Dit is het verhaal van mijn ervaring met depressie en met potentieel PMDD. Ik leg in dit verhaal niet helemaal uit wat PMDD is en hoe het werkt, maar wel hoe ik het heb ervaren.
Op mijn 13e gingen mijn ouders uit elkaar. Dit is iets wat heel veel kinderen overkomt. Er werd tegen mij gezegd dat mijn school prestaties hier niet onder mochten lijden, en toch gebeurde dat. Om mijn gevoelens te verwerken hield ik een dagboek bij. In eerste instantie hielp dit, maar al snel genoeg verloor ik mezelf in mijn eigen negatieve spiraal. Ik praatte met niemand over mijn gevoelens, en daardoor werd mijn mentale gezondheid hiervan de dupe. Het was uiteindelijk zo erg dat ik ervan overtuigd was dat de scheiding beter zou verlopen zonder mij.
Uiteindelijk was ik het zat. Het werd mij allemaal teveel, en ik vertelde alles aan mijn moeder. Ik liet haar het dagboek lezen. De opluchting was enorm. Ik wil ook niet weten wat er met mij was gebeurd als ik dit niet had gedaan, ik had namelijk mijzelf al lichamelijk beschadigd.
Nu is het tien jaar later en begon ik dezelfde mentale klachten te hebben, maar dan zonder enige aanleiding. Elke maand waren er twee dagen die gewoon heel somber aanvoelden. Ik voelde me waardeloos. Alles wat ik bereikt had deed er niet meer toe. Dit waren mijn HBO opleiding en baan. Verder kwam het gevoel van vroeger terug, dat alles en iedereen beter af zou zijn als ik er niet meer was.
Na een half jaar merkte ik hierin een patroon. Dit gevoel kwam altijd langs net voordat ik ongesteld zou worden. Uiteindelijk kwam ik na veel eigen onderzoek op de term PMDD uit. Eerst wist ik niet wat dit precies inhield, maar ik begon mezelf heel erg erin te herkennen des te meer ik erover las. Ook wist ik dat ik niet serieus in een depressie zat, want dit had ik al meegemaakt in mijn tienerjaren.
Na nog een aantal maanden ben ik eindelijk naar de huisarts gestapt. Dit kan natuurlijk voor iedereen anders zijn, maar mijn ervaring was heel prettig. Ik vertelde over mijn symptomen en gedachten. Ik vertelde ook dat ik aan PMDD zat te denken als oorzaak. De huisarts kon mij geen diagnose geven. Deze is immers heel moeilijk vast te stellen. Bij de meeste mensen met PMDD begint het als zij iets ouder dan 20 zijn, en piekt het als ze in de 30 zijn.
Na dit hele fijne en open gesprek kreeg ik de pil voorgeschreven als eerste optie. Ik dacht nog “oh heb ik dat weer, geen echte oplossing helaas”. Dit viel juist heel goed in de smaak! Bij mij werkte dit wonderen. Ik ben daar heel blij om, want de andere optie was antidepressiva nemen en dat kan zeker heftig zijn. Ik bereid me hier wel al op voor, mocht de pil geen effect meer hebben als mijn PMDD piekt. Verder gaf mijn huisarts mij ook de optie om de pil meteen 3 maanden door te slikken omdat mijn symptomen echt wel heftig waren. Na deze drie maanden kon er altijd nog gekeken worden naar de behoefde van een therapeut of psycholoog. Uiteindelijk is dat tot nu toe niet nodig geweest!
Tot slot: bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Het doel is om aandacht te brengen aan PMDD of andere hormonale aandoeningen die heel veel invloed kunnen hebben op de mentale gezondheid. Je bent niet alleen, en als je voelt dat er iets niet klopt zou ik het zeker aanraden om met een huisarts in gesprek te gaan die je vertrouwt. Je krijgt misschien geen diagnose, maar misschien wel medicatie die je kwaliteit van leven verhoogt.
Dit verhaal is de reden dat ik Carpe Noctem als naam heb gekozen. Ondanks de vervelende tienerjaren heb ik nu een beter beeld van mijn eigen mentale staat, en wanneer ik aan de bel moet trekken. Iets donkers heeft toch een positieve invloed gehad op mijn huidige leven, en ik ben daar nu dankbaar voor.
