Je nooit oke gevoeld hebben

Soms denk ik dat ik alleen ben hierin, ik heb mij nooit oke gevoeld, ik weet eigenlijk heel weinig van mijn kindertijd behalve dat ik na mijn verhuizing naar Nederland nooit meer vrolijk ben geweest. Ik deed natuurlijk alsof maar voelde het niet. Er wordt dan gesproken over die ene keer dat, en ik knik maar mee. Geen idee of het echt gebeurt is. Ik weet wel dat ik extreme emoties vertoonde altijd, mijn ouders hebben me op zoveel cursussen gezet ervoor en zeiden: als je volwassen bent komt het goed, je dimt wel. Maar dat dimmen is niet gebeurd, nu ben ik 26 en voor mij duurt dit al te lang om toe te geven dat ik hulp nodig heb en die ga zoeken. Mijn man heeft er inmiddels ook last van,hij zegt dat hij mij ziet door alles heen maar dat begint voor hem nu te lastig worden. Zeker na een klotejaar op mijn werk en medisch is het thuis moeilijk te behappen soms, ik explodeer in woede of verdriet. Sloop dingen, loop weg en ben de controle kwijt. Ik doe geen leuke dingen en vrienden heb ik niet meer, ik ben naar de andere kant van Nederland verhuist tijdens een lockdown om samen te wonen en contactpogingen met vrienden van vroeger gaan onbeantwoord. Ik zie door mijn opleiding tot leraar dat mijn familie een soepzooi is van ADHD, Autisme, OCD en mogelijk ook meer. Maar niemand lijkt vast te lopen op mijn 2 neven en 2 nichten na die veel therapie, diagnoses en met medicatie rondlopen (de andere 15 lijken prima te gaan). Ik durf nog niet naar de arts, straks ben ik mijn baan en bevoegdheid kwijt dankzij een tripje psychiatrisch centrum….