Fijn dat je dit leest! Ik wilde even mijn verhaal doen aan iemand die totaal buiten staat zodat ik soort frisse blik erop heb.
Dit gebeurde ongeveer acht jaar geleden, toen ik op de middelbare school zat.
Er was een jongen uit mijn klas met wie ik via social media contact had. Op een avond kwamen we elkaar tegen tijdens het uitgaan. Via WhatsApp vroeg hij of ik naar buiten wilde komen. Hij stond op mij te wachten en we liepen samen weg van de drukte.
In het begin voelde het prettig. We zoenden en ik dacht dat het een wederzijds moment was. Op een gegeven moment begon hij echter verder te gaan dan ik wilde. Ik gaf aan dat ik dat niet wilde, maar hij stopte niet en luisterde niet naar wat ik zei. Hij ging gewoon verder en ik bevroor (liet het maar gebeuren om er vanaf te zijn).
Later merkte ik dat ik lichamelijk pijn had en dat er bloed in mijn kleding zat. Dat maakte veel indruk op mij.
Toen ik na het weekend weer op school kwam, leek het alsof hij opmerkingen maakte die voor anderen onschuldig leken, maar die ik ervoer als verwijzingen naar wat er was gebeurd. Daardoor voelde ik mij ongemakkelijk, onzeker en onveilig.
Tot op de dag van vandaag denk ik soms terug aan deze gebeurtenis en vraag ik mij af hoe anderen hiernaar kijken en loop ik nog met vragen. Was het mijn eigen schuld? Had ik meer moeten doen dan ’nee’ en ‘stop’ zeggen. Ik merk nu ook dat de rest van dat jaar voor mij een grote waas is en dat ik zo veel niet meer weet. Is dat normaal?
