Afgelopen maand ben ik wees geworden. Midden in mijn studententijd, skeer, geen huis, niet voorbereid op de situatie en bovenal overweldigd door alles wat we bij komt kijken.
Ik struggle enorm met alles wat op me af komt. Van enorm verdrietige en levensveranderende momenten tot de hoeveelheid medeleven en sympathie van mensen. Mijn hoofd gaat constant van enorm blij, naar enorm verdrietig, boos, ontroerd, wat voor uiteenlopende emotie het ook mogen zijn. Soms voel ik ook niks en dan komt ook nog eens het gevoel van schuldig zijn om de hoek kijken.
Om mij heen heb ik enorm veel mensen. Ik heb hele fijne vrienden, lieve familie en mensen die mijn ouders kenden en nu hun hulp aanbieden. Toch voelt het alsof iedere tegenslag die ik meemaak zwaarder weegt dan alle liefde die ik ontvang.
5 jaar geleden verloor ik mijn vader. Ik wist me totaal geen houding te geven en ging maar gewoon door. Huilen deed ik, heel veel, met en zonder mensen. Maar ik was sterk en zette door. Ik had een moeder kapot van dit verdriet. Door dit verdriet is ook zij overleden. Ik weet mezelf nog steeds geen houding te geven. Moet ik opgelucht zijn voor haar? Moet ik verdrietig zijn voor mezelf? Moet ik gewoon door gaan? Moet ik stil staan? Ik weet het niet, ik wil het ook niet weten, maar het is wel realiteit. Net zo realiteit dat iedereen deze vragen voor je in wilt vullen.
"ga je niet te snel?" "let je goed op jezelf?" "denk aan jezelf he" "als ik iets voor je kan doen, laat het weten!" "er valt vast een last van je schouders" "wat wil jij?" "krijg je hulp, Sta je er niet alleen voor?"
Ik weet het niet…
Ik hoop dat er mensen op dit platform zijn die dit herkennen, de vreselijke emotionele struggle die eeuwig lijkt te duren.
Dit topic is aangepast door In Je Bol in verband met communityregel 3