Op dit moment heb ik de energie niet om op te staan, te eten of drinken, te praten of chatten dus schrijf ik maar wat en misschien post ik het op een forum. Wie weet helpt het om lotgenoten te zien in de reacties of iets. Heb op dit moment ook geen steun en toeverlaat als ik wel energie had om te praten. Therapie heeft nooit echt veel effect gehad doordat het altijd 1 a 2 uur per week was en door complexe problematiek werd ik vaak van hort naar her gestuurd dus heb ik het maar voor nu stop gezet en heb ik de focus gelegd op mijn afstudeerstage. Mijn stage is het enige dat goed gaat op dit moment en waarschijnlijk de reden waarom ik uberhaupt dingen heb gedaan de afgelopen maanden dus dat was een goede beslissing. Het is de afgelopen maanden ook wel okay geweest soms maar in mijn geval is okay een soort ruis hebben op de constante negatieve lading die een stem mij dagelijks geeft. En dan kom je op een moment als nu alsof je lichaam niks meer kan. Ik heb soms dat dingen meer moeite kosten zoals normaal heb je de stappen: ik heb honger -> ik ga eten maken of boodschappen doen of bestellen, maar het lijkt alsof de gedachte zoals ik heb honger niks betekent en ik meestal na 1 a 2 uur nog steeds naar het plafond zit te staren. Maar nu is het dus nog erger dat ik gewoon echt niet uit bed kan. Klinkt heel dramatisch en zo voel ik me ook. Zo'n zwaar leven heb ik niet gehad waarom doe ik nou zo dramatisch altijd, maar als ik een ding heb geleerd over de vele jaren is dat bij dit soort gedachtes stil staan niet veel zin heeft dus probeer ik het vooral weg te schoppen ook al heeft dit een lage success rate. Op dit moment heb ik geen idee wat ik moet doen. Praten kan ik niet deels doordat mijn begeleider/adoptievader en andere mensen die dichtbij mij staan me op de zenuwen werken dus heb ik op dit moment geen plek om mijn ei kwijt te raken of een vervolgplan in te zetten. Ik heb voor nu mezelf ziekgemeld bij mijn stage in de hoop dat de ruis weer terugkomt en ik alles wat beter kan negeren. Ik denk dat ik mezelf op het moment beter rust kan geven en mijn medicijnen en wat water vraag bij mijn vader totdat het weer enigzins kan om op uit mezelf op te staan. Ik wil heel graag mijn diploma halen dit jaar zodat ik iets heb bereikt en denk ook wel dat dit goedkomt, maar ik denk ook dat de ethanasievraag die ik in februari heb aangevraagd en daarna heb uitgesteld vanwege twijfels toch ga doorzetten. Hoe kan ik verder leven als mijn medicijnen voor de ruis zorgen die mij als enige rust bieden en soms, zoals de afgelopen dagen, ik een strijd heb met mezelf en fysiek pijn heb van niks doen. Het helpt niet dat ik als sinds kind zijnde geen toekomstbeeld had of iets anders om naar uit te kijken en nu wel het diploma van mijn opleiding, maar daarna? Tja een 40 uur werk week heb ik geprobeerd maar ik kan dat niet en dat doet ook veel met me. Ik wil werken, ik wil normaal zijn, ik wil gelukkig zijn en ik wil niet dood, maar het lijkt alsof er niks veranderd en naarmate de jaren werd mijn problematiek steeds groter. Van een laag zelfbeeld als klein meisje als snel naar een depressie met suicidale gedachtes naar anorexia naar automulatie. Zoals ik al zij heb ik niet veel energie en ga ik zeker vandaag als ik dit post nergens op reageren, maar als iemand zijn hart wilt luchten over zijn eigen dingen is dit de plek denk ik of misschien iemand die een vervolgplan heeft die ik door de jaren heen door verschillende psychologen niet al 10x heb gehoord. In ieder geval hoop ik dat dit schrijven helpt en dat ik snel het licht en de deur in mijn kamer kan opendoen <3
mentale setback
Enter your E-mail address. We'll send you an e-mail with instructions to reset your password.
