Hoi allemaal,
Ik heb me vandaag voor het ziekgemeld vanwege klachten die volgens mij richting een burn-out gaan. Later deze week heb ik een afspraak bij de huisarts.
Ik had eigenlijk verwacht dat ik na de ziekmelding meteen opluchting zou voelen, maar dat is helemaal niet zo. Ik zit nog steeds met veel spanning. Ik heb last van hartkloppingen, een zwaar gevoel en mijn hoofd blijft maar doorgaan.
De afgelopen tijd is er veel gebeurd, maar de echte druppel is uiteindelijk mijn werk geweest. De enorme werkdruk, de cultuur en het gevoel dat ik altijd maar verantwoordelijk ben geweest en alles goed wilde doen. Ik ben veel te lang doorgegaan en heb signalen genegeerd. Zelfs bij het ziekmelden voelde ik enorme spanning.
Wat ik lastig vind, is dat ik ergens ook nog steeds wil doorgaan. Dat past ook bij wie ik ben: niet opgeven en altijd doorgaan. Tegelijkertijd voel en weet ik ergens dat dit werk misschien niet meer bij mij past en denk ik al na over ander werk zoeken.
Ik voel me schuldig dat ik nu thuis zit. Ergens voelt het alsof ik faal of anderen teleurstel. Maar er is ook een andere stem die zegt: neem nu eerst de rust, kijk het per dag aan en geef jezelf de tijd om te herstellen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen. Hadden jullie na het ziekmelden ook niet meteen opluchting? En hoe gingen jullie om met het gevoel van schuld, de drang om door te gaan en de gedachte aan ander werk?
Ik hoor graag jullie ervaringen.
