Hoi allemaal,
Momenteel zit ik in een relatie en dit voelt zo enorm goed. Ik weet bij hem zeker, dit blijft voor altijd. Dit heb ik nog nooit eerder zo sterk gevoeld voor iemand. Maar toch zit ik met iets verschrikkelijks, wat ik niet Kan accepteren.
Mijn eerste verkering had ik op mijn 13e, kort na de scheiding van mijn ouders. Momenteel zijn we acht jaar verder en heb ik zo’n 7/8 relaties gehad. Op een of andere manier kwam het allemaal op mij af. Ik ben nooit op zoek gegaan naar een relatie. Je kan best zeggen dat ik van de een naar de ander ging. In mijn omgeving heeft niemand mij hier in tegengehouden, of wakker geschud. Achteraf had ik dit zo graag gewild. De ene relatie duurde langer dan de ander en was serieuzer. Ik raak denk ik snel gehecht aan een persoon.
Ik woon in een dorp waar iedereen elkaar kent. Veel mensen weten dus van deze vele relaties. In mijn hoofd vinden al deze mensen mij een slet. Ik walg zo enorm van mijzelf en kan mij hier dagenlang vervelend over voelen. Momenteel loop ik bij de praktijkondersteuner voor mijn sombere gedachten. Maar dit onderwerp durf ik niet met haar niet te bespreken, omdat ik mij zo enorm schaam.
Terugkijkend op de afgelopen jaren heb ik veel geleerd. Over mezelf maar ook over verschillende soorten relaties, wat ik wel en niet wil. Ik weet hoe ik graag behandeld zou willen worden en wat toxic inhoud. Ook kan je iemand niet veranderen, al zou je dat graag willen.
in mijn ogen is mijn leven verpest puur door dit onderwerp. Ik schaam mij enorm en wil graag weg uit dit dorp. Vluchten voor mijn verleden, maar daarmee is het niet opgelost, vrees ik.
mijn huidige partner accepteert mijn verleden en ziet ook in dat ik niet meer zo ben. Hij weet dat ik er enorm mee zit. Soms praten we er samen over.
wat vinden jullie van mijn verhaal? Mijn levenslust wordt steeds minder.
lieve groet van mij
