als ik te hard uit adem of zucht kan mijn vader al boos worden. Ik loop dus constant op eieren. :(

Ook hebben ze door hun gedrag mij als kind afhankelijk van hun gemaakt door mij omlaag te halen en me te laten geloven dat mijn wereld instort als zij mij niet meer goed keuren, en vervolgens geven ze ook nog is mij de schuld ervan dat ik afhankelijk van ze ben/was en dat dit hun belemmerend. Lekkere parentifiactie en gaslighting.

Er is dagelijks heel veel sprake van emotionele manipulatie en het is zo zo vermoeiend :(

Ik neem de laatste tijd nu ik dit allemaal besef steeds meer afstand van ze neem en besef ik me ook dat fysieke grenzen totaal niet gerespecteerd worden, mijn vader geeft mij vaak te lange kroeltjes, slaat op kort geleden nog mijn kont, ondanks dat ik al maanden zeg dat ik dit niet meer wil (ik dacht tot een half jaar geleden dat dit hoorde, omdat hij dit al mijn hele leven doet) ik heb het al zo vaak gezegd ‘niet doen’ maar mijn vader zegt daarop ‘het gaat automatisch

Mijn moeder spamt vaak al haar lijstjes op mij meerdere keren per dag en dit heb ik al jaren gezegd dat ze moet stopppen, ook komt ze heel vaak ongevraagd mijn kamer binnen.

Mijn broertje schreeuwt als ik de badkamer opslot doe en scheld me daarvoor uit, omdat hij erbij wilt (hij doet zelf ook de badkamer op slot als hij bezig is + de badkamer op slot doen is gewoon normaal) Ook liegt hij veel om zijn zin te krijgen.

Voorheen ging ik nog veel gesprekken aan over hoe ik graag dingen anders zou zien in huis,  maar daar ben ik grotendeels mee gestopt, omdat het zoveel energie vraagt en ik niet verantwoordlijk ben voor hun gedrag!!

Mijn moeder kan zo negatief en giftig zijn over anderen dat het mijn eigen gedachten compleet overrompeld. Ook mijn vader doet dit hij zegt over bijv een dik persoon ip straat ‘jeetje wat ziet die eruit zeg..’  en dit doet hij heel heel vaak.

Al bij al het is geen gezonde situatie of sfeer en het voelt allemaal erg zwaar.

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer van ze los groei en hier ben ik heel trots op, want dit komt merendeels door eigen sterke verandering die ik heb gemaakt :). Ik vraag nu zelf ook bijna niet meer om knuffels, deel emotionele processen steeds minder, regel meer dingen zelf en zeg nee als ze nabijheid zoeken en ik meer dat ik daar geen behoefte aan heb. 

Tegelijktijd is er een deel in me die denk van oh de relatie kan/ gat nu dus wel permanent veranderen, omdat ik eerst heel close met ze was (te close dus, op een ziekmakende manier) en ik nu veel meer afstand neem en dit echt voelt als een nieuw normaal. Een nieuw normaal meet veel meer vrije hield, rust en autonomie, maar ook een nieuw normaal waar ik aan moet wennen en misschien ook een rouw bij komt kijken van het los laten van mijn ouders.

Heeft iemand ervaring met een soortgelijke situatie?

 

1 reactie

Luize
  • moderator In je bol
  • nov 17, 2026 10:57 a.m. UTC

Hoi Bell444,

 

Heel goed van je dat je dit vertelt! Je zit in een nogal lastige situatie zien we. Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met In je bol elke dag van 14:00 tot 22.00 uur bellen (0800-0450) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met In je bol wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Nogmaals heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte!

 

Luize van In je Bol