Hoi,
Ik zit een langere tijd ergens mee, maar praat hier zelde over, omdat ik niet weet met wie en er heerst een schaamte over dit onderwerp.
Vandaag ben ik met een vriend naar de film Paaz geweest. Ik had nooit echt de trailer goed beken rot ik hsd besloten om een kaartje te kopen en had mijn huiswerk niet goed gedaan.
De gevoelens, gedachten en de depressie van het hoofdpersonage, waren precies mijn gevoelens en gedachten 7 jaar geleden. Ik was depricisief en dacht die periode veel aan zelfdoding. De film kwam daardoor erg binnen en was confronterend. Mijn angst heeft me ook weer houden van pogingen.
Laat ik wat dieper in gaan op mijn verhaal. In mijn leven heb ik drie periodes gehad met zelfmoord gedachten. De 1e was in groep 8 ik was eenzaam en werd gepest op school en vond mezelf minder. Ik was er niet actief mee bezig.
2e keer was wel al wat serieuzer. Ik zat in mojn examenjaar van de middelbare. Mijn vader was een paar maanden overleden. Ik gunde mezelf geen tijd om te rouwen en wilde me niet aanstellen en tot last zijn. Ik voelde me schuldig naar mijn vader, ik wss het toch niet waard en hij wel. Er speelde zelfhaat en er was wrijving in ons gezin. Het boeide me niet als ik dood zou gaan ergens ovef. Ik leerde wat over jezelf snijden. Een plan was er niet echt, maar dacht wel vaak aan deze dingen. Vaak verstijfde ik. Vrijsnel ben ik een docent gaan vertouwen en heb ik mijn verhaal gedaan. Na een tijd heb ik dit ook gedeeld met mijn moeder en daarna heb ik me aan gemeld voor een pschyg. Het was de tijd van corona en de lockdowns. Door de lockdowns had ik rust en kwam ik uit deze depressie. De pschych heeft vrijweinig gedaan alleen had ik ambulante begeleiding gekregen.
Na deze bladzijde had ik mezelf beloofd nooit zo ver meer te belanden, maar hoe doe ik zo iets? Ik kreeg een angst voor dat ik mezelf zou verliezen in mijn gedachten en zelfmoord zou plegen en niet kunnen terug draaien.
Nog best resent stond mijn leven op zijn kop en had ik geen prettig vooruit zicht. Mijn belofte mislukte. Ik kreeg voor de 3e keer zelfmoord gedachten en liepen over naar neigingen en plannen. Angst voor het om onkeerbare hield me tegen en dat ik mijn omgeving achterlied. Voor mezelf boeide het eigenlijk niks als ik zou stoppen met leven.
Dit was deze zomer. De laatste keer was het ergst. Dit was in januari eigelijk had ik nu wel leuke dingen in mijn leven, waarvoor ik wilde gaan, maar deze avond had ik besloten om het echt te doen. Ik besloot het toch niet te doen op dat moment en ging proberen te slapen en hield de mensen in gedachten wie ik het niet aan wilde doen, maar hield wel het idee dat ik vast later doe omdat ik zo dichtbij was. Dit is de dag later juist gekeerd In een angst dat ik die avond zo ver was.
Hierna heb ik nooit meer deze gedachten zo gehad. Wel de angst. Ik heb geen doods wens en het gaat weer sind een paar maandjes goed. De zonef had ik wel aan de bel getrokken bij mijn huisarst.
Ik heb nu absoluut geen doodswens, maar wel een angst. Twee van mijn vrienden kennen dit stukje nu van mij. Vandaag er ook over gehad met een van die vrienden het luchte op om mijn geheim te delen.
De laaste tijd wil ik ook mijn angst serueus op pakken en er meer over praten ook over mijn nep laf soms. Ik weet de gedachtem zullen vast in een mindere periode terug komen. Het is iets wat bij mij hoord. Maar hoe ga ik er mee om en zorg ik er voor dat ik niet handel. Of kan ik ze als treinen waar ik niet in hoef te stappen voorbij laten gaan.
Ik loop bij de poh. Hier wil ik het wel benoemen. Ook weet ik kwa zelf acseptatie ben ik verder dan ik ooit ben geweest. En ik zit in een omgeving waar ik in wil zitten.
Met wie bespreken jullie dit soort thema's en hoe bespreek je zo iets zonder toeters em bellen. Zullen ze ooit me wel serieus nemen met dit willen onderzoeken. Hoe onderzoek je zo iets eigenlijk?
Veel liefs Freek_
-tekst aangepast door In je bol i.v.m. communityregel 6-