Hoi. Ik ben 18 jaar en een meisje.
ik heb dit verhaal waarschijnlijk wel 80 keer gedeeld maar nooit zo diep zoals nu. Vaak wanneer ik de versie vertel dat minder diep is wordt ik niet serieus genomen. Maar zeggen hoe diep het ligt bij mij voelt weer te persoonlijk.
Ik struggled altijd met depressie en excutive dysfunctie. Dit betekent dat ik niet veel “gewone” taken kon en kan doen zoals meeste. Bijvoorbeeld als ik eten wil maken. Sta ik niet gelijk op. Mijn brein denkt constant aan het eten maken maar het opstaan voelt enorm lastig. Pas als ik moet gaan ga ik. Soort van uitstel gedrag maar niet uit luiheid.
Dit heeft impact op mijn school. Ik ben 3 jaar lang on en off naar school gegaan. Impact op mijn vriendschappen. Geen energie om met ze te hangen of bang dat ze door zullen hebben hoe erg alles is. En famillie teleurstellen omdat ik constant “lui” ben in hun ogen.
Inmiddels heb ik al hulp gevraagd. Maar constant zijn het generieke antwoorden zoals “alles komt goed” of “je kunt het” “naar dat je je zo voelt” en dan mij doorverwijzen naar instanties alsof dat wat gaat doen. Ik sta op de wachtlijst voor ggz en mogelijk therapie. Dat duurt nu al een jaar.
ik struggle ook met bulimia en binge eating disorder. Ik rook ook dagelijks. Ik zit gewoon vast in deze clylus als sinds ik 13 was en ben al 18 nu. Het voelt constant alsof niemand door heeft hoe erg het is. Hoe erg ik me voel en hoe hopeloos ik me ook voel. Het leven wordt constant heviger om te gedragen. Ik pleeg geen… vanwege mijn religie. En ik ben bang+ mijn familie/moeder. Ik zou ze dat nooit willen aan doen en het is niet iets waar ik actief aan denk. Maar ik ben bang dat als mijn leven zo door blijft gaan en ik alles verwoest. School niet halen, elke relatie stuk en geen werk. Schulden door school. Dat ik oprecht later die gedachtes wel ga hebben. Ik voel me constant een nietsnut en ben blij dat nu niemand me echt door heeft dat ik niks aan te bieden heb qua energie. Behalve mijn famillie. Mensen behandelen me nog een beetje als “normaal” maar ik ben bang dat zodra ik alles verprutst dat iedereen zal beseffen wat een teleurstelling ik ben. Ik voel me constant dom met mijn achterstand van school vergeleken mijn klasgenoten. En ik voel me alsof ik de enigste ben die stil staat terwijl de rest door gaat.
ik ben 18. Ik hoor in mijn prime te zijn. Maar het voelt gewoon alsof ik niks meer te ervaren heb. Alsof er niks beters gaat komen.
ik ben normaal niet zo negatief. Maar diep vanbinnen is dit hoe ik me echt voel. Ik maak het mooier dan dat het is wanneer ik praat met iemand over m’n problemen. Maar in realiteit ga ik kapot vanbinnen. En ben ik constant bang dat er iets me gaat overkomen door de bulimia of door dit clylus dat nooit eindigt. Aan de ene kant ben ik positief maar aan de andere kant ben ik doodsbang. Wat als later religie en famillie niet genoeg is? En ik het allemaal zat wordt?
ik denk dat ik dit verhaal gewoon eventjes wou delen zodat ik weet dat ik tenminste ergens ooit heb verteld hoe ik me echt voel. En voor diegene die dit relatable vinden. Het spijt me enorm. Ik weet hoe lastig het is en je bent niet de enigste.
