Hoi allemaal,
Ik heb een topic waar ik veel mee bezig ben de laatste tijd. Ik merk dat ik er steeds meer behoefte aan heb om mijn ervaring ergens te delen, omdat ik me hier soms heel alleen in voel.
Ik heb eigenlijk al vanaf jonge leeftijd ontzettend veel angst rondom het inbrengen van iets in mijn vagina. Een tampon heb ik bijvoorbeeld nooit durven inbrengen. Alleen al het idee ervan kan bij mij zoveel spanning en ongemak oproepen. Inmiddels is vaginisme voor mij daardoor veel meer geworden dan alleen een lichamelijk probleem. Het is echt een emotioneel beladen onderwerp geworden.
Ik merk ook dat ik heel snel getriggerd kan raken wanneer mensen om mij heen het over seks hebben. Voor anderen is het misschien gewoon een normaal gespreksonderwerp, maar bij mij kan het ineens heel veel losmaken. Dan word ik me er weer heel erg van bewust dat dit bij mij niet vanzelfsprekend is en dat penetratie bij mij gewoon niet lukt.
En juist daarom vind ik opmerkingen als "stel je niet zo aan" of "je moet er gewoon niet zo moeilijk over doen" zo lastig. Ik wíl er niet zo moeilijk over doen. Ik zou juist heel graag willen dat het voor mij iets normaals was. Maar het lukt oprecht niet. Het is niet alsof ik ervoor kies om bang te zijn of mezelf tegen te houden. Mijn lichaam reageert gewoon.
Tegelijkertijd ben ik me er heel bewust van dat dit uiteindelijk niet iets is wat ik "voor mijn partner" wil oplossen. Ik wil dit vooral voor mezelf. Ik wil me vrij kunnen voelen in mijn eigen lichaam en seksualiteit en niet het gevoel hebben dat er iets mis met mij is.
Toch spelen er heel veel onbewuste gedachten mee. We leven naar mijn gevoel in een cultuur waarin er ontzettend veel nadruk ligt op penetratie. Het lijkt soms bijna alsof penetratie de definitie van seks is. Als mensen bijvoorbeeld vragen: "Wanneer hebben jullie voor het laatst seks gehad?", kan ik denken: ja, we hebben wel seks gehad, maar niet met penetratie. En dan merk ik hoe vanzelfsprekend die associatie eigenlijk is.
Dat vind ik soms gewoon ontzettend kut. Want ik héb wel intimiteit en seks, maar toch kan het voelen alsof het niet helemaal meetelt, omdat het niet op die ene manier gebeurt.
Het heeft ook jarenlang invloed gehad op mijn datingleven. Ik heb lange tijd niet eens goed durven daten, omdat ik ervan overtuigd was dat een partner uiteindelijk bij me weg zou gaan zodra diegene zou merken dat penetratie voor mij zo moeilijk is. In mijn hoofd zat heel erg het idee: dit gaat nooit lukken, dus waarom zou iemand bij mij blijven?
Ik merk dat dit enorm veel met mijn zelfbeeld heeft gedaan. Soms voelt het alsof mijn lichaam me in de steek laat en alsof ik op dit gebied niet "normaal" ben. Ik kan me ontzettend onzeker en verdrietig voelen wanneer ik hierover nadenk. Op sommige momenten voelt het zelfs behoorlijk hopeloos, alsof ik hier nooit vanaf ga komen.
Ik heb inmiddels geprobeerd om hulp te zoeken, maar emotioneel blijft dit voor mij een heel groot onderwerp. Vooral omdat het niet alleen gaat over seks, maar ook over intimiteit, relaties, mijn lichaam en het vertrouwen dat ik daarin kan hebben.
Ik denk dat ik vooral benieuwd ben of andere mensen dit herkennen. Hoe was dit voor jullie emotioneel? Heeft vaginisme bij jullie ook zoveel invloed gehad op jullie zelfbeeld of relaties? En zijn jullie uiteindelijk op een punt gekomen waarop het minder zwaar voelde?
Ik hoef niet per se meteen een oplossing. Ik denk dat ik vooral even wil weten dat ik hier niet alleen in ben.