Hoi, ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen, maar ik hoop dat ik hier gewoon mijn verhaal kwijt kan.
Ik ben 20 jaar en ik merk dat ik de laatste tijd mentaal behoorlijk vastloop door een meisje met wie ik ongeveer een jaar een relatie heb gehad. We zijn in januari uit elkaar gegaan. In die periode was ik zelf ook echt niet mezelf door een aantal moeilijke dingen die tegelijkertijd speelden. Ik was langere tijd ziek en had ook een blessure, waardoor ik mezelf een beetje kwijt ben geraakt en niet de persoon was die ik normaal ben.
Sinds een paar maanden hebben we weer contact. Ik ben erachter gekomen dat mijn gevoelens voor haar eigenlijk nog ontzettend sterk zijn. Ik heb haar geprobeerd te laten zien dat ik veranderd ben. Ik ben veel rustiger en volwassener geworden en als er ooit nog iets tussen ons zou ontstaan, zou ik absoluut niet terug willen naar hoe onze relatie vroeger was. Ik zou juist een compleet andere en gezonde dynamiek willen.
Zij heeft mij uiteindelijk heel duidelijk verteld dat ze niet meer verliefd is en dat haar gevoel veranderd is. Ik heb haar verteld hoeveel ik van haar hou en dat ik nog steeds hoop dat er misschien ooit iets tussen ons mogelijk is. Ze heeft gezegd dat ze mijn verandering wel gelooft, maar dat haar gevoel veranderd is. Daarna heeft ze gevraagd om rust. Ik heb haar die rust toegezegd.
Het moeilijke is dat mijn hoofd nu constant bezig is met haar. Ik denk bijna voortdurend aan haar en vraag me af of ze nog aan mij denkt, of ze nog iets gaat sturen en of er misschien toch een toekomst voor ons is. Ik kijk hierdoor veel op mijn telefoon en merk dat ik soms heel erg bezig ben met wanneer ze online is, hoe snel ze reageert en wat bepaalde berichten betekenen. Mijn gevoel zegt op dit moment eigenlijk dat ik waarschijnlijk geen bericht meer van haar krijg, en die gedachte maakt me heel verdrietig en angstig.
Ik mis haar ontzettend erg. Niet alleen als mijn ex, maar vooral als persoon. Ik mis haar aanwezigheid, onze gesprekken en het gevoel dat ik bij haar had. Tegelijkertijd wil ik haar keuze en haar rust respecteren. Ik wil haar niet blijven overtuigen of lastigvallen.
Wat ik vooral moeilijk vind, is dat ik nog steeds heel sterk geloof dat wij misschien ooit iets moois kunnen hebben en dat ik daardoor moeite heb om het los te laten. Ik weet dat ik haar gevoelens niet kan bepalen, maar mijn hoofd blijft zoeken naar redenen waarom het misschien toch nog goed kan komen.
Ik merk dat het me inmiddels ook beïnvloedt in mijn dagelijks leven. Ik kan moeilijk mijn gedachten ergens anders bij houden en zelfs tijdens het sporten merk ik dat ik afgeleid ben. Ik heb nu vakantie, waardoor ik veel tijd heb om na te denken en daardoor wordt het soms alleen maar erger.
Ik wil eigenlijk graag professioneel leren omgaan met deze gevoelens. Ik wil niet leren hoe ik haar terug kan krijgen, maar vooral hoe ik mezelf weer rustig krijg, hoe ik minder kan piekeren en hoe ik met het idee kan omgaan dat iemand van wie ik zoveel hou misschien niet meer hetzelfde voor mij voelt.
Ik heb nog nooit eerder met iemand hierover gepraat en vind het best spannend om dit te vertellen. Maar ik heb het gevoel dat ik hier nu hulp bij kan gebruiken en ik zou graag willen weten hoe ik hiermee om kan gaan.