Ik ben angstig en bang, nu ik weet dat ik niet meer presteren kan, dit niet meer wil en niet langer wens, maar ik zwijg over mijn grens. Hoogspanning bereikt maar niets waar dat uit blijkt, "een week, nog te lang om nu al op te geven, ik ken mensen die in een week hele scripties hebben geschreven", zo openlijk in de klas kan ik niet met je delen, mijn pijn blijft verzwegen en argumenten achterwegen. 15 paar oren die alles kunnen horen, zo kan ik je niet spreken, over al mijn gebreken. De kwetsbaarheid in het openbaar, dat is mij veel te zwaar, dus ik zeg het komt wel goed, de blik in mijn ogen snijdt dwars door het masker heen, ik weet niet hoe dat moet, maar nee het is geen spoed! Ik wacht wel tot de kabel knapt. Vonken branden in mijn ogen voor er tranen zullen komen.
Ik heb zoveel te bespreken, maar weinig woorden kunnen geven, hele verhalen opgeschreven naar verbinding blijf ik streven. En als het wat meer prive was geweest, zonder klas die mijn lichaam in een oogopslag leest, als ik niet zo lang had getwijfeld om naar u toe te lopen of had gevraagd om even mee naar de gang te komen.. had ik dan in het hier en nu kunnen zijn, met al mijn zorgen, groot en klein. Maar dit is een vraag waarvan men het antwoord al weet, niets wat mijn masker breekt, dus zing ik slechts mijn bekende refrein, opnieuw in stilte, op verlaten terrein.
Ik voer gesprekken die mij sieren, zonder scheurtjes of kieren, men heeft geen idee van de andere kant, dat ik al lang in het diepe ben beland. Niemand die iets ziet, omdat ik zo vloeiend voortbeweeg, het gaat goed zolang ik mijn gezondheid niet in een oordeel meeweeg. Ik heb steekjes laten vallen hopend dat iemand ze zal vinden en aan elkaar kon verbinden. Ik ben eerlijk geweest, nieuwe zorgen gecreëerd, dacht het na jaren nu wel te hebben geleerd, om niet te vertrouwen of op anderen bouwen. Geen weg meer terug, ik kan het niet verweren, dit zijn signalen die ook zij niet zomaar kan negeren. En ik begrijp het wel, soms is het terecht, maar niemand die snapt dat ik tegen mijzelf vecht. Dit gevecht kent geen winnen of verliezen, alleen overleven voor iemand die niet voor zichzelf kan kiezen.
Ook met vele woorden kun je nogsteeds niets zeggen, zelfs met honderdtweeëntwintig volgeschreven paginas, zonder inhoud blijf ik mijn eigen baas. De baas over mijn leven, ookal voelt dit als een waas. Een waas die ik met u had willen delen maar in de les niet toe kon geven. Vraagt u zichzelf dan nog af wat mijn reden was om te mailen? Ik had zo graag een antwoord willen geven en terug durven spreken.
U zei: een week is nog te lang om al op te geven, maar zegt u dat nogsteeds als u weet wat ik heb verzwegen. Ik begrijp wat u zegt, en geloof het ook echt, maar dit is niet wat ik bedoel als ik het heb over het niet kunnen halen voor mijn gevoel.
Ik probeerde het al langer aan te geven maar niets heeft mij zover gekregen. Het gaat niet goed, ik moet verder, maar ik weet niet hoe dat moet. Ik doe wat ik al jaren deed en sta opnieuw oog in oog met wat ik vermeed.