Hi allemaal,
De laatste tijd voel ik me steeds meer opgesloten in mijn eigen huis (nog thuiswonend bij ouders). Niet omdat ik letterlijk niet weg kan, maar omdat ik thuis voortdurend spanning voel. Daardoor zonder ik me af, blijf ik op mijn kamer (en honger mezelf hierdoor ook uit) of zoek ik redenen om weg te zijn. Het begint me steeds angstiger te maken.
Het heeft niets met huiselijk geweld of mishandeling te maken, maar wellicht een stuk achtergrond in emotionele verwaarlozing. Ik ben niet opgegroeid met het delen van en praten over emoties, dus we trekken ons allemaal terug. Nu heb ik mijn vader (die werkt en daarnaast altijd thuis is) hierdoor nu zelfs een maand niet gezien of gesproken. En ik zit zelf momenteel ook werkeloos thuis. Dus het is constant heel erg alert zijn en mezelf vooral opsluiten.
Ik schaam me er eigenlijk mega voor en weet zelfs niet hoe ik dit aan mijn beste vrienden moet uitleggen.
Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan jullie hiermee om?
