Je (weer) oké voelen

Hey,Zijn er meer mensen hier met een (vermoedelijke) borderline persoonlijkheidsstoornis? Ik vermoed dat ik BPS heb op basis van het feit dat ik aan 5 á 6 van de negen kenmerken voldoe van de DSM-V.

Hoi allemaal, Sorry weer een topic van mij, maar ik vind jullie steun heel fijn en voor de duidelijkheid ook beter om onderwerpen te scheiden denk ik.Ik voel me op het moment echt heel verdrietig, omdat ik het gevoel heb dat niemand me wil helpen terwijl mijn leven steeds moeilijker wordt. Ik sta al 17 maanden op de wachtlijst voor de ggz, ivm een grote hoeveelheid trauma's en ik slaap nooit langer dan 4 uur achter elkaar, heb erg veel nachtmerries (2 tot 5 per nacht) en dan ook herbelevingen. Dat is echt enorm slopend en het maakt me ook suïcidaal. Ik heb dus al een tijd hulp van Fier via de chat, maar de huisarts heeft toestemming gegeven om de hulp te stoppen en dat gaat dus ook gebeuren. Ook ben ik bekend bij 113 vanwege die zelfmoordgedachtes, maar zij geven nu aan dat ze niet gespecialiseerd zijn in mijn ingewikkelde problematiek, dus ook hier ben ik vanaf volgende week nog maar een paar keer per week welkom, heb ik meer hulp nodig dan verwijderen ze mij gewoon uit de chat en moe

Hallo allemaal!In dit topic kun je nummers delen die je leuk vind. Ik zal beginnen 😉  

Ik ben vandaag gestopt met mijn opleiding, die pas 4 dagen bezig was. Ik voelde me er zo niet thuis, omdat ik alleen zat en ik zag iedereen samen reizen terwijl ik alleen in het ov zat. Ook mijn klasgenoten gingen allemaal samen zitten, terwijl ik al een tafel had waar nog heel veel mensen bij konden en ik weet 100% procent zeker dat ze me gezien hadden. Dat is eigenlijk niet de reden waarom ik gestopt ben, maar ik ben gewoon super onzeker en ik was heel bang om de school in te lopen en ik was een keer te laat en ik durfde het lokaal gewoon niet in te lopen omdat ik bang was dat de hele klas mij aan zou kijken terwijl ik een plek moest zoeken. Ook wist ik eigenlijk al dat de opleiding niks voor me zou zijn voordat ik eraan begon, maar ik weet gewoon helemaal niet wat ik wil doen en dit was wat het beste overeen kwam. Maar uiteindelijk toch niet. Ik ben dus vandaag meteen naar huis gegaan toen ik aan kwam en toen met mijn vader besloten te stoppen. Toen ben ik ook naar de huisarts gegaa

Hey allemaal, ik denk dat dit een lang bericht gaat worden want ik weet niet hoe ik het allemaal goed uit moet leggen.Ik begin met dat ik me heel erg eenzaam voel. Ik heb 0 vriendinnen of vrienden en ik zit dus ook niet in vriendengroepen ofzo. Ik heb ook geen vriend en eigenlijk niemand behalve mijn moeder waar ik gezellig mee kan kletsen. Ik wil echt zo graag een vriendengroep en een vriend, maar ik ben een ontzettend saai en verlegen persoon en ik praat niet makkelijk en ik maak nooit iets mee om over te praten. Ik heb dit jaar een tussenjaar genomen omdat ik de eerste 4 dagen op de opleiding zo heftig en spannend vond dat ik het niet meer aan kon. Dat was mijn enige hoop om een beetje het leven te krijgen wat ik graag wil, maar dat is dus mislukt. Ik zit nu dus eigenlijk alleen maar thuis of ik ben bij mijn paarden. Wat mijn eenzaamheidsgevoel nog erger maakt is dat mijn zus letterlijk alles heeft wat ik wil. Ze heeft veel vrienden en vriendinnen, elk weekend of avond wel iets te d

Hallo allemaal,Ik heb lang nagedacht of ik dit topic wil beginnen, maar ik wil het gewoon even kwijt.Ik heb de laatste tijd "weer" last van pieker gedrag. Ik maak mij overal zorgen om. Het vervelende is dat waarover ik pieker steeds veranderendBijvoorbeeld:Ik moet een lastig examen maken op school. Is die voorbij, begin ik zorgen te maken over mijn aankomende stage.Het is een steeds herhalende cirkel met hoogte en diepte punten. (Het ene moment heb ik meer last en ik heb ook wel eens dagen/weken dat het minder is)Als ik weer aan het piekeren ben voel ik vaak angst. Ik krijg daarom soms ook paniek aanvallen, vooral in de avond. Ik heb soms ook periodes dat ik buikpijn heb. Ik ben hier in het verleden een paar keer mee naar de huisarts geweest, maar die konden er niks mee.Ik heb al jaren last van piekeren, al wel zeker 10 jaar als ik zo terug krijg.De reden dat ik het nu pas echt deel is omdat het steeds meer invloed op mij begint te hebben.Sinds vorig jaar krijg ik soms random angsten.

Hoi, sinds 6 maanden zit ik als 24 jarige in een flinke burn out. Oorzaak: heel veel piekeren over familie (bang dat een specifiek iemand slachtoffer was van een strafbaarfeit, daardoor hyper alert) piekeren over eigen identiteit, hoge verantwoordelijkheid. Niet eens echt oorzaak het werk.  maar nu na 6 maanden ben ik nogal op een neer gegaan qua herstel. De eerste twee maanden leken meer op een depressie. Heel veel piekeren en denken dat het niet meer goedkomt. Nu zit het meer op energie en snel overprikkeld. Wel willen maar kan gewoon niet. En de afgelopen 4 maanden zit er niet veel verbetering in. Zit elke dag thuis soms klein rondje lopen, boek lezen en verder geen activiteiten want lukt niet. Als ik wat doe dan snel overprikkeld idee van weg moeten gaan, benen die het lijken te begeven, soort wankelen. Maargoed nu spookt het in m’n hooft, hoe verder herstellen dan waar ik nu ben? Want het lijkt te stagneren. Hoor graag erkenning, tips en trics

Lang verhaal kort, ik ben geobsedeerd met iemand geraakt aan wie ik me niet langer kan vasthouden, dit doet veel pijn. Ik zie diegene nog wel best regelmatig, maar ga hem niet meer spreken.Dat dit zo is gegaan, kan niemand wat aan doen en dat maakt het juist zo fucking moeilijk. Niemand heeft de schuld, het leven is gewoon kut omdat het kut is.Deze persoon is voor mij een bron van hoop, een reden om te leven. Ik voel me vaak in de steek gelaten en zo verdrietig, ik wil het loslaten, maar zonder dat gevoel, is er alleen maar leegte.De leegte is gevaarlijk, in de leegte wil ik dood. In de leegte verdien ik het om pijn te hebben en misbruikt te worden.Ik heb het er al meerdere keren met mensen over gehad, maar het gaat er altijd alleen om hoe ik de dag of week doorkom, wat als ik iemand wil die bij me blijft? Wat als ik iemand wil die om me geeft en me het gevoel geeft dat ik iets waard ben?Maar dat is er niet en ga ik ook niet krijgen.Ik heb al vaker met 113 gepraat, maar ik wil geen man

Hi,ik beschadig mezelf en het voelt alsof het nooit genoeg is. Het moet altijd erger en meer en nog schreeuwt er een stem in mijn hoofd.. het is gek om te zeggen maar het voelt bijna normaal. Alsof het hoort op de dag net als tandenpoetsen. Ik wil er zo graag van af maar de teller komt niet verder dan 7 dagen:( ook de alternatieve lijst werkt niet en ik zit er echt doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk lelijk.. maar stoppen lukt niet.. vaak komt de gedachten van wat is het leven nog waard vooorbij en ben ik boos op de hele wereld. Ik snap het gewoon niet. Psychologen willen het ene pilletje na het andere. Crisisdienst doet pas wat als je pogingen doet. Iemand die tips heeft voor een klein lichtpuntje, iemand die dit herkent?liefs

Hoi, ik heb nu ongeveer 20 maanden in een burn-out/angststoornis. Het gaat langzaam maar zeker beter! Maar omdat ik mij beter voel wil ik graag dingen ondernemen en niet meer thuis zitten. Ik ga nu maar 4 uurtjes naar stage (meer kan niet) en ik heb maar anderhalf uur per week school. Ik zit dus veel thuis en heb ook geen vrienden meer. Ik heb mij al aangesloten bij join-us (zowel online als fysiek). Helaas tot dus ver nog geen echte klik met iemand gehad. Ik begin daardoor heel erg aan mijzelf te twijfelen of ik wel goed genoeg ben. Ik heb gelukkig steun van m’n ouders. Maar ik wil heel graag sociale connecties van mijn leeftijd hebben. Het nadeel is dat ik heel introvert ben. En ik stel mij ook te snel kwetsbaar op bij mensen. Waardoor 1 persoon al gauw mijn levenslijn word en als dat contact verwaterd voelt het als diepe rouw en weet ik niet meer wat ik moet of kan doen. Ik ga ook niet uit want ik raak daar heel erg overprikkeld van. Ik drink ook geen alcohol dus ik val al snel buit

Ik ben erg benieuwd, een beetje positiviteit is soms ook fijn 😊Op dit moment haal ik veel voldoening en energie uit mijn vrijwilligerswerk in een woonzorgcentrum. Ik heb echt een goede band gekregen met ongeveer 10 dames met dementie, en zij voelen zich ook beter door wat bezoek en persoonlijke aandacht (soms het enige wat ze op een dag of week krijgen 😥)En natuurlijk mijn hobbies: ik vind het leuk om creatief te zijn. Op dit moment ben ik veel kaartjes aan het schrijven en schrijf ik veel in mijn dagboek. Echt fijn om te doen aan het einde van de dag. En jullie? Waar halen jullie energie uit?Misschien krijgen we nog inspiratie van elkaar!

Goedeavond allemaal  het gaat mentaal even niet zo goed met mij krijg vaak het gevoel dat alles aan mij ligt kan me ex niet goed verwerken waar doe ik ver nachtmerries heb en anderhalf uur uit kom op slaap mensen begrijpen mij niet dag als iets niks kan of lukt dat ze te keer naar me gaan 

Hoi allemaalDe laatste tijd is er veel veranderd in mijn leven. Allereerst ben ik gediagnosticeerd met een eetstoornis, wat aan de ene kant fijne erkenning voor mijn problemen is en aan de andere kant heel stressvol. Ik sta nu nog op de behandelwachtlijst, maar wanneer ik daar van af kom moet ik eerst een maand lang 2 keer per week naar therapie komen, en daarna 1x per week. En de kliniek is niet in de stad waar ik woon, dus ik moet ook reizen ervoor. Ik ben ook bezig met mijn master, en doe op 2 verschillende plekken vrijwilligerswerk. Deze dingen geven me veel voldoening en houden me goed bezig. Maar het probleem: ik heb geen werk en ben afhankelijk van geld dat ik krijg van mijn vader en mijn DUO lening. Nu heb ik gesolliciteerd voor een bijbaantje op de plek waar ik ook vrijwilligerswerk doe, in de ouderenzorg. Zwaar, maar leuk en voldoenend. Ik wil dit ook graag doen.Maar ik heb dus ondertussen de diagnose gekregen en heb ook met mijn studiecoordinator gepraat. Zij zegt dat er kan

Ik ben ... (Naam is verwijderd omdat deze in strijd was met communityregel 3: “Plaats op de community geen persoonsgegevens” door In je bol) en ik weet niet meer wat ik moet doen met mijn leven. Ik heb laatst mijn beste vriend verloren aan zelfmoord en hij was de enige waar ik mee kon praten en nu hij er niet meer is weet ik niet of ik nog door zou moeten gaan of er ook een einde aan maken

hallo, mijn vriendin heeft laatst verteld over een heel verschrikkelijke ervaring vertelt over een (seksuele) mishandeling toen ze super jong was, dit was voor mij een gigantische schok omdat ik nog nooit in me leven hier in in aanraking mee ben geweest. Ik kreeg hierdoor een erge paniekaanval en vooral veel verdriet. Mijn vriendin heeft gezegd dat ik het tegen niemand mag vertellen en dat ik de enige ben die het weet. Ook wil ze het veel er niet over hebben omdat dan de pijn terugkomt en omdat het al zo lang geleden is.Ik denk er constant aan en kan het heel moeilijk verwerken omdat ik het er met niemand over kan hebben. Ik wil niet het slachtoffer spelen.help wat moet ik doen? 

Hoi,Ik ga liever niet op details in over waar ik mee zit. Heb meer een aantal vragen over hoe het wettelijk in elkaar steekt.Krijgt een psycholoog bij verwijzing van de huisarts mijn medisch dossier te zien? En andersom, ziet de huisarts waar de psycholoog en ik het over hebben? Is er beroepsgeheim tussen die 2? Als er een bepaalde conclusie getrokken wordt bij de psycholoog, komt dat dan terug in mijn medisch dossier of is daar een aparte plek voor? Wat als er meerdere psychologen betrokken zijn?Hoor het graag als iemand dit weet.

hey allemaal, ik kamp al sinds maart met depressieve klachten en heb sinds kort besloten om hulp te zoeken. nu heb ik zojuist naar de huisartsenpraktijk gebeld en ik heb een afspraak met de POH-GGZ, maar toen ik net opzocht wat dat precies voor mij zou kunnen betekenen, zag ik staan dat je er meestal naar verwezen word met milde tot matige klachten. ik weet nu dus niet zo goed wat ik kan verwachten en of het terecht is, zou iemand een beter beeld voor me kunnen schetsen?  daarnaast heb ik een gesprek met m'n decaan ivm zorgen om m'n BSA vanwege m'n klachten. ik ben bang dat ik misschien niet voldoende bewijs heb voor m'n decaan zonder verwijzing van de huisarts. heeft iemand daar toevallig ervaring mee?

Oké dus kleine context, van 12 t of 14 had ik anorexia. Het was natuurlijk heftig maar ben in herstel gegaan. Ik ben nu 18. Herstel heeft terugvallen gehad en dat hoort er bij. Maar het gaat nu al best een tijd redelijk steady (als is het nog steeds echt wel met ups en downs) maar ik vraag me gwn af of het mogelijk is hier ooit oprecht volledig van te herstellen? Want mensen zeggen van wel maar… ik geloof daar ondertussen nauwelijks meer in. Ik kan het gewoon niet ofz. Ik en ik wil gewoon een normale relatie met mijn lichaam en eten maar het lijkt gewoon onmogelijk, hoe veel beter alles nu dan ook is.

Soms denk ik dat ik alleen ben hierin, ik heb mij nooit oke gevoeld, ik weet eigenlijk heel weinig van mijn kindertijd behalve dat ik na mijn verhuizing naar Nederland nooit meer vrolijk ben geweest. Ik deed natuurlijk alsof maar voelde het niet. Er wordt dan gesproken over die ene keer dat, en ik knik maar mee. Geen idee of het echt gebeurt is. Ik weet wel dat ik extreme emoties vertoonde altijd, mijn ouders hebben me op zoveel cursussen gezet ervoor en zeiden: als je volwassen bent komt het goed, je dimt wel. Maar dat dimmen is niet gebeurd, nu ben ik 26 en voor mij duurt dit al te lang om toe te geven dat ik hulp nodig heb en die ga zoeken. Mijn man heeft er inmiddels ook last van,hij zegt dat hij mij ziet door alles heen maar dat begint voor hem nu te lastig worden. Zeker na een klotejaar op mijn werk en medisch is het thuis moeilijk te behappen soms, ik explodeer in woede of verdriet. Sloop dingen, loop weg en ben de controle kwijt. Ik doe geen leuke dingen en vrienden heb ik niet

Hallo allemaal,Mischien hebben jullie mijn eerdere topic gelezen over maar de huisarts gaan, dit is een weer het vervolg van "mijn" verhaal.De afspraak bijn mijn huisarts is goed gelopen. Ik had een hele begripvolle huisarts, die ondanks al mijn spanningen toch ergens mij op mijn gemak stelden. Ik voelde me ook echt serieus genomen. Mijn gevoelens klopte. Ik stelde me niet aan er is echt iets aan de hand. Mijn huisarts kreeg na mijn verhaal ook een sterk vermoeden dat ik dus wel daagdwerkelijk een eetstoornis heb en heb nu een doorverwijzing naar een eetstoornis traject bij een ggz instelling. De bevestiging van mijn vermoede was ook wel gelijk weer heel confronterend, want zoals mijn eetstoornis en ikzelf wilde dat dit mee valde. Later die dag viel het kwartje dat ik waarschijnlijk een serieus en zwaar traject zou in gaan en dit ook wel een ernstige impact zou maken. Ik zie er tegen op en wil eigenlijk weer weg rennen, maar ook iets verlangt naar het herstel. Waarschijnlijk wordt er m

Hoi ik ben noah en ik ben 25 en dankzij cptsd (complex ptsd) heb ik soms als alles teveel word dat ik mij lichamelijk en mentaal klein voel dit gebeurd vooral met triggers zoals mijn vader die drinkt, ruzie moeilijke situaties zoals depressie en mij niet goed genoeg voelen en als ik mij alleen voel en het voelt alsof ik er maar half er ben als in ik voel mij geestelijk 4 maar ben al 25 en vind het lastig hier mee om te gaan herkent iemand dit? En hoe ga jullie ermee om? Ik voel me hier beschamend over

Na zoveel jaren pijn wil ik me gewoon weer een kind kunnen voelen. Ik merk dat m’n situatie op het werk en thuis me niet te verdragen zijn zonder wat speelsheid (de speelsheid die ik als kind zo hard nodig had). Ik heb zo veel voor anderen moeten zorgen dat ik mezelf vergeten ben. Ik durf nu moeilijker in discussie te gaan over mijn grenzen, want ruzie kan ik er nu niet bij hebben. Ik zou heel erg veel behoefte hebben aan een groepje mensen waarmee ik samen muziek kan maken. Niet om te presteren, maar gewoon om lol te hebben zonder oordeel. Iemand een idee waar ik dit kan vinden?

Heb je een vraag, tips voor anderen of behoefte aan ondersteuning? Maak dan een account aan op de community en praat mee!

(This is going to be in English then translated) for people with DID/OSDD or some partial Dissociative Disorder, what do you do if there’s a new person? But not a good one, like one that deliberately wants to harm you? and I don’t mean like self harm (though it’s that too), I mean, genuinely want to rape you? Lemme know how to deal with it if there’s any experience. How’d you even know it was real and not just yourself coping? Or rather, because that invalidates what happened/happening in a way, how do you know there’s actually another person there?  Slechte Nederlands vertaling : Voor mensen met DID/OSDD of een andere vorm van dissociatieve stoornis: wat doe je als er een nieuw 'deel' (of persoon) bijkomt? Maar dan niet een 'goede', maar eentje die je bewust kwaad wil doen? En dan bedoel ik niet zoiets als zelfbeschadiging (hoewel dat er ook bij kan horen), maar iemand die je echt wil verkrachten? Laat me weten hoe je daarmee omgaat, als je daar ervaring mee hebt. Hoe weet je überhaup