Het is dus zo dat we inmiddels best een heuze poos een relatie hebben. Veel meegemaakt en ervaren met elkaar en onze band vind ik erg fijn.
Over de jaren heen merk ik alleen een pijn punt omtrent een onderwerp: porno. Zelf kijk ik het niet vaak. Misschien 1x in de maand, maar liever nijg ik naar verbeelding of erotische fictie of gewoon intimiteit met elkaar, ik houd namelijk niet van het idee dat ik me inleef op iets wat niet van mij is, bij mij hoort of niet mijn partner is. Ik heb het niet zo op de porno industrie, ik kijk niet neer op de mensen die er een leven mee hebben weten te maken. Maar ik vind gewoon dat porno niet altijd veel positiviteit in de slaap kamer van een vaste relatie brengt. Van porno zijn er 1000e filmpjes en van mij is er maar 1. Foute uitgespeelde situaties, 10 tot 80 verschillende standjes, en objectificering want vind je deze meid niet mooi? Dan klikte toch de volgende aan? en daarbij het feit, dat ik weet, dat de porno waar hij naar kijkt, de vrouwen daaruit niet eens lijken op mij.
Een terug keurende gedachte is dat porno voelt als een vorm van verraad. Mijn vriendinnen vinden dat porno kijken een vorm van vreemdgaan is. Ik weet niet of ik dat vind. Ik weet dat ik onzeker raak van het feit dat mijn partner kijkt naar andere vrouwen en verleidt raakt door deze filmpjes. Maar wat ik mezelf dan ook bedenk is, iedereen heeft recht op privacy en ruimte voor zichzelf. En wil ik daaruit dus niet hem opleggen dat ie niet is af en toe porno mag kijken.
Mijn vriend, kijkt wel eens porno. Ook niet vaak (het gaat hier niet over een porno verslaving per se, al zegt mijn vriend dat hij vroeger mogelijk wel eens een porno verslaving heeft gehad).
Gisteren is er dus iets plaats gevonden. Hij wilde graag vrijen, ik had daar niet zon behoefte aan, hormonaal momentje en niet echt fit. Hij heeft hier respect voor maar is wat teleur gesteld aangezien hij graag intimiteit wilde.
Toen ik dus uit bed stapte om te douchen deelde mijn vriend dat hij dan wel even iets bij zichzelf ging doen met een porno filmpje erbij. Ik vond dat niet erg maar moest wel nog het een en ander hebben uit de slaapkamer, dus 2x heen en weer gelopen tussen slaapkamer en badkamer forceert hij mij de slaap kamer uit zodat hij kon aftrekken met een filmpje... wat mij best een zuur gevoel geefde. Als hij het zo graag wilt, dan mag dat maar ik ga verder met mijn dag en mag gwn pakken wat ik nodig hebt.
Daarnaast... weg gestuurd worden door je eigen partner uit een slaapkamer zodat hij kan kijken naar andere vrouwen?... jah... uh... au.
Ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik me erover voelen moet. Ik ben wat verdrietig geweest. Naderhand de situatie en de afspraak waarvoor hij bijna te laat kwam door het fappen, hem erop aangesproken dat ik het niet okay vond. Dit kon hij achteraf begrijpen maar hij stuurde me "niet weg omdat hij naar andere vrouwen wilde kijken" maar omdat hij vond dat ik de sfeer verpeste. Wat ik kan snappen, als iemand in en uit een ruimte loopt. Maar dan alsnog moet hij dan, of genoege nemen met de situatie, of zelf ergens anders heen verplaatsen.
Ik heb geprobeerd het onderwerp te veranderen naar hoe de porno industrie en porno mij uberhaupt laat voelen, een gesprek die we voorheen best wel eens vaker (voorzichtig) hebben besproken. Hierbij dus geprobeerd te zeggen dat het mij onzeker laat voelen dat hij porno kijkt. Dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn, vergeleken te worden, de types naar wie hij kijkt niet lijken of mij etc en dat het me raakt omdat het voelt als een vorm van verraad wat ik zelf nog niet zo goed begrijpen kan. Hij wilde het gesprek verder niet aan want vond wat ik zei te confronterend en voelde voor hem wss alsof ik zei dat hij geen porno meer kijken mocht. Niet mijn intentie. Ik wilde slechts begrip. Ik kreeg nog een opmerking van hem dat het niet zijn probleem is dat ik onzeker wordt van dat hij porno kijkt, en dat ik me niet zon zorgen hoefde te maken.
Nu is hij al even een tijdje van huis. Ik heb verschillende malen gehuild omdat ik niet weet wat ik aan moet met de situatie, mezelf en hem. Ik weet niet of ik enigzins gelijk heb, of dat ik door doorgeslagen feminisme op instagram geen beeld meer vormen kan van wat normaal is.
Ik weet dat ik hem niet verplichten mag minder te zijn dan hij is en hij mag niet meer verwachten van mij dan ik ben.
Heeft iemand raad? Perspectieven? Opluchtende gedachtengangen zodat ik verder kan met mn leven?
