Moeten of mogen;
Als je wil - dan mag je niet en zijn er grenzen.
Wil je niet, dan moet je wel - zelfs tot over je eigen grenzen.
Als je wil, dan gaat het nog goed genoeg,
maar als je niet meer wil, valt er niets meer te kiezen,
ze zeggen 'wees nu eens stil',
mij wordt het zwijgen opgelegd,
dus moet ik maar luisteren - naar wat jij tegen mij zegt?
Ik luister al zo lang,
maar niemand die naar - mij - luisteren kan,
en het gaat altijd goed genoeg - wachtlijsten te lang,
dit gebeurt bij zovelen dat het eindigt in dwang,
dagen, weken, maanden later,
nog steeds geen geluid - ik sta tot mijn kin in het water,
water dat blijft stromen,
kritiek die maar blijft komen,
mijn dromen met de stroming mee,
verdwaald geraakt in open zee,
ik ben vrij,
ik ben oké,
Waarom ga ik dan nog kopje onder in de diepte van de zee?
Gedicht 2 twijfel over wat er dan mis met mij is.
Wanneer wordt het beter en gaat het dan goed, als het na jaren niet beter is weet ik dan nog wel hoe dat moet. Hoe kan dit zo zijn, en waarom heb ik dan zoveel pijn. Als er niemand was die mij heeft bezeerd en ik alleen mijzelf in vermijding heb verweerd. Als de wereld een beetje liever was geweest, en men een beetje minder kritiek op mij heeft, als ik die ene persoon niet had ontmoet of deze pijn niet had gekent, dan was ik misschien niet, zoals ik nu ben.
Maar als en als en als, zijn niet de uitkomst van het verhaal, de realiteit is vele harder, wij spreken niet dezelfde taal. Ik was stil, maar mijn lichaam schreeuwt en beeft, ik adem niet rustig in en uit, nee mijn adem houd ik vast.
Ik ging verder achteruit, want ik kon niet omgaan met het leven, en dat vertaalt zich op mijn huid. Ik moet meer rust in plannen en voor mijzelf kiezen, veel verloren en nog zoveel te verliezen, en ik heb wel alles wat ik wil, maar dat maakt nu geen verschil. En ik moet maar accepteren dat het is wat het is, dat ik niet kan blijven hangen in de heimwee en het gemis. Ik moet vooruit komen en blijven dromen, leren spreken en niet zomaar opgeven.
Er is geen trauma, geen depressie, geen angsten, geen eetproblemen, geen anders classificaties, dan daarbuiten ik functioneer en nee niet fijn en blij maar ik doe het toch nog.
Maar wat is er dan toch aan de hand? Waarom gaat het niet goed met mij, waarom voel ik mij zo zwaar, zo leeg, zo veel pijn. Wat is er mis met mij als het zo veel dingen al niet kunnen zijn, dan voelt het toch alsof ik het zelf verzin, ik vertrouw mezelf dan ook niet meer. En dat twijfelen aan mijzelf doet ook zeer.