Na de chat adviseerde een medewerker mij om het hier te plaatsen omdat het mogelijk anderen kan helpen. Nu heb ik verschillende gedichten die niet over hetzelfde gaan kan ik die het beste per onderwerp ergens plaatsen of hoe werkt dit eigenlijk? Ik heb stukjes eruit gehaald ivm privacy en vertakkingen naar ander onderwerpen. Hier mijn gedicht:
*De angst voor afscheid en verlies*
Ik blijf schrijven ik blijf huilen, ik probeer mij te verschuilen.
Achter elke dichtgetrokken deur, weg van het gezeur.
Keer op keer, haalt het mij neer en nu alweer.
De angst dat de enige veilige plek niet langer is, versterkt het verlangen naar hen die ik zo mis.
***** en **** wachten beneden in het ravijn. Samen met anderen die mij dierbaar zijn.
Als supporters aan de zijlijn, tijdens mijn strijd naar de overkant van het ravijn! (Daar waar het beter zal zijn)
7 dierbare overleden, en dan de verliezen die nog wel leven.
Verlies is de rode draad in mijn leven, het is een lifeline die het leven weg voert, die zijn kleur verliest en zich vult met pijn, maar ook met kracht.
De kracht om door te gaan, omdat zij de kans niet hebben gehad om hier te staan!
Het is niet alleen een rode draad, het voelt als een storm die keer op keer toeslaat, precies op de plekken waar ik de verbinding en liefde voel.
In een leven waarin afscheid nemen altijd gelijkstond aan definitief verlies en pijn, is een "gepland" afscheid is géén goed eind.
Het voelt als wéér een draad die wordt doorgeknipt, wéér een bron van veiligheid die verdwijnt.
En weer ik die alleen achter blijft in deze eindeloze strijd.
Het levende verlies nog niet eens meegerekend, ik kan niet omschrijven hoe diep verlies en afscheid mij hebben getekend!
Zij die er fysiek nog wel zijn, maar ik ben kwijtgeraakt door regels en mist.
Mijn lieve opa met dementie, *ik ben er wel* ergens in de dichte mist, na 5 minuten samen lachen is de verbinding in zijn hoofd alweer gewist.
*Ik ben er wel* maar je kunt mij niet vasthouden, en ook nu word ik los gelaten. Ook jij zal mij uiteindelijk verlaten, en dat weet ik goed, maar wie had gedacht met zo veel spoed.
Een gepland afscheid of plotseling verlies, eenzelfde gevoel van rouw en pijn, ik kies er ook niet voor om zo te zijn!
Een afscheid door regels en plichten, omdat zij niet langer hulp mochten verrichten.
Afscheid door omstandigheden en opnieuw een herhaling van het verleden.
Steeds opzoek naar veiligheid, voor ik het wist was dat weer kwijt.
Een nieuwe start, direct voelde ik de veiligheid en verbinding in mijn hart.
Van wantrouwen naar vertrouwen met tijd, volgde ik jouw lijn naar het volgende afscheid. Vertrouwen bouwen om mij weer omver te douwen!
Het is de zoveelste keer, ik zeg ik wil dit niet meer!
Het voelt als stoppen in het midden van de storm, laat me niet achter, laat mij niet alleen. Zonder jouw anker ga ik nog verder heen.
Nu je dit weet, nu je ziet hoe diep deze sporen van verlies zitten... hoe kun je me dan vragen om deze storm alleen uit te varen?
Het is te groot, te zwaar om alleen te verdragen!
Mag ik nog wat langer met jou mee varen?