Skip to main content

Sociale angst in je eigen huis

  • August 1, 2026
  • 3 reacties
  • 113 Bekeken
A

Hi allemaal,

De laatste tijd voel ik me steeds meer opgesloten in mijn eigen huis (nog thuiswonend bij ouders). Niet omdat ik letterlijk niet weg kan, maar omdat ik thuis voortdurend spanning voel. Daardoor zonder ik me af, blijf ik op mijn kamer (en honger mezelf hierdoor ook uit) of zoek ik redenen om weg te zijn. Het begint me steeds angstiger te maken.

 

Het heeft niets met huiselijk geweld of mishandeling te maken, maar wellicht een stuk achtergrond in emotionele verwaarlozing. Ik ben niet opgegroeid met het delen van en praten over emoties, dus we trekken ons allemaal terug. Nu heb ik mijn vader (die werkt en daarnaast altijd thuis is) hierdoor nu zelfs een maand niet gezien of gesproken. En ik zit zelf momenteel ook werkeloos thuis. Dus het is constant heel erg alert zijn en mezelf vooral opsluiten.

 

Ik schaam me er eigenlijk mega voor en weet zelfs niet hoe ik dit aan mijn beste vrienden moet uitleggen.

 

Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan jullie hiermee om?

3 reacties

Anne
  • Anne
  • moderator In je bol
  • August 6, 2026

Hoi anoniem 2020,

 

Heel goed van je dat je dit vertelt! Je zit in een nogal lastige situatie zien we. Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Je kunt met In je bol elke dag van 14:00 tot 22.00 uur bellen (0800-0450) of met ons chatten als je anoniem je verhaal wil delen of samen met In je bol wil kijken hoe je je situatie kunt verbeteren. Nogmaals heel goed van je dat je dit durft te vertellen!

Veel sterkte!

 

Anne (In je bol) 

    B
    • Bell444
    • August 13, 2026

    Hey,

    Ik kan me heel erg vinden in wat je verteld. Ik woon zelf ook nog bij mijn ouders en voel ook heel veel spanning thuis en zit daardoor ook veel in mijn kamer en in gemeenschappelijke ruimtes zijn kost mij veel energie. Het frustreert me, omdat ik graag emotionele vrijheid wil en meer rust , maar ik daar op dit moment nog even niet zoveel aan kan doen.

    Wat mij helpt (ookal heb ik ook periodes waarin in me verloren voel hoor) is om de schaamte te ontdekken, voorbeeld ik mis privacy en ik dacht altijd dat dit aan mij lag en dat ik gewoon chiller hierin moest zijn of dit moest accepteren, maar ik heb nu besloten dat ik als individu dat niet oké vind en hoewel ik er nu op dit moment niks aan kan veranderen weet ik dat ik wel dus voor mij persoonlijk heb ontdekt dat ik dit graag anders wil. Dat soort dingen geven mij vaak toch wat rust, al is het maar een heel klein beetje. 

    Zou je verder over dit onderwerp in gesprek willen gaan?

      A
      • anoniem2020
      • Auteur
      • August 17, 2026

      Hi Bell444,

      Dankjewel voor het delen van jouw verhaal en je erkenning. Wat naar dat je dit ook zo ervaart, kan begrijpen dat het eenzaam kan voelen. Fijn dat we het hierover kunnen hebben. En bedankt voor jouw tip, is het een hele goede oefening!

      Toevallig is vandaag mijn breekpunt gekomen en ben ik na 1,5 maand de confrontatie aangegaan, door mezelf weer te laten zien binnen het gezin. Mijn ouders maakten zich al die tijd zorgen (terwijl ik dacht dat zij boos en teleurgesteld in mij waren), maar hebben mij gelaten. Ze waren wel blij dat ik er nu uit was. Dat moment van zorg en bepaalde emotionele liefde voelde nogal oncomfortabel, maar goed het is wel wat ik vandaag nodig had. We zien nu wel weer verder, het ijs is in ieder geval weer gebroken en ik heb al iets meer vrijheid terug.

      Laat me zeker weten als jij hier ook verder over in gesprek wil gaan!

       

      CommunityvoorwaardenAccessibility statement